Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Ο Χορός των Τεράτων

Φωτιές, πετροπόλεμος, λεηλασίες καταστημάτων και αυτοκινήτων. Με απλά λόγια, χάος. Ώρα 18.30’, απόγευμα Δευτέρας. Ο χορός των τεράτων έχει ξεκινήσει.

Πρέπει να διαχωρίσουμε τα τέρατα από τους ανθρώπους. Υπήρχαν άνθρωποι κάθε ηλικίας, νέοι και γέροι, που κατέβηκαν στο συλλαλητήριο μόνο και μόνο για να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας. Αυτοί είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Ωστόσο ανάμεσά τους, παρεισέφρησαν άτομα που δεν είχαν ούτε ιερό ούτε όσιο. Άτομα που σκέφτηκαν ότι τώρα είναι η καλύτερη ευκαιρία να κάνουν αντάρτικο πόλεων, καπηλευόμενα τη μνήμη ενός αδικοσκοτωμένου παιδιού. Έκαψαν το ιστορικό κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, έριξαν πέτρες και καδρόνια, διέλυσαν καταστήματα, περιουσίες. Αυτοί είναι τα ΤΕΡΑΤΑ.

Άτομα με προσωπείο τη θρασυδειλία, πρόσωπα καλυμμένα με κουκούλες και μαντίλια και με φανερό σκοπό να απαντήσουν στον τραμπουκισμό με τραμπουκισμό, στη βία με βία.

Ο σκοταδισμός τους έφτασε σε τέτοιο σημείο που έβαλαν στόχο να κάψουν ως και την Εθνική Βιβλιοθήκη. Οι σύγχρονοι Χίτλερ σε όλο τους το μεγαλείο…

Οι καταστηματάρχες σε απόγνωση. Αποσβολωμένοι μπροστά στη θέα της καταστροφής προσπαθούν, ελλείψει αστυνομικής προστασίας, να αποτρέψουν τα άλλα ΤΕΡΑΤΑ, αυτούς που κάνουν πλιάτσικο και κλέβουν. Αυτοί δεν φορούν κουκούλες και δεν είναι μόνο ξένοι. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε… Είμαστε ένας λαός σκέτη ντροπή!

Πόσες οικογένειες άραγε θα μείνουν στο δρόμο, χωρίς δουλειά; Μαζί με τη δουλειά τους κάηκαν και τα όνειρά τους στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος. Όλα αυτά επειδή χθες η αστυνομία ήταν απούσα.

Το έργο των φανερών ΤΕΡΑΤΩΝ φαίνεται. Τα πραγματικά, ωστόσο, ΤΕΡΑΤΑ κυκλοφορούν ελεύθερα και κατοικοεδρεύουν πέριξ της Βουλής. Είναι εκείνοι οι υπουργοί της Ν.Δ. που μπροστά στην αποτρόπαιη δολοφονία ενός μικρού παιδιού υποβάλλουν εικονικές παραιτήσεις. Είναι οι ίδιοι που μπροστά στη θέα του χθεσινού χάους διάβαζαν δηλώσεις στην πύλη του Μεγάρου Μαξίμου. Λες και δεν μπορούσαν να πουν με απλά λόγια αυτό που αισθάνονται, χρειάζονται και υποβολείο! Παραιτηθείτε! Πόση ξεφτίλα, άραγε, μπορεί να αντέξει ακόμα αυτός ο τόπος;

Περίμενα να ακούσω από τον πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μια γενναία φράση: «Εδώ και τώρα εκλογές!». Την είπε εμμέσως πλην σαφώς. Ωστόσο, κύριε Παπανδρέου, με μισόλογα η χώρα δε βγαίνει από την κρίση.

Η Αριστερά συνεχίζει το παιχνίδι του σκύλου με τη γάτα. Το Κ.Κ.Ε. κατηγορεί το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ότι χαϊδεύει τα αφτιά των κουκουλοφόρων. Λόγια πολλά, εκθέσεις ιδεών και προβληματισμού, αλλά πότε μια λύση. Προσπαθούν να μην ταυτιστούν με τις ομάδες των ΤΕΡΑΤΩΝ, αλλά σιωπηρά επιδοκιμάζουν τις πράξεις τους. Όλα στο όνομα του Ελληνικού Λαού και της Εργατιάς… Η εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου σε όλο της το μεγαλείο.

Ο χορός των ΤΕΡΑΤΩΝ κορυφώνεται. Οι φλόγες του Νέρωνα έχουν περικυκλώσει τα πάντα. Και ο ΛΑ.Ο.Σ.; Για πόσο ακόμα θα μπορούμε να μιλάμε για την «περήφανη ράτσα» των Ελλήνων; Για πόσο ακόμα θα μπορούμε να ακούμε για τους άξιους απογόνους των αρχαίων Ελλήνων; Δυστυχώς, όσο και να θέλουμε να τα πιστέψουμε όλα αυτά, τα χθεσινά γεγονότα αποτελούν διάψευση ως προς αυτό.

Η χώρα βυθίζεται στον απόπατο της διαφθοράς και της επονείδιστης μπίζνας και όλος ο πολιτικός κόσμος φοβάται την ψήφο του Κανένα.

Αλλά τον Κανένα τον δημιουργήσατε εσείς, κύριοι! Ο Κανένας είναι δημιούργημα των ΤΕΡΑΤΩΝ. Ουδείς παραιτείται, αλλά και ουδείς είναι έτοιμος να πάει σε εκλογές, γιατί φοβάται. Φοβούνται την οργή του κόσμου που ξεχειλίζει με απρόβλεπτες συνέπειες. Το πολιτικό κόστος και οι ευθύνες είναι φορτίο δυσβάσταχτο ακόμα και για τα ίδια τα ΤΕΡΑΤΑ.

Ο Ερμοκράτης οργίζεται, ξεσπά. Μην τον παρεξηγήσετε σήμερα, απλώς τον έπνιξε η βρωμερή αποφορά των ΤΕΡΑΤΩΝ. Όλων εκείνων που δε σεβάστηκαν και καπηλεύτηκαν τη μνήμη ενός αδικοχαμένου μαθητή, ενός παιδιού με όνειρα και ελπίδες που χάθηκε από την απέραντη βλακεία και ηλιθιότητα ενός υδροκέφαλου και κατατονικού κράτους.

Ο Ερμοκράτης κλαίει. Νιώθει μοναξιά και μαζί του νιώθουν μόνοι όλοι οι νέοι που ξεσπούν την οργή τους για τα χαμένα όνειρα και τις ελπίδες τους μέσω ηλεκτρονικών και δια-δικτυακών εξόδων. Αυτά τα παιδιά δε σπάνε, δε λεηλατούν. Γράφουν, φωνάζουν και διαμαρτύρονται για το κράτος-ΤΕΡΑΣ που κατατρώει το μέλλον τους. Στο στόμα τους κυριαρχεί μία και μόνο φράση: «Φτάνει πια!»

Δεν είμαστε όντα απολιτικά! Δεν είμαστε παράσιτα! Είμαστε οι νέοι πολίτες μιας χώρας που έχει ξεχάσει τα παιδιά της και τα έχει καταδικάσει να ζουν στο περιθώριο και στη μιζέρια της ανεργίας.

Δε θα πάρουμε μέρος στο δικό σας χορό! Αυτός ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ, ένα γελοίο συνονθύλευμα ξεδιάντροπων σαλτιμπάγκων και παλιάτσων σκότωσε το μέλλον μας. Δε θα σας αφήσουμε όμως ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ να σκοτώσετε την ΨΥΧΗ μας!

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Ο Αλέξης δεν είναι πια εδώ...

Εικόνες που θυμίζουν βομβαρδισμό. Καμένα εμπορικά καταστήματα, σπασμένες βιτρίνες, σμπαραλιασμένα αυτοκίνητα από πέτρες. Αυτή είναι η εικόνα που αντικρύζει κανείς κάνοντας μια βόλτα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Οι μεγαλύτερες ζημιές έχουν γίνει στον πεζόδρομο της οδού Ερμού όπου έχουν καεί ολοσχερώς δύο εμπορικά καταστήματα και μία τράπεζα.

Τα συνεργεία του Δήμου Αθηναίων μαζεύουν από νωρίς το πρωί της Δευτέρας πέτρες, καδρόνια και σπασμένα τζάμια, κατάλοιπα ενός οιωνεί πολέμου που διεξαγόταν επί δύο ημέρες στην καρδιά της πρωτεύουσας.

Ολόκληρη η περιοχή από την αρχή της πλατείας Συντάγματος μέχρι την πλατεία Καπνικαρέας αλλά και ως το Μοναστηράκι μαρτυρά το τι έγινε εκεί τις προηγούμενες ώρες. Στη συμβολή των οδών Ερμού με Αιόλου δύο καταστήματα καρβουνιασμένα. Οι καταστηματάρχες σε απόγνωση. Η οικονομική κρίση τους αποδεκάτισε. Περίμεναν τα Χριστούγεννα για να μπορέσουν να πάρουν μια ανάσα. Τα χθεσινά συμβάντα τους αποτελείωσαν.

Εκτεταμένες ζημιές παρουσιάζουν και τα εμπορικά καταστήματα παραπλεύρως του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και του Οικονομικού Πανεπιστημίου. Η μυρωδιά του καμένου και η ασφυκτική αποφορά των δακρυγόνων δημιουργούν μια ατμόσφαιρα αποπνικτική. Πανεπιστημίου, Στουρνάρη, Πατησίων, η ίδια εικόνα. Στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, το Βόλο και τα Γιάννενα ζημιές και επεισόδια.

Στον πεζόδρομο της οδού Τζαβέλλα στα Εξάρχεια λίγα λουλούδια βρίσκονται στο έδαφος. Εκεί, στο σημείο όπου πυροβολήθηκε εν ψυχρώ από τις σφαίρες ενός «προστάτη της Δημόσιας Τάξης» ένα 16χρονο παιδί. Ο Αλέξης δεν είναι πια εδώ…

Ο Ερμοκράτης αναρωτιέται. Αναρωτιέται ως πότε τη Δημόσια Τάξη θα την περιφρουρεί μερίδα τραμπούκων και λοιπών φασιστοειδών; Θυμάται εικόνες από τη δολοφονία του Καλτεζά το 1985 στα Εξάρχεια. Θυμάται τον άγριο ξυλοδαρμό του φοιτητή στη Θεσσαλονίκη στην πλατεία Συντριβανίου. Το «έγκλημα της ζαρντινιέρας» δεν τιμωρήθηκε ποτέ. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: η ατιμωρησία έχει μετατραπεί στο νέο εθνικό μας έμβλημα. Όμως ο Αλέξης δεν είναι πια εδώ!

Υπουργοί που υποβάλλουν παραιτήσεις για να ανακληθούν λίγη ώρα αργότερα. Τώρα τη θυμήθηκαν την ευθιξία… Βατοπέδι, ομόλογα, υποκλοπές και κουμπάροι πέρασαν και ούτε καν ακούμπησαν τη σκληρόπετση πολιτική ηγεσία.

Έπρεπε να δολοφονηθεί εν ψυχρώ ένα παιδί, κύριοι υπουργοί, για να θυμηθείτε ότι είστε άνθρωποι; Ή μήπως θαρρείτε ότι ο κόσμος θα κάνει γαργάρα αυτά που έβγαιναν λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του παιδιού και έλεγαν στελέχη σας περί οργανωμένου σχεδίου με στόχο την πολιτική ανατροπή; Σε λίγο θα μας πείτε κιόλας ότι ο αστυνομικός ήταν βαλτός από την Αριστερά, για να προκαλέσει μείζον θέμα! Έλεος! Ούτε το σάλιο για να σας φτύσει κάποιος κατάμουτρα δεν αξίζετε! Λίγη αιδώς, κύριοι, γιατί ο Αλέξης δεν είναι πια εδώ…

Ο Αλέξης δολοφονήθηκε εν ψυχρώ και αυτό δεν μπορείτε να το αλλάξετε με τίποτα! Τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο. Η Ελλάδα δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Γιατί ο Αλέξης δεν είναι πια εδώ…

Καληνύχτα Πατρίδα μου… Καλό σου ταξίδι Αλέξη…

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

«Μη με ενοχλείτε! Διαμαρτύρομαι μέσω του Facebook με μια κούπα καφέ…»


Όταν στα μέσα Οκτωβρίου του 2008 ανακοινώθηκαν επίσημα τα στοιχεία της έκθεσης του επιτρόπου της Ε.Ε. Χοακίν Αλμούνια για την έξαρση της ανεργίας εντός της Ευρωζώνης, κανείς εδώ στην Ελλάδα δε φάνηκε να θορυβείται.

Η έκθεση του κ. Αλμούνια έκανε λόγο για επιπλέον 60 χιλιάδες ανέργους στη χώρα μας μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2009.

Ωστόσο, τα βλέμματα όλων ήταν στραμμένα πάνω στον ηγούμενο Εφραίμ και τη ληστρική συμμορία πολιτικών και θρησκευτικών παραγόντων που έκαναν «real estate business» με την περιουσία του ελληνικού Δημοσίου. Η είδηση για την αύξηση του ποσοστού ανεργίας πέρασε στα ψιλά γράμματα μέσα από τα δελτία ειδήσεων. Ο κακός δαίμονας του μονοθεματικού δελτίου είχε κάνει και πάλι το θαύμα του…

Στο Δια-δίκτυο και ειδικότερα στα προγράμματα επικοινωνίας μεταξύ των χρηστών, όπως το Facebook, οργιάζουν οι ομάδες συζητήσεων για την περίφημη «Γενιά των 700 ευρώ» και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Οι δηλώσεις των χρηστών στις ομάδες αυτές είναι άλλοτε σκληρές και επικριτικές και άλλοτε κινούνται απλώς στη σφαίρα του χιούμορ. Είναι φοβερό, ωστόσο, το γεγονός ότι η διαμαρτυρία, ως πρακτική, έχει γίνει μια ηλεκτρονική διεργασία, κατά την οποία χιλιάδες χρήστες απλώς συζητούν για τα προβλήματά τους και όταν φτάσει η ώρα της αντίδρασης σιωπούν.

Η γενιά του ’80 έμαθε να χειρίζεται με μεγάλη ευκολία τις νέες τεχνολογίες και προσέδωσε στις ανάγκες της μορφή ψηφίων του δυαδικού συστήματος. Μαζικοποίησε τη φωνή διαμαρτυρίας με τρόπο καινοτόμο, αλλά δυστυχώς έμεινε νωθρή, όπως το ίδιο νωθρά απολαμβάνουμε μια κούπα ζεστό καφέ μπροστά στην οθόνη του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή.

Ίσως πει κάποιος: «Δεν προλαβαίνουμε να βγούμε στο δρόμο για να φωνάξουμε. Σε τελευταία ανάλυση ποιος θα μας ακούσει;». Αυτό είναι ολέθριο λάθος. Ας θυμηθεί κανείς πόσο μαζικά ενήργησαν οι ομάδες συζητήσεων πριν από δύο χρόνια στις μεγάλες πυρκαγιές. Η βουβή διαμαρτυρία των νέων με τις μαύρες κοντομάνικες μπλούζες στην πλατεία Συντάγματος έκανε το γύρο του κόσμου. Αυτή ήταν ίσως η ορθότερη χρήση ενός νέου μέσου, που ένωσε τότε τις φωνές όλων απέναντι σε ένα ιδιαίτερα δυσάρεστο γεγονός.

Από εκεί και πέρα, υπάρχει απλά ο φόβος και η οκνηρία. Ο φόβος του να βγει κάποιος και να φωνάξει, επειδή νιώθει ότι παίζει κορώνα-γράμματα την καριέρα του και τη δουλειά του. Σε εκείνο το σημείο μετουσιώνει την πραγματική διαμαρτυρία σε ηλεκτρονική, για να πει τον πόνο του, να βγάλει αυτό που έχει μέσα του και τον κατατρώει μέρα με τη μέρα.

Οι φοβίες αντιμετωπίζονται μέσω της μαζικοποίησης και της δημιουργίας μιας φωνής ισχυρής που δε θα μπορεί να καταπνίγεται από τους θιασώτες και λάτρεις των μονοθεματικών δελτίων. Όπως ακριβώς έγινε το καλοκαίρι του 2006 με τις πυρκαγιές.

Εκείνο, όμως, που δε θεραπεύεται με τίποτα είναι η οκνηρία. «Δε βαριέσαι! Σιγά μην κάτσω να σκάσω!».Όλοι μας το λέμε κατά καιρούς. Αυτό προσπαθούν να μας περάσουν:«Διαμαρτυρηθείτε ηλεκτρονικά, κάνετε φιλολογικές συζητήσεις χιλιοειπωμένες, αλλά μέχρι εκεί». Όταν φτάσει η ώρα της αντίδρασης, οι ατμοί από την κούπα του καφέ αντί να μας ξυπνούν μας κοιμίζουν περισσότερο. Μας βυθίζουν στη νωχελικότητα που προσφέρει η αναπαυτική καρέκλα μπροστά στον υπολογιστή.

Φταίμε. Δεν είναι μόνον οι πολιτικοί και το ιερατείο που κάνουν τις βρωμοδουλειές τους εις βάρος μας. Δεν είναι μόνον τα Μ.Μ.Ε. που πολλές φορές κάνουν γαργάρα τα κοινωνικά θέματα, παρά τους πηχυαίους τίτλους τους του τύπου «Πολιτική μας είναι ο πολίτης». Φταίμε κι εμείς, που έχουμε λουφάξει μπροστά στο χαζοκούτι απολαμβάνοντας μια επίφαση παρέας, κλεισμένοι μέσα στους τέσσερις τοίχους επουλώνοντας πρόχειρα την πληγή μας. Είναι η πληγή της γενιάς του ’80 και απαντάει σε ένα και μοναδικό όνομα: μοναξιά.

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

Γενιά των 700€ - Μύθος ή πραγματικότητα;


Αλήθεια Νο.1: Ναι, υπάρχει και κατατρώει ολόκληρη τη γενιά των 80's... Μισθοί πείνας, ανασφάλιστη εργασία, επαχθείς συνθήκες εργασίας για μια γενιά που ναι μεν στα μικράτα της δε στερήθηκε, αλλά τώρα στερείται στοιχειωδών αγαθών διαβίωσης και κατά συνέπεια επιβίωσης...

Αλήθεια Νο.2: Ο όρος δημιουργήθηκε απλώς για να κρεμάσει ταμπέλες και να δώσει έτοιμη δικαιολογία στις κυβερνήσεις να "προστατεύουν" - πάντοτε προεκλογικά - τη δύναμη των νέων και στη συνέχεια να τους αφήνουν να ζούν στην άκρη με το "κουράγιο του φόβου" (σ.σ. "Il coraggio della paura", όπως θα έλεγε και ο Ιταλός ποιητής Giorgio Faletti)

Οποιαδήποτε από αυτές τις δύο αλήθειες (ή άλλη τρίτη ή τέταρτη) κι αν επιλέξουμε, το αποτέλεσμα είναι να φτάσουμε στο ίδιο θλιβερό συμπέρασμα: η γενιά των 700€ υπάρχει και το φάντασμά της, κακά τα ψέματα, μας έχει στοιχειώσει για τα καλά...

Θα μπορούσε ωστόσο όλο αυτό να είναι μύθος; Κατά την ταπεινή μου άποψη, ναι, αλλά μόνον αν δεχτούμε το γεγονός ότι πολλά από τα μέλη αυτής της γενιάς πληρώνονται πολύ λιγότερα χρήματα από αυτά που περιγράφει ο όρος "Γενιά των επτακοσίων".

Κάποιες φορές ο όρος μετασχηματίζεται σε "Γενιά των τριακοσίων". Μόνο που αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τους 300 γενναίους του Λεωνίδα. Συνεχίζουν, όμως, να κρατούν Θερμοπύλες απέναντι σε μια χώρα που δε σκοτώνει τα παιδιά της, απλώς τα αγνοεί ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ...

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

«Ο υιός του ταχυδρόμου και ο ιός της ανεργίας…»

«Είμαι γιος ταχυδρόμου». Αυτό δήλωσε χθες από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Επικρατείας Θεόδωρος Ρουσόπουλος, θέλοντας να διαχωρίσει τη θέση του από αυτή του προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Το ξέσπασμα του κ. Ρουσόπουλου είναι κατανοητό, στο βαθμό που αντικατοπτρίζει την αγανάκτηση ενός ανθρώπου που καθημερινά βάλλεται από εχθρούς και φίλους και πλέον έχει φτάσει στα όριά του. Ωστόσο, υπάρχει και ένα αλλά…

Εφόσον ο κ. Ρουσόπουλος, δημοσιογράφος επί πολλά έτη, λέει – και μπράβο του που το λέει – ότι κατάγεται από οικογένεια που δύσκολα τα έβγαζε πέρα, τότε λογικά θα έπρεπε να γνωρίζει και να βοηθά στην επίλυση των προβλημάτων των παλαιών και νέων συναδέλφων του.

Θα έπρεπε να γνωρίζει και να προτείνει λύσεις ουσίας για τις δυσκολίες ενός επαγγέλματος, που στις μέρες μας λοιδορείται ποικιλοτρόπως. Με συναδέλφους, οι οποίοι τρέχουν από το πρωί ίσαμε το βράδυ για μισθούς πείνας – για να μην πω τίποτε χειρότερο -, χωρίς ασφάλεια, χωρίς στήριξη από κανέναν και με την αβεβαιότητα και το «κουράγιο του τρόμου» να κρέμονται ως άλλη «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από τα κεφάλια τους.

Με φοιτητές και σπουδαστές των πανεπιστημιακών και των ιδιωτικών σχολών δημοσιογραφίας που τους χτυπά – όπως συμβαίνει και με τις άλλες σχολές -, η ανεργία την πόρτα και δε λογαριάζει μήτε πτυχία με βαθμό «Άριστα» και «Λίαν Καλώς», μήτε γνώσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών, μήτε ξένες γλώσσες.

Με τις δημοσιογραφικές ενώσεις να παραμένουν –καθ’ ομολογία πολλών και εγκρίτων συναδέλφων- «κλειστές κάστες», οι οποίες δε δίνουν ούτε μία ευκαιρία στη νέα γενιά των λειτουργών της ενημέρωσης να κάνουν, έστω, τα πρώτα τους βήματα στο χώρο των Μ.Μ.Ε.

Ποιά ήταν η στήριξη του υπουργού Επικρατείας απέναντι σε όλα αυτά, που σε τελευταία ανάλυση αποτελούν ζητήματα της αρμοδιότητάς του; Δυστυχώς, ο ιός της ανεργίας δεν μπορεί να αντιπαραβληθεί με τον «υιό του ταχυδρόμου» ούτε και να αναμετρηθεί μαζί του…

Επειδή, όμως, δε θέλω να μιλάω για το συνάφι μου μόνον, θα σας πω αυτό. Κατέβηκα σήμερα το πρωί στο κέντρο της Αθήνας και έφτασα την ώρα που γινόταν η διαδήλωση των εργαζομένων της «Κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά». Άνθρωποι οικογενειάρχες, νέοι και ηλικιωμένοι φώναζαν για το αυτονόητο: «Δεν κάνουμε επαιτεία, ζητάμε εργασία».

Η αντιμετώπιση; Πόρτες κλειστές, δακρυγόνα και χημικά με το κιλό, άνθρωποι πεσμένοι στο οδόστρωμα με αναπνευστικά προβλήματα και μάτια πρησμένα… Ο πολιτικός πολιτισμός σε όλο του το μεγαλείο, απέναντι σε ανθρώπους που δε ζητάνε τίποτα άλλο εκτός από το να επιβιώσουν…

Θα μου πείτε: «Μα τι σου φταίει εδώ τώρα ο Ρουσόπουλος;». Η απάντηση είναι απλή. Δε μου φταίει ο ίδιος, αλλά η στάση του, όπως και η στάση πολλών εκ των υπουργών της κυβέρνησης Καραμανλή, που τόσο ξεδιάντροπα εμφανίζονται να έχουν πλουτίσει και αντιμετωπίζουν την ελληνική κοινωνία ως κάτοικοι Βρυξελλών.

«Μα δε φταίνε και οι προηγούμενοι; Τι ήταν; Άγγελοι;». Κάθε άλλο. Η εξουσία τυφλώνει και μετατρέπει, δυστυχώς, τους ανθρώπους σε αδηφάγα πλάσματα εμποτισμένα, με ένα από τα χειρότερα εκ των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων: τη Λαιμαργία.

Στο μυαλό μου έρχεται μια παροιμία επίκαιρη όσο ποτέ και αμείλικτη: «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να φαίνεται τίμια, πρέπει και να είναι…».

Καληνύχτα Πατρίδα μου…

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Νέα (Δημοκρατία) μόνη, ψάχνεται και τρώει γιαούρτια…


Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα πολύ βαρύ, ειδικότερα για εκείνον που το επωμίζεται. Όταν, μάλιστα, το πρόσωπο αυτό είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, τότε τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα.

Σε όλους τους Έλληνες διατυπώνεται τις τελευταίες ημέρες η εξής απορία: «Γιατί ο Καραμανλής δεν πετάει εκτός κυβέρνησης τον Ρουσόπουλο; Γιατί πρέπει να παρασύρεται στο δρόμο της αποστροφής μια ολόκληρη κυβέρνηση από τις ενέργειες ενός και μόνον ανθρώπου και όχι του πρωθυπουργού;».

Όσο και να προσπαθούν οι βουλευτές της Ν.Δ. να πείσουν τον πολίτη ότι ο πρωθυπουργός είναι «αθώος του αίματος τούτου» - για να δανειστώ ένεκα των έργων και των ημερών του Βατοπεδίου μια φράση του Ευαγγελίου – και ότι τα συμφέροντα τον πολιορκούν σθεναρά, δεν πείθουν πλέον. Η άγνοια και το αίσθημα μοναξιάς που προσάπτονται στο πρόσωπο του πρωθυπουργού καταρρίπτονται καθημερινά.

Άκουσα σήμερα ότι ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, Ευάγγελος Αντώναρος, γιαουρτώθηκε από εξοργισμένο πολίτη σε κατάστημα στα Εξάρχεια. Αν αυτό όντως αληθεύει, σίγουρα είναι λυπηρό και καταδικαστέο ως πράξη. Ωστόσο, αυτό δείχνει ότι η οργή του κόσμου απέναντι στην κυβέρνηση λαμβάνει πλέον δραματικές διαστάσεις. Ο κόσμος σιχάθηκε το ψέμα, τον ξεδιάντροπο πλουτισμό των υπουργών και την αλαζονεία τους. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που αναβιώνουν σκηνές από το «Νόμο 4.000»…

Εξεταστικές, προανακριτικές επιτροπές, αντεγκλήσεις βουλευτών που ξέρουν πολλά αλλά λίγα αποκαλύπτουν και ένας αθωνίτης ηγούμενος που στέλνει επιστολές και υπομνήματα συνθέτουν ένα απόλυτα νοσηρό πολιτικό κλίμα. Αλήθεια, πόσο μακριά απέχουμε πλέον από τα λαμόγια της «Μπαϊρακταρείου Εποχής»;

Πού είναι άραγε εκείνα τα μεγαλόστομα λόγια για την πάταξη της διαφθοράς και των φαινομένων της διαπλοκής που ευαγγελίστηκε η «Νέα Διακυβέρνηση» του Κώστα Καραμανλή; Πού πήγε το «σεμνά και ταπεινά»; Περίπατο; Πού είστε επιτέλους κύριε πρωθυπουργέ; Σε ποια χώρα ζείτε τελοσπάντων;

Φήμες, πάντως, που θέλουν μέσα στο επόμενο διάστημα να αυξάνονται σημαντικά οι πωλήσεις γιαουρτιών στην Ελλάδα ελέγχονται ως ανακριβείς…

Πιστωτική κρίση: Σε αναζήτηση του χαμένου χρόνου... (Μέρος I)


Λένε ότι ο εφησυχασμός λίγο πριν την έναρξη μιας σφοδρής καταιγίδας συνιστά ολέθριο σφάλμα. Είναι εκείνη η ψευδαίσθηση ασφάλειας που νιώθει ο άνθρωπος τη στιγμή που βρίσκεται στο σημείο μηδέν, στο λεγόμενο μάτι του κυκλώνα.

Κάπως έτσι πήρε τρομακτικές διαστάσεις η οικονομική κρίση που πλήττει τις διεθνείς χρηματαγορές το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ωστόσο καλό θα ήταν να γυρίσουμε το χρόνο λίγο προς τα πίσω και να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όταν στις αρχές του 2007 κορυφαίοι οικονομικοί αναλυτές της Wall Street έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για τον ερχομό μιας απίστευτα σφοδρής οικονομικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, η φωνή τους έπεφτε πάνω σε τοίχο. Ήταν εκείνη η στιγμή που η αγορά ακινήτων στις Η.Π.Α. άρχισε να υποχωρεί σημαντικά. Τα πρώτα μελανά σημεία εμφανίστηκαν τον Αύγουστο του ιδίου χρόνου, με τη φανερή αδυναμία στις αποπληρωμές των στεγαστικών δανείων.

Γιατί συνέβαινε αυτό; Εδώ η ευθύνη ανήκε αποκλειστικά στις τράπεζες. Οι τελευταίες είχαν ξεκινήσει ήδη να εκδίδουν σε ανεξέλεγκτο βαθμό ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια υψηλού ρίσκου, τα subprimes, τα οποία και συγκροτούσαν στη συνέχεια με τη μέθοδο της τιτλοποίησης σε σύνθετα ή δομημένα ομόλογα.

Ακολούθως, τα subprimes, πωλούνταν, τιτλοποιημένα πλέον, σε θεσμικούς επενδυτές – ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, εταιρείες διαχείρισης αμοιβών κεφαλαίων – και μάλιστα με την αρωγή των χρηματοπιστωτικών εταιρειών ασφάλισης των πιστωτικών ομολόγων (CDS).

Οι εταιρείες αυτές παρείχαν οικονομικά προϊόντα, ασφαλιστικές δικλείδες για τα δομημένα ομόλογα σε περίπτωση χρεωκοπίας των εκδοτών τους. Με τον τρόπο αυτό, ωστόσο, άρχισαν να τιτλοποιούνται τα πάντα καθώς δημιουργήθηκε ένας φαύλος κύκλος στην οικονομία. Η κρίση ξέφυγε από την αγορά των στεγαστικών και άγγιξε και άλλες κατηγορίες δανεισμού (εταιρικά δάνεια, φοιτητικά και καταναλωτικά δάνεια κ.λπ.).

Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένας λογιστικός και καθαρά θεωρητικός πλούτος, ή όπως ονομάζεται στη γλώσσα των οικονομολόγων, ένας μοχλευμένος (leveraged) πλούτος συνολικού ύψους 63 τρισ. δολαρίων. Με απλά λόγια, επρόκειτο για μια πανάκριβη γιγαντιαία σαπουνόφουσκα.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Οι επενδυτικές τράπεζες άρχισαν να εκδίδουν με μανιώδεις ρυθμούς αυτά τα «τοξικά» ομολογιακά δάνεια, αναλαμβάνοντας, ωστόσο ευθύνη επενδύσεων πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που θα μπορούσαν πρακτικά να αντέξουν. Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι για κάθε 1 δολάριο που επένδυαν αναλάμβαναν υποχρεώσεις πληρωμής για 40-60 δολάρια, μια αναλογία δηλαδή που ξεπερνούσε κατά πολύ το 10 προς 1. Αυτό συνέβη εξαιτίας της ευφορίας που δημιουργούσε αυτή η σαπουνόφουσκα των 63 τρισ. με τη μορφή μπόνους για τις ίδιες τις τράπεζες.

Ωστόσο, η εικόνα άλλαξε άρδην. Η αξία των επενδύσεων άρχισε να πέφτει δραματικά κι έτσι οι επενδυτικές τράπεζες άρχισαν να χρωστούν πολύ περισσότερα χρήματα από εκείνα που πρακτικά θα μπορούσαν να δώσουν. Τρανό παράδειγμα αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες, η Lehman Brothers, η οποία καταποντίστηκε στη δίνη της κρίσης πριν λίγες εβδομάδες, ανάβοντας στην κυριολεξία τη θρυαλλίδα της κατάρρευσης μεγάλων τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών ομίλων.

Η κρίση, ωστόσο, δεν περιορίστηκε εκεί. Στη δίνη του κυκλώνα βρέθηκαν και οι εμπορικές τράπεζες. Το κακό είχε ξεκινήσει ήδη από το 1999 στις Η.Π.Α., όταν η αμερικανική κυβέρνηση κατάργησε το νόμο Glass-Steagall (1933). Ο νόμος αυτός είχε θεσπιστεί, ώστε να μη δημιουργηθούν ποτέ ξανά τα οικονομικά δεδομένα που οδήγησαν στο κράχ του 1929 και αφορούσε την απαγόρευση της κερδοσκοπίας από τη σύναψη δομημένων ομολογιών.

Η κατάργηση του νόμου άλλαξε πλέον το προφίλ των εμπορικών τραπεζών και τους έδωσε ρόλο ίδιο με αυτόν των αντίστοιχων επενδυτικών. Επακόλουθο ήταν τα ίδια λάθη που έκαναν οι επενδυτικές τράπεζες με τα «τοξικά» ομόλογα να τα κάνουν και οι εμπορικές. Η κρίση άρχισε να παίρνει τρομακτικές διαστάσεις…

Ο ρόλος της Fed, η μείωση των επιτοκίων και το ακριβό σχέδιο Paulson

Όταν η Wall Street συναχώνεται, οι υπόλοιπες χρηματαγορές του πλανήτη παθαίνουν πνευμονία. Τα πρώτα αρνητικά νούμερα στο δείκτη Dow Jones, δημιούργησαν ένα ντόμινο διαδοχικών limit down στις υπόλοιπα χρηματιστήρια.

Όλα τα παραπάνω και σε συνδυασμό με τα ήδη ανεβασμένα επιτόκια των κεντρικών τραπεζών τόσο σε αμερικανικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο δυσχέραιναν την κατάσταση, ενώ αποτελούσαν τροχοπέδη τόσο για την ανάπτυξη όσο και για την επιχειρηματικότητα.

Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομίας, Henry Paulson, βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο οικονομικό πρόβλημα. Βρισκόμαστε στα τέλη του Σεπτέμβρη του 2008 και ήδη μεγάλα ονόματα και ισχυρά χαρτιά της διεθνούς οικονομίας βρίσκονταν στο χείλος της καταστροφής.

Την ίδια ώρα, μια διεθνής εταιρική κοινοπραξία αποτελούμενη από 10 τραπεζικούς ομίλους αποφάσιζε τη συγκέντρωση κονδυλίων ύψους 70 δις δολαρίων προκειμένου να βοηθηθούν οι επιχειρήσεις που πλήττονται περισσότερο από τη χρηματοπιστωτική κρίση. Κύριος σκοπός αυτής της κοινοπραξίας ήταν ο περιορισμός της οικονομικής ζημίας αλλά και η λήψη μέτρων προκειμένου να μην προκληθεί πανικός στις διεθνείς χρηματαγορές.

Οι δέκα τραπεζικοί όμιλοι είναι οι εξής: Bank of America, Barclays, Citibank, Credit Suisse, Deutsche Bank, Goldman Sachs, JP Morgan, Merrill Lynch, Morgan Stanley και η UBS. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτής τη κοινοπραξίας δε στάθηκε ικανή για να αντιμετωπιστεί διεξοδικά η θύελλα, που είχε ήδη προκαλέσει η πιστωτική κρίση.

Εντέλει, η λύση που υιοθέτησε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Μπους απαντούσε σε μία και μόνο λέξη: κρατικοποίηση. Μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, ο Paulson συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Διαθεσίμων (FED) των Η.Π.Α., Ben Bernanke, με τον οποίο κατάρτισαν ένα εθνικό «σχέδιο σωτηρίας» των απειλούμενων από την κρίση εταιρειών. Επρόκειτο, στην ουσία των πραγμάτων, για ένα μεγάλο κρατικό κουμπαρά ύψους 700 δις δολαρίων, που προέρχονταν από τους φόρους των Αμερικανών πολιτών.

Το σχέδιο εγκρίθηκε από το αμερικανικό Κογκρέσο, ωστόσο στην αγορά η αποδοχή του υπήρξε ιδιαίτερα χλιαρή. Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να ανακοπεί το ντόμινο των αρνητικών εξελίξεων στις διεθνείς χρηματαγορές, υπήρξε για πρώτη φορά στα χρονικά ένας απίστευτος συντονισμός μεταξύ της FED και των υπολοίπων κεντρικών τραπεζών του κόσμου. Στις 8 Οκτωβρίου 2008 οι κεντρικές τράπεζες αποφάσισαν να μειώσουν κατά μισή ποσοστιαία μονάδα τα επιτόκιά τους, με σκοπό να δοθεί νέα ώθηση στην οικονομία. Τα αποτελέσματα αυτής της απόφασης τούς διέψευσαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο…

Ετικέτες

Ευάγγελος Βενιζέλος (7) δημοσιογραφία (6) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (5) δημοσιογράφοι (5) Γιώργος Παπανδρέου (4) Πολιτική (4) Τρόικα (4) Merkel (3) Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (3) Γερμανία (3) Ελλάδα (3) Κυβέρνηση (3) Λουκάς Παπαδήμος (3) Οικονομία (3) Παιδεία (3) ανεργία (3) Sarkozy (2) Αντώνης Σαμαράς (2) Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (2) Δημοκρατία (2) Ευρωπαϊκή Ένωση (2) Θεσσαλονίκη (2) Μ.Μ.Ε. (2) ΠΑ.ΣΟ.Κ. (2) ΣΚΑΪ (2) Σύνταγμα (2) διαπλοκή (2) διαφθορά (2) επιχειρηματικότητα (2) καινοτομία (2) 28η Οκτωβρίου (1) Banque d' Orient (1) Deutsche Bank (1) Fitch (1) GResidence (1) Herman Van Rompuy (1) Hollande (1) Limbo Free Press (1) M.M.E. (1) Moody's (1) Open Coffee (1) Paul Graham (1) Sarpidonistas (1) Standard Poor's (1) Storie Umane (1) TEDx (1) ermocratis.blogspot.gr (1) real estate (1) startup (1) Όλι Ρεν (1) Αδαμάντιος Κοραής (1) Αριστοτέλης (1) Βουλή (1) ΓΣΕΕ (1) Γαλλία (1) Δήμος Θεσσαλονίκης (1) Διαφωτισμός (1) ΕΣΠΑ (1) Ελευθεροτυπία (1) Ελεύθερος Τύπος (1) Ερμοκράτης (1) Η Στήλη του Ερμοκράτη (1) Ηλίας Μόσιαλος (1) Ηράκλειο (1) Θεόδωρος Πάγκαλος (1) Κρήτη (1) ΜΑΤ (1) Μάλια (1) Μάνος Χατζιδάκις (1) Μισθολόγιο (1) Μνημόνιο (1) Μουσική (1) Παναγιώτης Ψωμιάδης (1) Παρέλαση (1) Πολιτεία (1) Προμηθέας (1) Στήλη του Ερμοκράτη (1) Υπουργείο Οικονομικών (1) Υπουργείο Παιδείας (1) Χρήστος Παπουτσής (1) απασχόληση (1) απεργία (1) αστυνομική βία (1) δάσκαλοι (1) εκλογές (1) εκπαίδευση (1) ελεγχόμενη χρεοκοπία (1) επιλεκτική χρεοκοπία (1) επιχειρήσεις (1) ευρωζώνη (1) ιστολόγιο (1) καθηγητές (1) κοινωνία (1) λογοκρισία. ημιμάθεια (1) νέοι (1) νεοφυείς επιχειρήσεις (1) παραλογισμός (1) τοκογλυφία (1) υποκρισία (1) χρεοκοπία (1)

Google+ Followers

Η λίστα ιστολογίων μου

  • Syrigos trashes Kofitsa again -
    Πριν από 4 χρόνια
  • SUPERHOT - SUPERHOT http://superhotgame.com/ Genre:FPS Price:Αναμένεται Οι ανεξάρτητοι δημιουργοί παιχνιδιών τα τελευταία 6 χρόνια έχουν μπεί δυναμικά στον χώρο της β...
    Πριν από 2 χρόνια
  • Καλώς ήρθατε - Welcome - Σας καλωσορίζω όλους στο mtglibrary.blogspot.gr, ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στο Magic: The Gathering όπου θα μαθαίνετε νέα σχετικά με το παιχνίδι. Ελπίζουμε ...
    Πριν από 4 χρόνια
  • EΥΧΕΣ 2014 - Μπαμπά... τί θα μου πάρεις την Πρωτοχρονιά; -Τα λεφτά που θα βγάλεις απο τα κάλαντα *ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ * *ΠΟΛΛΑ 73* *Distanti e pur vicino* *fuoco di un camin...
    Πριν από 3 χρόνια