Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

«Οικονομική κρίση και ΜΜΕ: Όταν στο βασίλειο των τυφλών κυβερνά ο Σαρκοζί…»


Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στις ΗΠΑ στις αρχές του 2007 και εξαπλώνεται με δυσμενείς συνέπειες για το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αφήσει αλώβητη και τη βιομηχανία των ΜΜΕ.

Στην Ελλάδα, το κλείσιμο μιας ιστορικής εφημερίδας, όπως ήταν ο «Ελεύθερος Τύπος», οι απολύσεις στον τηλεοπτικό σταθμό «Alpha» και το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου που εκπόνησε πρόσφατα η διοίκηση του τηλεοπτικού καναλιού «ANT1», καταδεικνύουν, σε αδρές γραμμές, τη ζημιά που έχει υποστεί ο ελληνικός Τύπος.

Ταυτόχρονα δημιουργούν την αδήριτη ανάγκη για την οικονομική του στήριξη από την πλευρά του επίσημου κράτους. Τα πρόσφατα παραδείγματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών χτυπούν την «ελληνική πόρτα».

Ωστόσο, καλό θα ήταν να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στα μέσα Ιανουαρίου του 2008 κι ενώ ολόκληρη η υφήλιος παραδινόταν στη δίνη της χρηματοπιστωτικής κρίσης, ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, αποφασίζει ότι το κράτος πρέπει να βοηθήσει τον έντυπο Τύπο, στηρίζοντάς τον οικονομικά.

Στις 23 Ιανουαρίου 2009, ο Σαρκοζί ανακοινώνει ένα πακέτο οικονομικής σωτηρίας συνολικού ύψους 90 εκατ. ευρώ προς τα έντυπα εκείνα που έβλεπαν τις συνδρομές τους να μειώνονται δραματικά και ταυτόχρονα τις λειτουργικές τους δαπάνες –εκτύπωση, διανομή- να εκτοξεύονται στα ύψη, εξαιτίας ακριβώς της μειωμένης ζήτησης.

Τα μέτρα αφορούν στην αύξηση της ετήσιας στήριξης των εφημερίδων και των περιοδικών από το κράτος στα 70 εκατ. ευρώ το 2009, όταν την προηγούμενη χρονιά το ποσό αυτό δεν ξεπερνούσε τα 8 εκατ. ευρώ.

Επιπλέον, 20 εκατ. ευρώ δίνονται ως ενίσχυση για το διαφημιστικό κομμάτι του Τύπου αλλά και για τις λειτουργικές δαπάνες των έντυπων εκδόσεων. Ταυτόχρονα, ο Γάλλος πρόεδρος ανακοινώνει την εφαρμογή ενός πιλοτικού προγράμματος, το οποίο θα προσφέρει ετήσια δωρεάν συνδρομή σε έντυπα για όλους τους Γάλλους πολίτες που έχουν μόλις συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους.

Ο Σαρκοζί δέχεται επικρίσεις, ότι προσπαθεί να χειραγωγήσει τον Τύπο. Απαντά, ωστόσο: «Είναι πράγματι ευθύνη του γαλλικού κράτους να εξασφαλίσει την ύπαρξη ενός ανεξάρτητου, ελεύθερου και πολυφωνικού Τύπου».

Η κίνηση Σαρκοζί ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως. Ωστόσο, η ατολμία που δείχνουν καθ’ όλο το α’ εξάμηνο του 2009 οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ώστε να στηρίξουν τα ΜΜΕ των χωρών τους πλήττουν σοβαρά την πολυφωνία.

Μ. Βρετανία: Κλείνουν εφημερίδες, θεατής ο Γκ. Μπράουν

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Μ. Βρετανία, όπου σε διάστημα δύο μόλις ετών έκλεισαν συνολικά 49 εφημερίδες, που ανάγονται σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

Την ίδια στιγμή, ο όμιλος Guardian Media Group εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να αναστείλει την κυκλοφορία της ιστορικής βρετανικής εφημερίδας «Observer», σε μια προσπάθεια να περικόψει μέρος των λειτουργικών δαπανών της.

Σημειώνεται ότι η συγκεκριμένη εφημερίδα – που ιδρύθηκε το 1791 – το 1979 πωλούσε περισσότερα από 1,3 εκατ. φύλλα, ενώ πέρυσι το τιράζ της δεν υπερέβαινε πλέον τα 420.000 φύλλα κάθε εβδομάδα.

Τα βέλη των Βρετανών αναλυτών στα μίντια στρέφονται κυρίως κατά του πρωθυπουργού, Γκόρντον Μπράουν αλλά και εναντίον του υπουργού Οικονομικών, Άλιστερ Ντάρλινγκ, στους οποίους αποδίδεται ατολμία και έλλειψη πολιτικού σχεδίου απέναντι στις δυσμενείς επιδράσεις της κρίσης.

Γερμανία: «Ψηλά» διαδίκτυο και free TV

Ο Έρικ Κάρστενς, δημοσιογράφος και ειδικός αναλυτής των ΜΜΕ στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δημοσιογραφίας (EJC) υποστηρίζει ότι καταλυτικό ρόλο στο κλείσιμο των εφημερίδων διαδραματίζει η πτώση που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια η δαπάνη στη διαφήμιση.

Στη Γερμανία, ειδικότερα, η διαφημιστική δαπάνη είναι πολύ χαμηλότερη σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας αλλά και σε σύγκριση με τις αντίστοιχες των ευρωπαϊκών οικονομιών.

Τα κέρδη των free TV εταιρειών αγγίζουν κατά μέσο όρο το 29% , όταν τα αντίστοιχα κέρδη μεγάλων τηλεοπτικών ομίλων, όπως του RTL και του ProsiebenSAT.1 διαμορφώνονται στο 21% και 25,5% αντίστοιχα.

Η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι η εφαρμογή του παραδείγματος Σαρκοζί στα ΜΜΕ της χώρας της θα ισοδυναμούσε με προσπάθεια φίμωσης του Τύπου. Εντούτοις, η απαξίωση στην οποία οδηγούνται τόσο το έντυπο όσο και το ραδιόφωνο αλλά και η τηλεόραση, μεταβάλλουν το πεδίο ενδιαφέροντος των στρατηγικών επενδυτών στα μίντια.

Οι σφυγμομετρήσεις καταδεικνύουν ότι οι νέες ηλικίες και κυρίως το ηλικιακό γκρουπ 18-44 ετών στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς τη διαδικτυακή ενημέρωση. Αυτό είναι το στοίχημα που καλούνται πλέον και στη Γερμανία να κερδίσουν οι μεγάλοι όμιλοι των μέσων ενημέρωσης.

Ιταλία: Βάζοντας το λύκο να φυλάει τα πρόβατα…

Από την άλλη πλευρά, το παράδειγμα της Ιταλίας είναι το πλέον τραγελαφικό. Ένας πρωθυπουργός είναι ταυτόχρονα και μεγιστάνας των ΜΜΕ.

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, κάτοχος του ομίλου «Mediaset» αλλά και του 80% της κρατικής τηλεόρασης (RAI), θα ήταν πολύ δύσκολο να προτείνει μέτρα οικονομικής στήριξης των ΜΜΕ, τη στιγμή, μάλιστα, που δέχεται σοβαρές επικρίσεις για ροζ σκάνδαλα με αιθέριες υπάρξεις.

Συμπέρασμα: Παρεμβατισμός ή laissez faire, laissez passer;

Ο Γάλλος πρόεδρος είναι ο μόνος ουσιαστικά πολιτικός ηγέτης μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια που έχει λάβει μέτρα στήριξης υπέρ των ΜΜΕ, αψηφώντας τις παραδοσιακές επιταγές του οικονομικού μοντέλου του Άνταμ Σμιθ προς αποφυγή κάθε είδους κρατικού παρεμβατισμού.

Σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία, όπως αυτή που δημιούργησε η διεθνής κρίση, η δημιουργία ψευδών διλημμάτων που εμπλέκουν τον οικονομικό φιλελευθερισμό με την κρατική παρέμβαση, είναι μάλλον άσκοπη.

Το κράτος, όπως υποστηρίζει ο Jellinek, διαθέτει το μονοπώλιο της νομιμοποιημένης φυσικής βίας (μονοπώλιο του νομικού καταναγκασμού).

Επομένως, εάν αναλογιστεί κανείς ότι οι θιασώτες της κρίσης ανήγαγαν το φιλελευθερισμό σε ασυδοσία εις βάρος των πολλών, τότε θα μπορούσε, ίσως, να δικαιολογηθεί μια παρέμβαση της πολιτείας με σκοπό την υποστήριξη του συστήματος.

Κανείς, εντούτοις, δεν μπορεί να αποκλείσει τη σκέψη που έχει ο Νικολά Σαρκοζί στο πίσω μέρος του μυαλού του να χειραγωγήσει τα Μέσα. Τούτο αποτελεί προς στιγμήν ένδειξη και όχι απόδειξη.

Η ατολμία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων οδηγεί στη δικαίωση της παροιμίας: «Στο βασίλειο των τυφλών κυβερνά ο μονόφθαλμος».

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

Η απαξίωση της ελληνικής δημοσιογραφίας: Αποθεώνοντας το ΤΙΠΟΤΑ



«ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ Α.Ε.»
«ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ CITY Α.Ε.»

 
22 Ιουνίου 2009


Πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009, οι Γενικές Συνελεύσεις των μετόχων της ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία «ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ Α.Ε.» που εκδίδει τις εφημερίδες «Ελεύθερος Τύπος» και «Τύπος της Κυριακής» και της εταιρίας «Ραδιοφωνικές Επιχειρήσεις CITY Α.Ε.».


Οι Γενικές Συνελεύσεις αποφάσισαν ομόφωνα τη λύση και θέση σε εκκαθάριση των εν λόγω εταιριών. Η εξέλιξη αυτή, είναι αποτέλεσμα της οριστικής επιλογής του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου να αποχωρήσουν οριστικά από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Η συνέχιση ζημιογόνων αποτελεσμάτων οδήγησε στην απόφαση αυτή.
Όταν πριν από τρία χρόνια αναλήφθηκε η ευθύνη του «Ελεύθερου Τύπου» στόχος δεν ήταν μόνο η διάσωση ενός ιστορικού τίτλου.
Στόχος ήταν και η συμβολή στην αναζήτηση μιας νέου τύπου και ταυτόχρονα ευρύτερης δημόσιας συζήτησης και μάλιστα σε μια φάση αλλαγών και μετάβασης που χαρακτηρίζει την εποχή μας.
Στο συνολικό εγχείρημα του «Ελεύθερου Τύπου» επενδύθηκαν μεγάλοι οικονομικοί πόροι. Κυρίως όμως και πρώτιστα κινητοποιήθηκαν σημαντικοί ανθρώπινοι πόροι, τόσο στην εφημερίδα, όσο και στο ραδιοφωνικό σταθμό. Η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε.


Το μοντέλο ενημέρωσης που κυριάρχησε στον τόπο μας, η συνεχιζόμενη συσσώρευση ζημιών σε συνδυασμό με τις αρνητικές προοπτικές του κλάδου, μαζί με την πεποίθηση ότι ένα Μέσο Ενημέρωσης δεν νοείται να λειτουργεί με μεγάλες ζημίες και αυτό να συνεχίζεται επί μακρόν, χωρίς να οδηγεί σε παρανοήσεις, συνετέλεσαν στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας των παραπάνω αποφάσεων.


Οι εταιρίες θα εκπληρώσουν πλήρως τις υποχρεώσεις τους έναντι των εργαζομένων και όλων των συνεργατών τους. Σε όλους εκείνους που προσπάθησαν τα χρόνια αυτά, ανήκει ένα μεγάλο «ευχαριστώ».


-------------

Με αυτή τη λιτή ανακοίνωση, μπήκε σήμερα η "ταφόπλακα" σε μία εφημερίδα και ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Τουλάχιστον 450 συνάδελφοι μένουν χωρίς δουλειά...

Ένα μεγάλο "ευχαριστώ"... Για ποιούς όμως; Για εκείνους που πιστεύουν ότι οι δημοσιογράφοι είναι πόρνες σε μπορντέλο πολυτελείας, στα κορμιά των οποίων μπορεί να ασελγεί μια οποιαδήποτε διοίκηση;


Τα μεγάλα επιχειρηματικά "ανοίγματα", η εισδοχή υπερπολυτελών ειδικών εκδόσεων και τα DVD, σκότωσαν τη δημοσιογραφική εργασία. Οι λόγοι παραμυθίας δεν αρκούν για να ζήσουν όλους αυτούς τους ανθρώπους που θα μείνουν από αύριο δίχως δουλειά, κυρία Αγγελοπούλου!
Στην Ελλάδα δεν έχουμε ζήσει προς το παρόν μεγάλες κινητοποιήσεις στο χώρο του Τύπου, όπως συνέβη σε Γαλλία και Ιταλία στα μέσα της δεκαετίας του '70. Αυτό θα πρέπει να μας προβληματίζει και μηδαμώς δεν πρέπει να μας καθησυχάζει.

 Πριν από μερικές ημέρες, μια παρέα νέων δημοσιογράφων συζητούσε πίνοντας καφέ για το μέλλον της ελληνικής δημοσιογραφίας και δη της ηλεκτρονικής. "Για σκεφθείτε τι θα συνέβαινε", είπε κάποιος από την παρέα, "εάν για δύο εβδομάδες κατέβαιναν σε απεργία ΟΛΟΙ οι δημοσιογράφοι σε ιδιωτικά και δημόσια μέσα...". Αμέσως, ξεκίνησε η γκρίνια, πώς θα συσπειρωθούν, δε θα υπάρξει υποστήριξη από την ΕΣΗΕΑ και τα ρέστα. Για μια ακόμη φορά, η παρέα λούφαξε στη νωχελική ραστώνη του φραπέ...

Όμως η ιδέα ακούγεται το τελευταίο διάστημα από πολλά χείλη. Ο δημοσιογράφος πληρώνεται χειρότερα κι από έναν οικοδόμο. Πενταροδεκάρες για ανελέητο τρέξιμο, για ένα μπλοκάκι ή ένα επιμίσθιο, με την ανασφάλεια και το φόβο για το αύριο να κυριαρχούν.


Ο δημοσιογράφος ασφυκτιά. Θέλει να δουλέψει. Δεν αιτείται, αλλά απαιτεί -επιτέλους- τα προβλεπόμενα. Ως πότε θα ανέχεται αυτή τη διαρκή απαξίωση του επαγγέλματός του; Ως πότε θα ανέχεται άτομα που απλώνουν ανενδοίαστα την αρίδα τους στα δημοσιογραφικά γραφεία, εξασφαλίζοντας παχυλές αμοιβές δίχως να κάνουν απολύτως ΤΙΠΟΤΑ; 


Το συμπέρασμα: η απαξίωση της ελληνικής δημοσιογραφίας ανάγεται στην αποθέωση του ΤΙΠΟΤΑ. Και δεν το λέω αφοριστικά. Είναι η αλήθεια και κάποια στιγμή ο δημοσιογραφικός κόσμος πρέπει να μιλήσει για αυτό και όχι να παριστάνει τα τρία μαϊμουδάκια που δεν ακούν, δε βλέπουν, αλλά και δε λένε τίποτε. 


Ικανοί άνθρωποι και επαγγελματίες υπάρχουν. Εντούτοις, η οργή τους συσσωρεύεται και θυμίζει καζάνι έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.


Ο εμπαιγμός του δημοσιογραφικού κόσμου στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο και τούτο θα γυρίσει κάποια στιγμή μπούμερανγκ απέναντι στις φτηνές δικαιολογίες που φέρνει στα χείλη των εκάστοτε ανεύθυνων υπευθύνων το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

“Μαμά, άνοιξα το χάρτη, αλλά δε βρίσκω πουθενά τις Βρυξέλλες… ”


Αδιαμφισβήτητα η διαδικασία των ευρωεκλογών αποτελεί μια ιδιαίτερα σοβαρή υπόθεση. Όχι τόσο για εκείνο που κατά καιρούς αποκαλείται υποκριτικά ως «ευρωπαϊκή συνοχή», όσο για το γεγονός ότι στις Βρυξέλλες λαμβάνονται αποφάσεις σημαντικές για τη χώρα μας, που τις περισσότερες φορές αγνοούμε.

Η άγνοια αυτή έχει διττή υπόσταση. Αφενός στηρίζεται στη δική μας έλλειψη γνώσης αναφορικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα θεσμικά της όργανα. Είναι αποδεδειγμένο ότι ενώ όλοι μας ξέρουμε ότι η Βουλή βρίσκεται στην πλατεία Συντάγματος, πολλοί λίγοι είναι εκείνοι που ξέρουν να πουν με ακρίβεια που βρίσκεται το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή η έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Θα μου πείτε: μπορούμε να μάθουμε για όλα αυτά από κάποιο βιβλίο. Σίγουρα, αυτό είναι εφικτό, ωστόσο η σχέση μας με την Ε.Ε. δε θα πρέπει να αποδίδεται στατικά, μέσω ενός εξειδικευμένου εγχειριδίου.

Η Ένωση είναι ένας ζωντανός οργανισμός, με κυρίαρχα όργανα και εξουσίες που αποφασίζουν για μια πληθώρα θεμάτων που απασχολούν την καθημερινότητά μας. Είναι αυτό που αποκαλούμε αφοριστικά «τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων». Ο αφορισμός υποδηλώνει άγνοια, ωστόσο δε φταίμε εμείς απόλυτα για αυτό. Με αυτόν τον τρόπο, όμως η άγνοια ενδύεται το μανδύα της αδιαφορίας και τούτο έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση του δικαιώματος της ψήφου.

Από την πλευρά τους, οι πολιτικοί επισημαίνουν σε κάθε ευκαιρία τη σημασία της «ευρωεκλογικής» διαδικασίας. Πρόσφατα, μου δόθηκε η ευκαιρία να έρθω σε επαφή με τον… αέρα των Βρυξελλών. Αφορμή στάθηκε πρόσκληση του Έλληνα ευρωβουλευτή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Γιώργου Παπαστάμκου για μια ενημερωτική επίσκεψη στο Βέλγιο.

Μιλώντας μαζί του για το μέλλον της Ε.Ε. εμφανίστηκε μεν αισιόδοξος, ωστόσο διατύπωσε μια πικρία: «Εσείς οι δημοσιογράφοι δε γράφετε τίποτα για το τι γίνεται εδώ. Πώς μπορεί, λοιπόν, ο κόσμος, οι Έλληνες, να ξέρουν εκτός από εμάς τι γίνεται εδώ στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο;».

Στέκομαι στη ερώτησή του. Γιατί δεν πρόκειται για μια «γαλάζια ερώτηση», αλλά για μια απορία που είναι πέρα και πάνω από χρώματα και πολιτικές σκοπιμότητες. Αλήθεια, με εξαίρεση τις εβδομάδες λίγο πριν τις ευρωεκλογές, πόσο ασχολούνται εντέλει τα ΜΜΕ –έντυπα και ηλεκτρονικά – με τα θέματα της Ε.Ε. που αφορούν τη χώρα μας;

Την απάντηση την πήρα γυρίζοντας πίσω στην Ελλάδα και μάλιστα δια στόματος κορυφαίου διευθυντικού στελέχους στον έντυπο Τύπο: «Κανείς δεν ασχολείται με αυτά. Δεν πουλάνε». Πουλάνε, όμως, λίγο πριν τις εκλογές γιατί το πολιτικό παιχνίδι έχει πάντοτε την ικανότητα να μετατρέπει τα ασήμαντα σε σημαντικά και τανάπαλιν. Εάν αυτό δεν είναι υποκρισία, τότε τι είναι;

Επί πέντε χρόνια ο Έλληνας βρίσκεται σε πλήρη άγνοια αναφορικά με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ενημερώνεται μόνο για ποινές και πρόστιμα, βλέποντας την Ε.Ε. σαν «τον κακό μπαμπούλα» που έρχεται να τον καταβροχθίσει. Ξαφνικά, ξυπνά και του λένε, ψήφισε. Όμως δεν του λέει κανείς τι είναι αυτό που ψηφίζει και πόσο σημαντικό είναι. Είναι αυτό που ο Neil Postman είχε περιγράψει ως «Σύνδρομο Αντιπληροφοριακής Ανεπάρκειας» (Anti-Information Deficiency Syndrome - AIDS). Η αρρώστια της εποχής μας…

Γνωρίζετε άραγε πόσα σοβαρά θέματα που μας αφορούν άμεσα συζητιούνται στις ευρωπαϊκές συνεδριάσεις και εμείς δε μαθαίνουμε τίποτα; Πρόκειται για ένα φαινόμενο ελληνικό. Όλοι μας έχουμε δέσει σφιχτά στην αντίληψή μας το γεγονός ότι οι ευρωεκλογές αποτελούν απλώς μια δοκιμασία για τη μεγάλη αναμέτρηση των εθνικών εκλογών.

Εκείνο που συστηματικά απαξιώνεται στην αφάνεια των μονόστηλων μιας εφημερίδας και σε ένα ραδιοφωνικό lead 20-30 λέξεων επί πέντε ολόκληρα χρόνια, ξαφνικά αποκτά σημασία και προπαντός ζωτικό χώρο στο «σαλόνι» μιας εφημερίδας, στον αέρα του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης και στους υπερσυνδέσμους του Διαδικτύου.

Επί πέντε χρόνια, οι συντάκτες προτείνουν, οι αρχισυντάκτες αντιτείνουν, φοβούμενοι το «περίεργα επίμονο» ένστικτο των πρώτων και οι διευθυντές απορρίπτουν. Είναι ένα κακό απόστημα που έχει καθίσει επάνω στην ενημέρωση και τη φιμώνει. Και το πρόβλημα οξύνεται ακόμα περισσότερο όταν στη μέση μπαίνει η πολιτική και μετατρέπει τη διαδικασία των ευρωεκλογών σε ένα μικροκομματικό παιχνίδι εντυπωσιασμού, όπου ο φαρισαϊσμός περισσεύει.

Παρόλα αυτά, η ψήφος στις ευρωεκλογές, αν και δεν είναι υποχρεωτική, είναι ωστόσο απαραίτητη. Είναι η τελευταία και μοναδική δύναμη που διαθέτει το εκλογικό σώμα να επιλέξει αυτούς που θα τον εκπροσωπήσουν στην Ευρώπη.

Όμως δε φτάνει μόνον αυτό. Ο κόσμος πρέπει να μάθει να απαιτεί περισσότερα. Οφείλει να γνωρίζει ποιοι είναι εκείνοι που αποφασίζουν για την τύχη του. Η εικόνα της καλοκαιρινής ραστώνης με ένα ποτήρι φραπέ σε μια παραλία τρέφει και ανατροφοδοτεί το μηχανισμό δημιουργίας άβουλων και παθητικών όντων.

Ο Βολταίρος έλεγε ότι «η Δημοκρατία είναι το τελευταίο καταφύγιο των απανταχού καθαρμάτων». Η ψήφος δεν έχει να κάνει με τα «χρωματιστά κουκιά», που σε τελευταία ανάλυση προκαλούν κυάμωση στον Έλληνα ψηφοφόρο. Έχει να κάνει, όμως, με την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται την παγίδα της απάθειας και σε τελευταία ανάλυση να στέλνει τα… κουτοπόνηρα καθάρματα πίσω στα σπίτια τους.

Ετικέτες

Ευάγγελος Βενιζέλος (7) δημοσιογραφία (6) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (5) δημοσιογράφοι (5) Γιώργος Παπανδρέου (4) Πολιτική (4) Τρόικα (4) Merkel (3) Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (3) Γερμανία (3) Ελλάδα (3) Κυβέρνηση (3) Λουκάς Παπαδήμος (3) Οικονομία (3) Παιδεία (3) ανεργία (3) Sarkozy (2) Αντώνης Σαμαράς (2) Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (2) Δημοκρατία (2) Ευρωπαϊκή Ένωση (2) Θεσσαλονίκη (2) Μ.Μ.Ε. (2) ΠΑ.ΣΟ.Κ. (2) ΣΚΑΪ (2) Σύνταγμα (2) διαπλοκή (2) διαφθορά (2) επιχειρηματικότητα (2) καινοτομία (2) 28η Οκτωβρίου (1) Banque d' Orient (1) Deutsche Bank (1) Fitch (1) GResidence (1) Herman Van Rompuy (1) Hollande (1) Limbo Free Press (1) M.M.E. (1) Moody's (1) Open Coffee (1) Paul Graham (1) Sarpidonistas (1) Standard Poor's (1) Storie Umane (1) TEDx (1) ermocratis.blogspot.gr (1) real estate (1) startup (1) Όλι Ρεν (1) Αδαμάντιος Κοραής (1) Αριστοτέλης (1) Βουλή (1) ΓΣΕΕ (1) Γαλλία (1) Δήμος Θεσσαλονίκης (1) Διαφωτισμός (1) ΕΣΠΑ (1) Ελευθεροτυπία (1) Ελεύθερος Τύπος (1) Ερμοκράτης (1) Η Στήλη του Ερμοκράτη (1) Ηλίας Μόσιαλος (1) Ηράκλειο (1) Θεόδωρος Πάγκαλος (1) Κρήτη (1) ΜΑΤ (1) Μάλια (1) Μάνος Χατζιδάκις (1) Μισθολόγιο (1) Μνημόνιο (1) Μουσική (1) Παναγιώτης Ψωμιάδης (1) Παρέλαση (1) Πολιτεία (1) Προμηθέας (1) Στήλη του Ερμοκράτη (1) Υπουργείο Οικονομικών (1) Υπουργείο Παιδείας (1) Χρήστος Παπουτσής (1) απασχόληση (1) απεργία (1) αστυνομική βία (1) δάσκαλοι (1) εκλογές (1) εκπαίδευση (1) ελεγχόμενη χρεοκοπία (1) επιλεκτική χρεοκοπία (1) επιχειρήσεις (1) ευρωζώνη (1) ιστολόγιο (1) καθηγητές (1) κοινωνία (1) λογοκρισία. ημιμάθεια (1) νέοι (1) νεοφυείς επιχειρήσεις (1) παραλογισμός (1) τοκογλυφία (1) υποκρισία (1) χρεοκοπία (1)

Google+ Followers

Η λίστα ιστολογίων μου

  • Syrigos trashes Kofitsa again -
    Πριν από 4 χρόνια
  • SUPERHOT - SUPERHOT http://superhotgame.com/ Genre:FPS Price:Αναμένεται Οι ανεξάρτητοι δημιουργοί παιχνιδιών τα τελευταία 6 χρόνια έχουν μπεί δυναμικά στον χώρο της β...
    Πριν από 2 χρόνια
  • Καλώς ήρθατε - Welcome - Σας καλωσορίζω όλους στο mtglibrary.blogspot.gr, ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στο Magic: The Gathering όπου θα μαθαίνετε νέα σχετικά με το παιχνίδι. Ελπίζουμε ...
    Πριν από 4 χρόνια
  • EΥΧΕΣ 2014 - Μπαμπά... τί θα μου πάρεις την Πρωτοχρονιά; -Τα λεφτά που θα βγάλεις απο τα κάλαντα *ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ * *ΠΟΛΛΑ 73* *Distanti e pur vicino* *fuoco di un camin...
    Πριν από 3 χρόνια