Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

«Ο υιός του ταχυδρόμου και ο ιός της ανεργίας…»

«Είμαι γιος ταχυδρόμου». Αυτό δήλωσε χθες από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Επικρατείας Θεόδωρος Ρουσόπουλος, θέλοντας να διαχωρίσει τη θέση του από αυτή του προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Το ξέσπασμα του κ. Ρουσόπουλου είναι κατανοητό, στο βαθμό που αντικατοπτρίζει την αγανάκτηση ενός ανθρώπου που καθημερινά βάλλεται από εχθρούς και φίλους και πλέον έχει φτάσει στα όριά του. Ωστόσο, υπάρχει και ένα αλλά…

Εφόσον ο κ. Ρουσόπουλος, δημοσιογράφος επί πολλά έτη, λέει – και μπράβο του που το λέει – ότι κατάγεται από οικογένεια που δύσκολα τα έβγαζε πέρα, τότε λογικά θα έπρεπε να γνωρίζει και να βοηθά στην επίλυση των προβλημάτων των παλαιών και νέων συναδέλφων του.

Θα έπρεπε να γνωρίζει και να προτείνει λύσεις ουσίας για τις δυσκολίες ενός επαγγέλματος, που στις μέρες μας λοιδορείται ποικιλοτρόπως. Με συναδέλφους, οι οποίοι τρέχουν από το πρωί ίσαμε το βράδυ για μισθούς πείνας – για να μην πω τίποτε χειρότερο -, χωρίς ασφάλεια, χωρίς στήριξη από κανέναν και με την αβεβαιότητα και το «κουράγιο του τρόμου» να κρέμονται ως άλλη «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από τα κεφάλια τους.

Με φοιτητές και σπουδαστές των πανεπιστημιακών και των ιδιωτικών σχολών δημοσιογραφίας που τους χτυπά – όπως συμβαίνει και με τις άλλες σχολές -, η ανεργία την πόρτα και δε λογαριάζει μήτε πτυχία με βαθμό «Άριστα» και «Λίαν Καλώς», μήτε γνώσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών, μήτε ξένες γλώσσες.

Με τις δημοσιογραφικές ενώσεις να παραμένουν –καθ’ ομολογία πολλών και εγκρίτων συναδέλφων- «κλειστές κάστες», οι οποίες δε δίνουν ούτε μία ευκαιρία στη νέα γενιά των λειτουργών της ενημέρωσης να κάνουν, έστω, τα πρώτα τους βήματα στο χώρο των Μ.Μ.Ε.

Ποιά ήταν η στήριξη του υπουργού Επικρατείας απέναντι σε όλα αυτά, που σε τελευταία ανάλυση αποτελούν ζητήματα της αρμοδιότητάς του; Δυστυχώς, ο ιός της ανεργίας δεν μπορεί να αντιπαραβληθεί με τον «υιό του ταχυδρόμου» ούτε και να αναμετρηθεί μαζί του…

Επειδή, όμως, δε θέλω να μιλάω για το συνάφι μου μόνον, θα σας πω αυτό. Κατέβηκα σήμερα το πρωί στο κέντρο της Αθήνας και έφτασα την ώρα που γινόταν η διαδήλωση των εργαζομένων της «Κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά». Άνθρωποι οικογενειάρχες, νέοι και ηλικιωμένοι φώναζαν για το αυτονόητο: «Δεν κάνουμε επαιτεία, ζητάμε εργασία».

Η αντιμετώπιση; Πόρτες κλειστές, δακρυγόνα και χημικά με το κιλό, άνθρωποι πεσμένοι στο οδόστρωμα με αναπνευστικά προβλήματα και μάτια πρησμένα… Ο πολιτικός πολιτισμός σε όλο του το μεγαλείο, απέναντι σε ανθρώπους που δε ζητάνε τίποτα άλλο εκτός από το να επιβιώσουν…

Θα μου πείτε: «Μα τι σου φταίει εδώ τώρα ο Ρουσόπουλος;». Η απάντηση είναι απλή. Δε μου φταίει ο ίδιος, αλλά η στάση του, όπως και η στάση πολλών εκ των υπουργών της κυβέρνησης Καραμανλή, που τόσο ξεδιάντροπα εμφανίζονται να έχουν πλουτίσει και αντιμετωπίζουν την ελληνική κοινωνία ως κάτοικοι Βρυξελλών.

«Μα δε φταίνε και οι προηγούμενοι; Τι ήταν; Άγγελοι;». Κάθε άλλο. Η εξουσία τυφλώνει και μετατρέπει, δυστυχώς, τους ανθρώπους σε αδηφάγα πλάσματα εμποτισμένα, με ένα από τα χειρότερα εκ των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων: τη Λαιμαργία.

Στο μυαλό μου έρχεται μια παροιμία επίκαιρη όσο ποτέ και αμείλικτη: «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να φαίνεται τίμια, πρέπει και να είναι…».

Καληνύχτα Πατρίδα μου…

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Νέα (Δημοκρατία) μόνη, ψάχνεται και τρώει γιαούρτια…


Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα πολύ βαρύ, ειδικότερα για εκείνον που το επωμίζεται. Όταν, μάλιστα, το πρόσωπο αυτό είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, τότε τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα.

Σε όλους τους Έλληνες διατυπώνεται τις τελευταίες ημέρες η εξής απορία: «Γιατί ο Καραμανλής δεν πετάει εκτός κυβέρνησης τον Ρουσόπουλο; Γιατί πρέπει να παρασύρεται στο δρόμο της αποστροφής μια ολόκληρη κυβέρνηση από τις ενέργειες ενός και μόνον ανθρώπου και όχι του πρωθυπουργού;».

Όσο και να προσπαθούν οι βουλευτές της Ν.Δ. να πείσουν τον πολίτη ότι ο πρωθυπουργός είναι «αθώος του αίματος τούτου» - για να δανειστώ ένεκα των έργων και των ημερών του Βατοπεδίου μια φράση του Ευαγγελίου – και ότι τα συμφέροντα τον πολιορκούν σθεναρά, δεν πείθουν πλέον. Η άγνοια και το αίσθημα μοναξιάς που προσάπτονται στο πρόσωπο του πρωθυπουργού καταρρίπτονται καθημερινά.

Άκουσα σήμερα ότι ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, Ευάγγελος Αντώναρος, γιαουρτώθηκε από εξοργισμένο πολίτη σε κατάστημα στα Εξάρχεια. Αν αυτό όντως αληθεύει, σίγουρα είναι λυπηρό και καταδικαστέο ως πράξη. Ωστόσο, αυτό δείχνει ότι η οργή του κόσμου απέναντι στην κυβέρνηση λαμβάνει πλέον δραματικές διαστάσεις. Ο κόσμος σιχάθηκε το ψέμα, τον ξεδιάντροπο πλουτισμό των υπουργών και την αλαζονεία τους. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που αναβιώνουν σκηνές από το «Νόμο 4.000»…

Εξεταστικές, προανακριτικές επιτροπές, αντεγκλήσεις βουλευτών που ξέρουν πολλά αλλά λίγα αποκαλύπτουν και ένας αθωνίτης ηγούμενος που στέλνει επιστολές και υπομνήματα συνθέτουν ένα απόλυτα νοσηρό πολιτικό κλίμα. Αλήθεια, πόσο μακριά απέχουμε πλέον από τα λαμόγια της «Μπαϊρακταρείου Εποχής»;

Πού είναι άραγε εκείνα τα μεγαλόστομα λόγια για την πάταξη της διαφθοράς και των φαινομένων της διαπλοκής που ευαγγελίστηκε η «Νέα Διακυβέρνηση» του Κώστα Καραμανλή; Πού πήγε το «σεμνά και ταπεινά»; Περίπατο; Πού είστε επιτέλους κύριε πρωθυπουργέ; Σε ποια χώρα ζείτε τελοσπάντων;

Φήμες, πάντως, που θέλουν μέσα στο επόμενο διάστημα να αυξάνονται σημαντικά οι πωλήσεις γιαουρτιών στην Ελλάδα ελέγχονται ως ανακριβείς…

Πιστωτική κρίση: Σε αναζήτηση του χαμένου χρόνου... (Μέρος I)


Λένε ότι ο εφησυχασμός λίγο πριν την έναρξη μιας σφοδρής καταιγίδας συνιστά ολέθριο σφάλμα. Είναι εκείνη η ψευδαίσθηση ασφάλειας που νιώθει ο άνθρωπος τη στιγμή που βρίσκεται στο σημείο μηδέν, στο λεγόμενο μάτι του κυκλώνα.

Κάπως έτσι πήρε τρομακτικές διαστάσεις η οικονομική κρίση που πλήττει τις διεθνείς χρηματαγορές το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ωστόσο καλό θα ήταν να γυρίσουμε το χρόνο λίγο προς τα πίσω και να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όταν στις αρχές του 2007 κορυφαίοι οικονομικοί αναλυτές της Wall Street έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για τον ερχομό μιας απίστευτα σφοδρής οικονομικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, η φωνή τους έπεφτε πάνω σε τοίχο. Ήταν εκείνη η στιγμή που η αγορά ακινήτων στις Η.Π.Α. άρχισε να υποχωρεί σημαντικά. Τα πρώτα μελανά σημεία εμφανίστηκαν τον Αύγουστο του ιδίου χρόνου, με τη φανερή αδυναμία στις αποπληρωμές των στεγαστικών δανείων.

Γιατί συνέβαινε αυτό; Εδώ η ευθύνη ανήκε αποκλειστικά στις τράπεζες. Οι τελευταίες είχαν ξεκινήσει ήδη να εκδίδουν σε ανεξέλεγκτο βαθμό ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια υψηλού ρίσκου, τα subprimes, τα οποία και συγκροτούσαν στη συνέχεια με τη μέθοδο της τιτλοποίησης σε σύνθετα ή δομημένα ομόλογα.

Ακολούθως, τα subprimes, πωλούνταν, τιτλοποιημένα πλέον, σε θεσμικούς επενδυτές – ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, εταιρείες διαχείρισης αμοιβών κεφαλαίων – και μάλιστα με την αρωγή των χρηματοπιστωτικών εταιρειών ασφάλισης των πιστωτικών ομολόγων (CDS).

Οι εταιρείες αυτές παρείχαν οικονομικά προϊόντα, ασφαλιστικές δικλείδες για τα δομημένα ομόλογα σε περίπτωση χρεωκοπίας των εκδοτών τους. Με τον τρόπο αυτό, ωστόσο, άρχισαν να τιτλοποιούνται τα πάντα καθώς δημιουργήθηκε ένας φαύλος κύκλος στην οικονομία. Η κρίση ξέφυγε από την αγορά των στεγαστικών και άγγιξε και άλλες κατηγορίες δανεισμού (εταιρικά δάνεια, φοιτητικά και καταναλωτικά δάνεια κ.λπ.).

Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένας λογιστικός και καθαρά θεωρητικός πλούτος, ή όπως ονομάζεται στη γλώσσα των οικονομολόγων, ένας μοχλευμένος (leveraged) πλούτος συνολικού ύψους 63 τρισ. δολαρίων. Με απλά λόγια, επρόκειτο για μια πανάκριβη γιγαντιαία σαπουνόφουσκα.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Οι επενδυτικές τράπεζες άρχισαν να εκδίδουν με μανιώδεις ρυθμούς αυτά τα «τοξικά» ομολογιακά δάνεια, αναλαμβάνοντας, ωστόσο ευθύνη επενδύσεων πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που θα μπορούσαν πρακτικά να αντέξουν. Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι για κάθε 1 δολάριο που επένδυαν αναλάμβαναν υποχρεώσεις πληρωμής για 40-60 δολάρια, μια αναλογία δηλαδή που ξεπερνούσε κατά πολύ το 10 προς 1. Αυτό συνέβη εξαιτίας της ευφορίας που δημιουργούσε αυτή η σαπουνόφουσκα των 63 τρισ. με τη μορφή μπόνους για τις ίδιες τις τράπεζες.

Ωστόσο, η εικόνα άλλαξε άρδην. Η αξία των επενδύσεων άρχισε να πέφτει δραματικά κι έτσι οι επενδυτικές τράπεζες άρχισαν να χρωστούν πολύ περισσότερα χρήματα από εκείνα που πρακτικά θα μπορούσαν να δώσουν. Τρανό παράδειγμα αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες, η Lehman Brothers, η οποία καταποντίστηκε στη δίνη της κρίσης πριν λίγες εβδομάδες, ανάβοντας στην κυριολεξία τη θρυαλλίδα της κατάρρευσης μεγάλων τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών ομίλων.

Η κρίση, ωστόσο, δεν περιορίστηκε εκεί. Στη δίνη του κυκλώνα βρέθηκαν και οι εμπορικές τράπεζες. Το κακό είχε ξεκινήσει ήδη από το 1999 στις Η.Π.Α., όταν η αμερικανική κυβέρνηση κατάργησε το νόμο Glass-Steagall (1933). Ο νόμος αυτός είχε θεσπιστεί, ώστε να μη δημιουργηθούν ποτέ ξανά τα οικονομικά δεδομένα που οδήγησαν στο κράχ του 1929 και αφορούσε την απαγόρευση της κερδοσκοπίας από τη σύναψη δομημένων ομολογιών.

Η κατάργηση του νόμου άλλαξε πλέον το προφίλ των εμπορικών τραπεζών και τους έδωσε ρόλο ίδιο με αυτόν των αντίστοιχων επενδυτικών. Επακόλουθο ήταν τα ίδια λάθη που έκαναν οι επενδυτικές τράπεζες με τα «τοξικά» ομόλογα να τα κάνουν και οι εμπορικές. Η κρίση άρχισε να παίρνει τρομακτικές διαστάσεις…

Ο ρόλος της Fed, η μείωση των επιτοκίων και το ακριβό σχέδιο Paulson

Όταν η Wall Street συναχώνεται, οι υπόλοιπες χρηματαγορές του πλανήτη παθαίνουν πνευμονία. Τα πρώτα αρνητικά νούμερα στο δείκτη Dow Jones, δημιούργησαν ένα ντόμινο διαδοχικών limit down στις υπόλοιπα χρηματιστήρια.

Όλα τα παραπάνω και σε συνδυασμό με τα ήδη ανεβασμένα επιτόκια των κεντρικών τραπεζών τόσο σε αμερικανικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο δυσχέραιναν την κατάσταση, ενώ αποτελούσαν τροχοπέδη τόσο για την ανάπτυξη όσο και για την επιχειρηματικότητα.

Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομίας, Henry Paulson, βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο οικονομικό πρόβλημα. Βρισκόμαστε στα τέλη του Σεπτέμβρη του 2008 και ήδη μεγάλα ονόματα και ισχυρά χαρτιά της διεθνούς οικονομίας βρίσκονταν στο χείλος της καταστροφής.

Την ίδια ώρα, μια διεθνής εταιρική κοινοπραξία αποτελούμενη από 10 τραπεζικούς ομίλους αποφάσιζε τη συγκέντρωση κονδυλίων ύψους 70 δις δολαρίων προκειμένου να βοηθηθούν οι επιχειρήσεις που πλήττονται περισσότερο από τη χρηματοπιστωτική κρίση. Κύριος σκοπός αυτής της κοινοπραξίας ήταν ο περιορισμός της οικονομικής ζημίας αλλά και η λήψη μέτρων προκειμένου να μην προκληθεί πανικός στις διεθνείς χρηματαγορές.

Οι δέκα τραπεζικοί όμιλοι είναι οι εξής: Bank of America, Barclays, Citibank, Credit Suisse, Deutsche Bank, Goldman Sachs, JP Morgan, Merrill Lynch, Morgan Stanley και η UBS. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτής τη κοινοπραξίας δε στάθηκε ικανή για να αντιμετωπιστεί διεξοδικά η θύελλα, που είχε ήδη προκαλέσει η πιστωτική κρίση.

Εντέλει, η λύση που υιοθέτησε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Μπους απαντούσε σε μία και μόνο λέξη: κρατικοποίηση. Μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, ο Paulson συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Διαθεσίμων (FED) των Η.Π.Α., Ben Bernanke, με τον οποίο κατάρτισαν ένα εθνικό «σχέδιο σωτηρίας» των απειλούμενων από την κρίση εταιρειών. Επρόκειτο, στην ουσία των πραγμάτων, για ένα μεγάλο κρατικό κουμπαρά ύψους 700 δις δολαρίων, που προέρχονταν από τους φόρους των Αμερικανών πολιτών.

Το σχέδιο εγκρίθηκε από το αμερικανικό Κογκρέσο, ωστόσο στην αγορά η αποδοχή του υπήρξε ιδιαίτερα χλιαρή. Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να ανακοπεί το ντόμινο των αρνητικών εξελίξεων στις διεθνείς χρηματαγορές, υπήρξε για πρώτη φορά στα χρονικά ένας απίστευτος συντονισμός μεταξύ της FED και των υπολοίπων κεντρικών τραπεζών του κόσμου. Στις 8 Οκτωβρίου 2008 οι κεντρικές τράπεζες αποφάσισαν να μειώσουν κατά μισή ποσοστιαία μονάδα τα επιτόκιά τους, με σκοπό να δοθεί νέα ώθηση στην οικονομία. Τα αποτελέσματα αυτής της απόφασης τούς διέψευσαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο…

Πιστωτική κρίση: Σε αναζήτηση του χαμένου χρόνου... (Μέρος II)


Η Μεγάλη Εβδομάδα των διεθνών χρηματαγορών και η κρίση στην Ευρώπη

Την επαύριον της μείωσης της επιτοκίων από τις Κεντρικές Τράπεζες, όσοι ήλπιζαν ότι θα υπάρξει μια σαφής μεταστροφή της εικόνας μετά τα αλλεπάλληλα limit down στους χρηματιστηριακούς δείκτες, πλανήθηκαν πλάνην οικτρά.

Στα χείλη των επενδυτών κρεμόταν η φράση: «Πολύ λίγη η μείωση, αλλά ήρθε πολύ αργά…». Η πιστωτική κρίση είχε ήδη βλάψει σοβαρά τη διεθνή οικονομία. Η πρώτη θλιβερή εικόνα παρουσιάστηκε στις χρηματιστηριακές αγορές της Ασίας, με τους γενικούς δείκτες να πραγματοποιούν «ελεύθερη πτώση» κοντά στις 9-10 ποσοστιαίες μονάδες. Στη Νέα Υόρκη, ο Dow Jones βρέθηκε κοντά στο -10%, χάνοντας κάτι παραπάνω από 300 μονάδες. Υπολογίζεται, μάλιστα ότι στο διάστημα της τελευταίας εβδομάδας εξανεμίστηκαν, μόνο στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, πάνω από 4 τρισ. δολλάρια.

Στη Φρανκφούρτη, ο DAX βούλιαξε, ίδια εικόνα και στο Δείκτη CAC της Γαλλίας. Στην Ελλάδα, η Σοφοκλέους βρέθηκε στη χειρότερη εβδομάδα της με πτώσεις στο Γενικό Δείκτη Τιμών που έφταναν στα όρια του -8%.

Στην ουσία των πραγμάτων το σχέδιο Paulson δεν έλυσε το πρόβλημα, απλώς εκμεταλλευόμενο το ιδεώδες της «παγκοσμιοποιημένης οικονομίας» μετέφερε το πρόβλημα και στη Γηραιά Ήπειρο.

Ακούστηκαν σενάρια επί σεναρίων, ότι οι επενδυτές δεν αποδέχθηκαν κατά βάση τίποτε, προχωρώντας σε έναν ιδιότυπο εκβιασμό προς τις Κεντρικές Τράπεζες, ώστε αυτές να προχωρήσουν σε πιο γενναίες μειώσεις των επιτοκίων. Φήμες παρουσίαζαν, μάλιστα, τις ασιατικές αγορές και κυρίως την Κίνα να εμφανίζεται ως οιονεί σωτήρας της διεθνούς οικονομίας. Ωστόσο, το πραγματικό πρόβλημα δεν ήταν ούτε οι φήμες, αλλά ούτε και τα σενάρια.

Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση πεπειραμένου οικονομικού αναλυτή στο οικονομικό τηλεοπτικό δίκτυο Bloomberg: «Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν». Το πρόβλημα της ρευστότητας που προκάλεσε η αρχική σαπουνόφουσκα των 63 τρις συνοδεύεται πλέον από ένα κλίμα έλλειψης εμπιστοσύνης. Ακόμα και οι πλέον υγιείς τραπεζικοί οργανισμοί, που δεν παρουσιάζουν κανένα απολύτως πρόβλημα ρευστότητας, αρνούνται να χορηγήσουν δάνεια σε μολυσμένους από τα «τοξικά» ομόλογα οικονομικούς παίκτες.

Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, συνεδριάζει η Σύνοδος των Ευρωπαίων ηγετών στο Παρίσι, προκειμένου να βρεθεί μια γόνιμη και ουσιαστική λύση απέναντι στην πιστωτική κρίση. Οι τρεις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις της Ευρώπης των 27 δημιουργούν αντίστοιχα τρεις διαφορετικές σχολές σκέψεις. Από τη μια πλευρά, η Γαλλία, με τον προεδρεύοντα της Ε.Ε., Νικολά Σαρκοζί, ζητά τη δημιουργία ενός Κοινού Ευρωπαϊκού Ταμείου στο πρότυπο του αμερικανικού Σχεδίου Paulson.

Από την άλλη πλευρά, η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ ζητά μεν κοινή στράτευση στο πρόβλημα, αλλά με την κάθε χώρα-μέλος της Ε.Ε. να καλύπτει ξεχωριστά τα εσωτερικό της πρόβλημα.

Αντίθετα, πιο τολμηρός εμφανίζεται ο Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, η κυβέρνηση του οποίου αποφάσισε την κρατικοποίηση των οφειλών στις βρετανικές τράπεζες, με τη δημιουργία ενός κρατικού κορβανά ύψους 100 δισ. αγγλικών λιρών. Κατά πολλούς, ο κ. Μπράουν έχει τη δυνατότητα να συνενώσει όλες τις αντίθετες φωνές μέσα στους κόλπους της Ευρώπης των 27 και να βρεθεί εντέλει μια γόνιμη λύση. Μένει να δούμε εάν και κατά πόσον κάτι τέτοιο μπορεί να καταστεί εφικτό…

Πώς επηρεάζει η διεθνής πιστωτική κρίση την ελληνική οικονομία;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι σαφής. Καταρχάς το κλίμα αβεβαιότητας και η έλλειψη εμπιστοσύνης που δημιουργείται μεταξύ των τραπεζών καθιστά ακριβότερη και δυσκολότερη τη σύναψη νέων δανείων. Αυτό έχει ως άμεση συνέπεια τον περιορισμό της κατανάλωσης και κατ’ επέκταση της αγοραστικής δύναμης, ενώ και η επιχειρηματικότητα σε επίπεδο νέων επενδύσεων δοκιμάζεται πλέον πολύ σκληρά.

Έλληνες οικονομικοί αναλυτές εκτιμούν ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός της μείωσης, μόλις μέσα σε ένα εξάμηνο, της οικοδομικής δραστηριότητας. Ίδια μελανή εικόνα παρουσιάζουν τόσο ο κλάδος των εξαγωγών και το λιανικό εμπόριο, όσο και η βιομηχανική παραγωγή.

Κύριος σκοπός της ελληνικής οικονομίας δεν αποτελεί πλέον η αύξηση των εισοδημάτων, αλλά η διασφάλιση της απασχόλησης και του πλούτου. Το ιδεώδες της υπερκατανάλωσης και μάλιστα με δανεικό χρήμα έχει πλέον τρωθεί σημαντικά μετά το σαρωτικό πέρασμα της πιστωτικής κρίσης...

Τα βλέμματα στραμμένα στην Ευρώπη…

Αναμφίβολα, η οικονομική κρίση που πλήττει τη διεθνή οικονομία το τελευταίο διάστημα αποτέλεσε ένα ισχυρό σοκ για τους επενδυτές, ιδίως για τον κλάδο των τραπεζών. Το βρώμικο και χωρίς κανόνες παιχνίδι που έπαιξαν στο βωμό του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού οι επενδυτικές και κατ’ επέκταση αρκετές από τις μεγαλύτερες εμπορικές τράπεζες του κόσμου οδήγησε την οικονομία στα πρόθυρα της ύφεσης.

Τα ευχολόγια και οι λόγοι παραμυθίας από την πλευρά των Κεντρικών Τραπεζών δεν μπορούν να αποτελέσουν τροχοπέδη στην περαιτέρω επέκταση του προβλήματος. Ο συντονισμός τους υπήρξε βραδύς, ενώ και τα εθνικά κυβερνητικά επιτελεία δεν αντέδρασαν εγκαίρως από φόβο μήπως η στάση τους χαρακτηριστεί ως παρέμβαση στην ελεύθερη οικονομία και τούτο οδηγήσει σε μαζικές εκροές επενδύσεων.

Η Ευρώπη καλείται να αποδείξει σήμερα πόσο ενωμένη είναι, παρά τις όποιες διαφωνίες παρουσιάζονται μέσα στους κόλπους της. Ο Έλληνας υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Αλογοσκούφης δήλωσε χαρακτηριστικά: «Όσο καθυστερεί η εφαρμογή ενός σωστού και ορθολογικού σχεδίου εξόδου από την κρίση, τόσο το τίμημα που θα κληθούν να πληρώσουν οι εθνικές οικονομίες θα είναι και πιο βαρύ».

Στο θεατρικό του έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό», ο Σάμιουελ Μπέκετ έβαζε τους δύο ήρωές του, το Βλαδίμηρο και τον Εστραγκόν να περιμένουν τον Γκοντό, ένα πρόσωπο ανύπαρκτο που δε θα ερχόταν ποτέ και απλώς χαρακτήριζε την ελπίδα τους για μια έξοδο από τη μιζέρια προς έναν κόσμο καλύτερο. Ας ελπίσουμε ότι η Ευρώπη των 27 δε θα καταστεί, εξαιτίας των όποιων διαφωνιών της, πρωταγωνιστής σε αυτό το θέατρο του παραλόγου...

«Τα Βατοπ(αι)δία παίζει, τα ‘Γατοπαιδία’ κλέπτει και το φαινόμενο της πρόσκαιρης πυγμής…»


Η λαϊκή παροιμία λέει ότι όποιος βγαίνει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος. Κάπως έτσι πρέπει να ένιωσε και ο ξαφνικά γενόμενος «αντάρτης» βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Σταύρος Δαϊλάκης, λίγες ώρες μετά την αποπομπή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος.

Έτσι, τουλάχιστον, μπορεί να δικαιολογηθεί η επιστολή-αίτηση συγχώρεσης που απέστειλε ο ίδιος προς τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ο ίδιος δεν έχει τη δυνατότητα να επιζήσει πολιτικά εκτός της Ν.Δ. Τι συμβαίνει όμως όταν ένα ήρεμο, φαινομενικά, μαντρί γίνεται χώρος σφαγής;

Η υπόθεση του Βατοπεδίου δημιούργησε αντάρτικο ακόμα και στις τάξεις των πλέον γαλάζιων. Όλοι ζητούν την κεφαλή του κ. Ρουσόπουλου επί πινάκι, κανείς, ωστόσο, δεν αναρωτιέται πώς έφτασαν τα πράγματα ως εδώ. Φταίνε οι υπουργοί που έβαλαν την υπογραφή τους για τα εκτάσεις-φιλέτα που δόθηκαν στη Μονή; Φταίει ο ηγούμενος Εφραίμ με το ξεδιάντροπο real-estate και τις απίστευτα ισχυρές πολιτικοοικονομικές διασυνδέσεις του; Ή μήπως φταίει αυτή η επίφαση απυρόβλητου που δημιουργούν γύρω από το πρόσωπο του πρωθυπουργού οι «αυλοκόλακες» του Μεγάρου Μαξίμου;

Έχει παρατηρηθεί ότι στα χρόνια της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, κάθε φορά που ξεσπούσε ένα οποιοδήποτε σκάνδαλο, με εμπλεκόμενο είτε υπουργό είτε βουλευτή της συμπολίτευσης, ο πρωθυπουργός εμφανιζόταν μόνος και απομονωμένος. Αυτή η απομόνωση άφηνε και συνεχίζει να αφήνει στον πολίτη μια πικρή γεύση.

Από τη μια πλευρά ένας πρωθυπουργός καθ’ όλα ικανός, μετρημένος στα λόγια και τις πράξεις του, με μαρτυρίες θαυμασμού κοντινών του ανθρώπων, όπως ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, για το λιτό τρόπο ζωής του. Δεν έχω λόγο να μην πιστέψω τα λόγια του κ. Μεϊμαράκη. Σίγουρα, ο Καραμανλής δεν υπόσχεται πολλά. Αλλά και τα λίγα που προωθεί αμαυρώνονται από τα «Γατοπαίδια», όπως πολύ εύστοχα και με ιδιαίτερο χιούμορ τα χαρακτήρισε ο συνάδελφος Γιώργος Τράγκας.

Από την άλλη πλευρά όμως, αξίζει να θυμηθούμε ότι στην ελληνική πολιτική πρακτική ο πρωθυπουργός δεν είναι «primus inter pares», ήτοι πρώτος μεταξύ ίσων, αλλά «primus solus», δηλαδή πρώτος μόνος. Αυτό είναι και το πρόβλημα της καταχρηστικής ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας σε βάρος τόσο της νομοθετικής όσο και της δικαστικής.

Ο Καραμανλής εμφανίστηκε την προπερασμένη εβδομάδα με πυγμή και τόνισε από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής: «Όποιος τολμήσει ας ρίξει την κυβέρνηση!». Χθες εμφανίστηκε στη συνεδρίαση της ΟΝΝΕΔ και είπε με αποφασιστικό τρόπο: «Δεν υποτάσσομαι σε κανέναν!». Η πυγμή δε θα πρέπει να είναι απότοκο της καταστολής, αλλά αρωγός της πρόληψης. Ο κ. Καραμανλής άργησε να καταλάβει το νόημα της φράσης αυτής. Η συσπείρωση στη Ν.Δ. μοιάζει με ένα στρώμα λεπτού πάγου, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμο να σπάσει και πάλι και να ξεχυθεί έξω οργή και δηλητήριο μεταξύ των καλών πολιτικών συντρόφων.

Δε φταίει μόνον ο κ. Τατούλης που επιτίθεται στους υπουργούς μέσω του ιστολογίου του. Φταίνε και αυτοί που κρατούν πόρτες κλειδωμένες και δεν ακούν τα προβλήματα που τους μεταφέρουν τόσο οι βουλευτές της συμπολίτευσης όσο και της αντιπολίτευσης. Δε φταίει μόνον ο κ. Μανώλης που τα βάζει με τον Αλογοσκούφη. Φταίνε και αυτοί που μόλις γίνει ένα επικίνδυνο για τη θέση τους συμβάν, «ποιούν την νήσσαν».

Αυτοί οι ίδιοι είναι που αναιρούν αυτήν την επίφαση του απυρόβλητου γύρω από το πρόσωπο του πρωθυπουργού και εκείνος με τη σειρά του κάνει στιγμιαία μια μεγάλη έκρηξη πυγμής και αποφασιστικότητας και μετά… Μετά, η σιωπή διαδέχεται την έκρηξη.

Η λαιμαργία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Τα «Γατοπαίδια» έχουν βουτήξει ολόκληρο το χέρι τους μέσα στο μέλι και τρώνε. Τρώνε ασταμάτητα και με ακόρεστη όρεξη που τείνουν να καννιβαλίζουν το ίδιο τους το χέρι.

Άραγε, κανένας δεν αναρωτήθηκε τι ρόλο διαδραμάτισαν τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους που με τόση ευκολία υπέγραψαν τις συμφωνίες παραχώρησης για τα οικόπεδα-φιλέτα προς τον πανούργο ηγούμενο Εφραίμ το Βατοπεδινό; Η ζημιά που προκάλεσαν με τις υπογραφές τους απέναντι στο ελληνικό Δημόσιο, απέναντι σε εμάς που πληρώνουμε φόρους, καπέλα, δόσεις και φέσια σε καθημερινή βάση ανέρχεται σε εκατομμύρια ευρώ.

Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ότι από την πλευρά του Οικουμενικού Πατριαρχείου τηρείται μια απίστευτη «σιγή ασυρμάτου» για το βίο και την πολιτεία του εριτίμου κ. Εφραίμ. Αναρωτιέμαι μήπως αυτή η σιγή αποτελεί συνώνυμο της κάλυψης προς το πρόσωπό του…

Η γαργάρα της πρόσκαιρης πυγμής απέναντι στα «Γατοπαίδια» έχει την ίδια δράση όσο και ένα αντιόξινο χάπι στο στομάχι κάποιου που πάσχει από έλκος. Δημιουργεί μια πρόσκαιρη ανακούφιση, αλλά το πρήξιμο επανέρχεται κάθε φορά όλο και πιο έντονο, όλο και πιο επώδυνο.

Οι πολίτες δεν ενθουσιάζονται πλέον από τις φανφάρες και τα λαμπερά πυροτεχνήματα που αφήνει πίσω της η πρόσκαιρη πυγμή. Εκείνο που ζητούν είναι αυτό ακριβώς που είπε ο αξέχαστος Ντίνος Ηλιόπουλος στο Διονύση Παπαγιανόπουλο: «Στρατηγάκο μου, ένα θα σου πω: ΕΞΩ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ! ΕΞΩ ΟΙ ΛΩΠΟΔΥΤΕΕΕΕΣ!».

Καλή εβδομάδα, Πατρίδα μου…

Ετικέτες

Ευάγγελος Βενιζέλος (7) δημοσιογραφία (6) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (5) δημοσιογράφοι (5) Γιώργος Παπανδρέου (4) Πολιτική (4) Τρόικα (4) Merkel (3) Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (3) Γερμανία (3) Ελλάδα (3) Κυβέρνηση (3) Λουκάς Παπαδήμος (3) Οικονομία (3) Παιδεία (3) ανεργία (3) Sarkozy (2) Αντώνης Σαμαράς (2) Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (2) Δημοκρατία (2) Ευρωπαϊκή Ένωση (2) Θεσσαλονίκη (2) Μ.Μ.Ε. (2) ΠΑ.ΣΟ.Κ. (2) ΣΚΑΪ (2) Σύνταγμα (2) διαπλοκή (2) διαφθορά (2) επιχειρηματικότητα (2) καινοτομία (2) 28η Οκτωβρίου (1) Banque d' Orient (1) Deutsche Bank (1) Fitch (1) GResidence (1) Herman Van Rompuy (1) Hollande (1) Limbo Free Press (1) M.M.E. (1) Moody's (1) Open Coffee (1) Paul Graham (1) Sarpidonistas (1) Standard Poor's (1) Storie Umane (1) TEDx (1) ermocratis.blogspot.gr (1) real estate (1) startup (1) Όλι Ρεν (1) Αδαμάντιος Κοραής (1) Αριστοτέλης (1) Βουλή (1) ΓΣΕΕ (1) Γαλλία (1) Δήμος Θεσσαλονίκης (1) Διαφωτισμός (1) ΕΣΠΑ (1) Ελευθεροτυπία (1) Ελεύθερος Τύπος (1) Ερμοκράτης (1) Η Στήλη του Ερμοκράτη (1) Ηλίας Μόσιαλος (1) Ηράκλειο (1) Θεόδωρος Πάγκαλος (1) Κρήτη (1) ΜΑΤ (1) Μάλια (1) Μάνος Χατζιδάκις (1) Μισθολόγιο (1) Μνημόνιο (1) Μουσική (1) Παναγιώτης Ψωμιάδης (1) Παρέλαση (1) Πολιτεία (1) Προμηθέας (1) Στήλη του Ερμοκράτη (1) Υπουργείο Οικονομικών (1) Υπουργείο Παιδείας (1) Χρήστος Παπουτσής (1) απασχόληση (1) απεργία (1) αστυνομική βία (1) δάσκαλοι (1) εκλογές (1) εκπαίδευση (1) ελεγχόμενη χρεοκοπία (1) επιλεκτική χρεοκοπία (1) επιχειρήσεις (1) ευρωζώνη (1) ιστολόγιο (1) καθηγητές (1) κοινωνία (1) λογοκρισία. ημιμάθεια (1) νέοι (1) νεοφυείς επιχειρήσεις (1) παραλογισμός (1) τοκογλυφία (1) υποκρισία (1) χρεοκοπία (1)

Google+ Followers

Η λίστα ιστολογίων μου

  • Syrigos trashes Kofitsa again -
    Πριν από 4 χρόνια
  • SUPERHOT - SUPERHOT http://superhotgame.com/ Genre:FPS Price:Αναμένεται Οι ανεξάρτητοι δημιουργοί παιχνιδιών τα τελευταία 6 χρόνια έχουν μπεί δυναμικά στον χώρο της β...
    Πριν από 2 χρόνια
  • Καλώς ήρθατε - Welcome - Σας καλωσορίζω όλους στο mtglibrary.blogspot.gr, ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στο Magic: The Gathering όπου θα μαθαίνετε νέα σχετικά με το παιχνίδι. Ελπίζουμε ...
    Πριν από 4 χρόνια
  • EΥΧΕΣ 2014 - Μπαμπά... τί θα μου πάρεις την Πρωτοχρονιά; -Τα λεφτά που θα βγάλεις απο τα κάλαντα *ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ * *ΠΟΛΛΑ 73* *Distanti e pur vicino* *fuoco di un camin...
    Πριν από 3 χρόνια