Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Άνεργος στην χώρα του Ποτέ και του Πουθενά


 (Μια ιστορία νηφαλιότητας στον κόσμο της πάρανοιας) - Αναδημοσίευση από το Storie Umane

Μια φορά και έναν καιρό -όπως ξεκινούν όλα τα μικρά και μεγάλα παραμύθια- σε μια χώρα όχι και τόσο μακρινή, ζούσε ένας μικρός άνεργος. Έψαχνε εναγωνίως δουλειά, μπας και καταφέρει να τα βγάλει πέρα με όλα εκείνα που έτρεχαν δίπλα του. Και δεν ήταν λίγα εκείνα που έτρεχαν: ο δοσάς, ο φούρναρης, ο μπακάλης, ο μανάβης και όλοι εκείνοι που τον είχαν... γραμμένο στα μαύρα τους κατάστιχα με λευκό τεμπεσίρι.

Μια όμορφη ημέρα, άρπαξε μιαν εφημερίδα και άρχισε να ψαχουλεύει τη λίστα με τις μικρές αγγελίες. Το μάτι του έπεσε σε ένα Κοινοφελές Πρόγραμμα Απασχόλησης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ για ανέργους, με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ. Έκατσε, το έψαξε, μάζεψε δικαιολογητικά, τα έστειλε και έμεινε να περιμένει απάντηση. Ο καιρός περνούσε, απάντηση δεν ερχόταν. Σε κάποια στιγμή, το πήρε απόφαση. "Ποτέ δεν θα απαντήσουν", σκέφτηκε. "Άλλωστε σε τούτη δω την χώρα Ποτέ και κανείς δεν απαντάει".

Ώσπου, μια ωραία πρωία, το τηλέφωνο χτύπησε. Από την άλλη άκρη του ακουστικού, μια τσιριχτή φωνή τον ειδοποιούσε ότι επελέγη για πεντάμηνη εργασία σε ένα εξωτικό νησί. Χαρούμενος εκείνος ρώτησε γνωστούς και φίλους - ήταν και τυχερός ο ερίφης - εάν υπάρχει κανά σπιτάκι να μείνει στο νησί. Βρήκε εν τέλει κάτι και όντας αποφασισμένος να δουλέψει, ξαναπήρε τηλέφωνο στη κυρία με την τσιρίδα. "Ξέρετε", του είπε, "πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι εάν πάτε στο νησί, ενδεχομένως να μην πληρώνεστε με το μήνα... Ξέρετε, το ΕΣΠΑ καθυστερεί και...". Το χαμόγελο πάγωσε. "Τι εννοείτε, κυρία μου;", της απάντησε ο μικρός μας άνεργος. "Δεν είναι πρόβλημα, αλλά εν πάσει περιπτώσει θα πάρετε τα χρήματά σας, κατά πάσα πιθανότητα, μετά το πέρας του προγράμματος, αναλόγως με την εισροή ρευστού από το ΕΣΠΑ. Συνήθως έτσι γίνεται, τα λεφτά έρχονται από το Πουθενά, από εκεί που δεν το περιμένουμε...", του είπε εκείνη, πάντοτε διστακτικά αλλά η τσιρίδα αμείωτη.

Εκείνος ξερόβηξε: "Κυρία μου, ξεχνάτε μια σημαντική λεπτομέρεια. Είμαι άνεργος. Άρα τι μου ζητάτε; Να πάω σε έναν τόπο ξένο, να βάλω χρήματα από την τσέπη μου, που δεν έχω, να βρω σπίτι. Το ενοίκιο υπολογισμένο 220-250 ευρώ το μήνα. Άρα 600-250=350. Φαγητό; Με χίλιες δυο στερήσεις ένα 50άρικο. Πάμε στα 300. Φώτα και νερά σύνολο 150 ευρώ, άρα 150. Δόση αυτοκινήτου 175 ευρώ, άρα -25. Κι όλα αυτά γιατί; Για 600 ευρώ τα οποία θα έρθουν του Αγίου ΕΣΠΑ ανήμερα, ίσως και Ποτέ;". Η απάντηση ήρθε το ίδιο τσιριχτή: "Τι να σας κάνω, δεν είμαι εγώ ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, δεν φαίνομαι Πουθενά. Εσείς ξέρετε...".

Το τηλέφωνο έκλεισε, στον αέρα αντήχησαν δυο-τρεις κλασικές βλαστήμιες και στο τέλος ζήσαμε εμείς καλά και η ΓΣΕΕ καλύτερα. Η ιστορία είναι γνωστή: ο Πήτερ Παν έμεινε για πάντα στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ. Ο Έλληνας άνεργος δυστυχεί στην χώρα του Ποτέ και Πουθενά. Ένας είλωτας που ακούει ανάπτυξη και γελάει με ανθρώπους σαν τα "φυντάνια" που τον κυβερνάνε και κομπάζουν ότι αφουγκράζονται τον πόνο και τη δυστυχία του. Πουθενά σε αυτόν τον πλανήτη δεν υπήρξε ξανά τέτοια ταπείνωση για έναν λαό, που πληρώνει τα λάθη αυτών που έδειξαν τέτοια αδηφαγία όσο κανείς Ποτέ άλλοτε. Στο προτεκτοράτο της ντροπής, στο βασίλειο των Φούχτελ και των Σφάχτερμαν, ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός περιγράφεται πλέον με μία και μόνον λέξη: νεκρός.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Παντρεύοντας τον παραλογισμό με την υποκρισία


"Afflict the conforted, confort the afflicted..." (Περικοπή από τον όρκο των δημοσιογράφων)

Η παρακολούθηση μιας συζήτησης στο Κοινοβούλιο αντικατοπτρίζει, όπως υποστήριζαν οι βιογράφοι του Oliver Cromwell, το σφυγμό της ίδιας της κοινωνίας. Η αξιωματική αυτή διαπίστωση παραμένει εδώ και τρεις αιώνες ζωντανή, αλώβητη.

Αρκεί να δει κανείς με ιδιαίτερη τα πεπραγμένα των τριακοσίων "εθνοσωτήρων" μας εντός της Βουλής. Σε μια εποχή, οπότε η λογική έχει αντικατασταθεί από τον εξτρεμισμό, και το "πολιτικώς ορθόν" κατάφερε να εξυψώσει το απολιτικό παράλογο μέσω της διαφθοράς και της διαπλοκής, οι αψιμαχίες εντός της κοινοβουλευτικής αίθουσας έχουν εξελιχθεί σε ένα ανίερο παιχνίδι εντυπωσιασμού.

Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στην Ελλάδα έχει πεθάνει. Δεν είναι, ούτως ή άλλως, δημοκρατία πια. Είναι ένα θέατρο του παραλόγου, μια ιδιότυπη χούντα που ζέχνει σαν ψοφίμι: ο λαός εκλέγει, υπό την επίφαση μιας συνταγματικής ελευθερίας οι πολιτικοί ακολουθούν τις επιταγές μιας Ευρώπης, βουτηγμένης στα συμφέροντα λίγων, για να μην πω τίποτε χειρότερο. Μιας ένωσης κρατών που δεν μοιάζει σε καμία περίπτωση με αυτό που είχαν οραματιστεί οι δημιουργοί της στα μέσα της δεκαετίας του '50.



"Αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία". "Δεν θα υπάρξουν οριζόντιες περικοπές". "Συνομίλησα με τον Θεό". "Είμαστε μια συγκυβέρνηση συνευθύνης". Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα, κι εγώ δεν έχω για νοίκι... Αυτή είναι η αλήθεια, κι αφήστε τον Αντωνάκη, τον Βαγγέλη και τον Φώτη να το παίζουν Θεόσταλτοι. Το ψέμα διαδέχεται την υποκρισία. Κι όλα αυτά στο όνομα της Πατρίδας: μια λέξη που έχει καταντήσει κουρελόχαρτο και έγκλημα σωστό στα χέρια των κυβερνώντων, αλλά και μια έννοια που τείνει να καταστεί όπλο στα χέρια μιας μερίδας επιτηδείων, ένα άθλιο συνονθύλευμα λαϊκισμού και φασισμού.

Οι πρώτοι μιλούν με όρους ανάπτυξης και υποκρίνονται ότι με την πολιτική τους βοηθούν τον τόπο τους. Σε λίγους μήνες, όμως, θα εμφανιστούν και πάλι, γονυπετείς και οσφυοκάμπτες, να ζητούν κοινωνική συναίνεση και συνοχή εκεί που δεν υπάρχει τίποτα. Οι δεύτεροι, πάλι, θα εκτοξεύουν κατηγορίες για έλλειψη παιδείας και θα απευθύνονται στη γενιά των 16χρονων, ζητώντας τους να γίνουν οι νέοι "μελανοχίτωνες", εκμεταλλευόμενοι ακριβώς την πνευματική ένδεια της νεολαίας.

Δεν υπήρξα αλλά ούτε και θα γίνω ποτέ λουδίτης των νέων τεχνολογικών μέσων. Ναι, είναι αλήθεια, τα κοινωνικά δίκτυα διεύρυναν το σύστημα της επικοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα μείωσαν τα περιθώρια αντίδρασης όλων μας. Προτιμάμε όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, να φωνάξουμε και να διαμαρτυρηθούμε μέσω του Facebook και του Twitter.

Στις μεγάλες πορείες και τις συγκεντρώσεις βλέπεις 20 με 30 άντε βαριά 50 χιλιάδες άτομα, όταν αυτή τη στιγμή η ανεργία χτυπά σχεδόν δύο εκατομμύρια ψυχές σε αυτή την χώρα. Εάν αυτό δεν είναι υποκρισία, τότε τι είναι;

Τα καλέσματα των συνδικάτων ζητούν να "κατέβουμε όλοι μαζί στους δρόμους", αλλά άλλοι είναι στην Ομόνοια, άλλοι στην Κλαυθμώνος, άλλοι στην Αριστοτέλους και άλλοι στην Καμάρα. Γίνεται απεργία μία ημέρα, λίγο μπάχαλο, πέφτουν ψιλές, χοντρές, καδρόνια, καμιά ρωσική "φλογερή μπουκαλίτσα" άντε και καμιά δεκαριά καψούλια δακρύων και το πανηγυράκι τελειώνει εκεί.



Η Ιστορία επαναλαμβάνεται πάντοτε, ακολουθώντας τους δικούς της κανόνες: το κλίμα στην Ελλάδα θυμίζει το σαθρό οικοδόμημα της γερμανικής δημοκρατίας της Βαϊμάρης στις αρχές του '30, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ προετοίμαζε την άνοδό του στην εξουσία. Οικονομία γκρεμισμένη, κοινωνική έκρηξη προ των πυλών, εθνικό φρόνημα και ηθικό τσακισμένα από τις διαρκείς ταπεινώσεις του "διαίρει και βασίλευε" και της τακτικής "σοκ και δέος" που εφαρμόζουν οι τροϊκανοί. Τότε ήταν η Κοινωνία των Εθνών, τώρα είναι η Τρόικα. Η Γερμανία αποκηρύσσει το ναζισμό, αλλά τη βολεύει που στο Ελλάντα, τα "φιδάκια" αλωνίζουν ανενόχλητα, προσφέροντας υπηρεσίες καθαροαίμου-άρειου μαντρόσκυλου στο όνομα της Πατρίδας. Εάν αυτό δεν είναι υποκρισία τότε τι είναι;

Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε, επιτέλους, τον εαυτό μας με θάρρος στον καθρέφτη; Να αφήσουμε λίγο το αναπαυτικό παιδικό καθηκάκι, πάνω στο οποίο έχουμε στρογγυλοκαθίσει και διαδηλώνουμε ηλεκτρονικά και να αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά; Μήπως να αφήσουμε τις ηλιθιότητες περί αεροψεκασμών και την ακατάσχετη φλυαρία κατά μέρος και να αντιδράσουμε; Ξοδεύουμε φαιά ουσία, σάλιο, μελάνι και χτυπήματα στο πληκτρολόγιο, για να υπεραναλύουμε συνωμοσίες και άλλες όμορφες... κουκουναριές καμαρωτές και δεν κάνουμε το αυτονόητο.



Όσο τους αφήνουμε να παντρεύουν την υποκρισία τους με την παθητικότητά μας, τόσο ο παραλογισμός τους θα κυλάει μέσα στο αίμα μας σαν παραλυτικό, γαργαντουιστικό δηλητήριο και θα μας σπρώχνει όλο και πιο πολύ στον πάτο. Όπως είχε πει και ο Alan Moore στο V for Vendetta: "Ο λαός δεν θα έπρεπε να φοβάται την κυβέρνησή του. Η κυβέρνηση θα πρέπει να φοβάται τον λαό της". Και ο φόβος στην προκειμένη περίπτωση συνεπάγεται και σεβασμό.

Καλό θα είναι, λοιπόν, να το θυμόμαστε όλοι μας: στην πείνα, τη φτώχεια και τη μιζέρια κανείς δεν ξεχωρίζει κόκκινα, πράσινα, γαλάζια και κίτρινα. Βλέπει μόνον γκρίζο.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Κυβέρνηση και Τρόικα φιμώνουν την Παιδεία


Επιστρέφουν τα μαθητικά συσσίτια, χωρίς πόρους ξεκινούν τη νέα χρονιά εκατοντάδες σχολεία, ελέω... Μνημονίου! 

Σοβαρά προβλήματα εμφανίζει το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, μία μόλις ημέρα πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, με σημαντικές ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά και τους πανεπιστημιακούς καθηγητές να βρίσκονται επί ποδός πολέμου, αντιδρώντας στις αλλαγές που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο φετινός αριθμός διορισμών μονίμων εκπαιδευτικών στη δημόσια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση αγγίζει τους 225 και είναι ο μικρότερος των τελευταίων ετών, εξαιτίας των περικοπών στις οποίες προέβη το Υπουργείο υπό τις εντολές της Τρόικας.

Το γεγονός αυτό προκαλεί ήδη πονοκέφαλο στον αρμόδιο υπουργό, Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, αφού οι πρόσφατες εκτιμήσεις επί των αναγκαίων διορισμών έκαναν λόγο για τουλάχιστον 1.000 θέσεις. «Δεν μπορώ να πω ότι στο χτύπημα του κουδουνιού δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα», επισήμανε το πρωί της Δευτέρας ο υφυπουργός Παιδείας, Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, μιλώντας στον ΣΚΑΪ.

Στον "αέρα" μετακινήσεις και θέρμανση των μαθητών





Σε μείζον πρόβλημα εξελίσσεται, ωστόσο, και το ζήτημα των μαθητικών μετακινήσεων από απομακρυσμένες περιοχές στα μεγάλα αστικά κέντρα. Τι κι αν ο υπουργός Εσωτερικών, Ευριπίδης Στυλιανίδης, προωθεί Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για το διακανονισμό των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τους μεταφορείς, οι διοικήσεις των ΚΤΕΛ ζητούν την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων τους.

Αυτό σημαίνει πως οι μετακινήσεις των μαθητών, ιδίως εκείνων που διαβιούν σε ορεινές ή ημιορεινές περιοχές, θα επιβαρύνουν αποκλειστικά τις οικογένειές τους, εφόσον δεν υπάρξει συμφωνία των συναρμοδίων υπουργείων, Εσωτερικών και Παιδείας, με τα ΚΤΕΛ. Ήδη, πάντως, σε κάποιες περιοχές, όπως για παράδειγμα στις Σάπες του νομού Ροδόπης, το πρόβλημα φαίνεται πως θα επιλυθεί άμεσα, με την παρέμβαση των τοπικών αρχών.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα πάντα με ασφαλείς πληροφορίες, η οικονομική ενίσχυση των σχολικών μονάδων βρίσκεται στο "κόκκινο", με αποτέλεσμα πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα να μην μπορούν να καλύψουν ούτε καν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους, όπως η θέρμανση. Οι τοπικές αυτοδιοικήσεις, με σειρά επιστολών τους προς την κυβέρνηση, τονίζουν ότι η δυνατότητα χρηματικής υποστήριξης προς τα σχολεία αναφορικά με το πετρέλαιο επαρκεί μόλις για δύο μήνες.

Επιστρέφουν τα μαθητικά συσσίτια

Δριμύτατη επίθεση προς την κυβέρνηση αναφορικά με την "ανθρωπιστική κρίση" που παρατηρήθηκε την προηγούμενη χρονιά σε σχολικές μονάδες, με μαθητές να λιποθυμούν από την ασιτία, ασκεί προς την κυβέρνηση η αξιωματική αντιπολίτευση.

Με επίκαιρη ερώτησή του, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ζητεί την άμεση παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας, αναφορικά με την καθιέρωση μαθητικών συσσιτίων αλλά και εμβολιασμών, ώστε να μην επαναληφθούν τα θλιβερά φαινόμενα της προηγούμενης σχολικής χρονιάς.

Ανοικτή σύγκρουση


Οι εκρηκτικές εξελίξεις στον χώρο της Παιδείας οδηγούν το διδακτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων στους δρόμους. Αναλυτικά, την Τετάρτη, οι δάσκαλοι προχωρούν σε εικοσιτετράωρη απεργία και οι καθηγητές σε τρίωρη στάση εργασίας (11:00-14:00 και 14:00 - 17:00).

Παράλληλα, στις 12:00 το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ έχουν προγραμματίσει συλλαλητήριο στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ σήμερα στις 15:00 το δ.σ. της ΔΟΕ έχει προγραμματίσει συνάντηση με τον κ. Αρβανιντόπουλο και νωρίτερα στις 12:00 σύσκεψη με τον πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Ε.Κ.Μ., Αλέξη Τσίπρα.

Εξάλλου, την Τετάρτη, σε εικοσιτετράωρη πανελλαδική απεργία κατεβαίνει και η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ), αντιδρώντας, όπως αναφέρει σε σχετική της ανακοίνωση, «στην πρωτοφανή πρόκληση» της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Παιδεία: μια κουκουβάγια δίχως φτερά



«Πολιτεία που δεν έχει ως βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο.» Αδαμάντιος Κοραής 

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια κουκουβάγια πολύ έξυπνη και πολύ σοφή. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα παιδιά και προσπαθούσε να τα μορφώσει. Άκουγε συχνά τις γιαγιάδες να λένε στα πιτσιρίκια "μάθε, παιδί μου, γράμματα" και γελούσε, γιατί ήξερε ότι η αγραμματοσύνη ήταν άσχημο πράγμα.

Όταν ήταν νέα ακόμη, η θεά Αθηνά την είχε στείλει να εκπαιδευτεί δίπλα σε μεγάλους φιλοσόφους: Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Πλούταρχος ήταν μερικοί μόνον από τους εκατοντάδες δασκάλους της. Δεινοπάθησε αρκετά να κρατήσει τον κόσμο στα γράμματα, ιδιαίτερα στα βυζαντινά χρόνια αλλά και αργότερα στα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Τότε, έστω και κρυφά, γνωρίστηκε με τους μεγάλους Έλληνες και Ευρωπαίους Διαφωτιστές: από τον Κοραή, τον Κωνσταντά, τον Ρήγα και το Μοισιόδακα πέρασε στον Ντιντερό, το Βολταίρο, το Μοντεσκιέ και τον Ρουσσώ.

Μέσα στον 20ο αιώνα τα εκπαιδευτικά συστήματα άλλαζαν διαρκώς, άλλοτε την πλήγωναν, άλλοτε την εξύψωναν, όμως η κουκουβάγια μας συνέχιζε απτόητη το έργο της. Από τις αρχές της δεκαετίας του '80, οπότε ήρθε και το "τρένο της Αλλαγής", τα πράγματα άλλαξαν. Ήρθαν οι δέσμες και μαζί τα δεσμά της παιδείας. Τέσσερα μαθήματα, "έκθεση κούφιων ιδεών" που δεν μπορούσε κανείς να εκφράσει διαφορετική άποψη επί του εξεταζόμενου θέματος, θετικά και θεωρητικά μαθήματα που απορροφούνταν από τους μαθητές μηχανικά. Η κουκουβάγια μας είχε πάθει μετάλλαξη: άρχισε να... παπαγαλίζει και μάλιστα σε επικίνδυνο βαθμό.

Γύρω στα μέσα του '90 της είπε ένας μυστακοφόρος υπουργός - πολύ πριν εκστομίσει το περιβόητο πια "λεφτά υπάρχουν" - ότι θα βάλει "εθνικόν απολυτήριον". Διπλάσια ύλη, διπλή παπαγαλία. Η κουκουβάγια άρχισε να νιώθει τσιράκι του Τζακ Σπάροου. Ήταν και η εποχή περίεργη: "θέλω το παιδί μου επιστήμονα", φώναζαν οι γονείς, θαρρείς και το να γινόταν κάποιος τεχνίτης ή θερμοϋδραυλικός ήταν κατάρα. Πέρασαν Γεράσιμοι - που ποτέ δεν έκατσαν καλά - αλλά και Σουφλιάδες, Διαμαντοπουλορεπούσηδες και άλλοι "ειδήμονες" της Παιδείας, ο καθένας με το δικό του σχέδιο για την επιμόρφωση των ελληνοπαίδων...


Η κουκουβάγια χουχούτιζε, μόνο που είχε πλέον κουραστεί. Τα φτερά της είχαν λαβωθεί. Έβλεπε δημοτικό και την έπιανε αηδία: συνωστισμός στη Σμύρνη, ελληνική επανάσταση δίχως κρυφό σχολειό. Πετούσε στο γυμνάσιο και το λύκειο και έβλεπε καθηγητές να τρέμουν την αξιολόγηση, να βαριούνται - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - να κάνουν μάθημα. "Έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι;", της έλεγαν οι ερίφηδες της εκπαίδευσης. "Θα τα μάθουν από το φροντιστήριο". Βιβλία κακογραμμένα, κανένα ενδιαφέρον για τα παιδιά, που κάθε τέλος σχολικής χρονιάς τα έσκιζαν και τα έκαιγαν. Κακή αντίδραση, αλλά απολύτως δικαιολογημένη για έναν ανύπαρκτο κόσμο γραμμάτων.

Και η κακομοίρα η κουκουβάγια προσπαθούσε να πετάξει ψηλά, για να μη βλέπει το αίσχος. Η χαριστική βολή ερχόταν στο Πανεπιστήμιο: ιδρύματα χωρίς φοιτητές, κομματικές παρατάξεις που έγλειφαν τις αναπαυτικές καρέκλες των μεγαλοκαθηγητάδων και ρεμούλα μέχρις εκεί που δεν παίρνει. Παραπονιούνταν οι φοιτητές στην κουκουβάγια: "Δεν αναγνωρίζονται τα πτυχία μας στον ΑΣΕΠ". Τι θα μπορούσε, όμως, να τους πει και αυτή; Το ήξερε καλά. Οι φοιτητικές συνελεύσεις γίνονται μόνο για τα πάρτι και για τις εκδρομές στη Μύκονο, οχλαγωγία και πολύ κακό για το τίποτα, τραπεζάκια με σημειώσεις "γιατί από εμάς είναι οι καλύτερες", ένα παζάρι ανίερο και ένα αλισβερίσι εξίσου απαράδεκτο.


Όσο για τους τριτοβάθμιους φωστήρες, εκεί τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Οι περισσότεροι καθηγητές κλείνουν πονηρά το μάτι στο φρέσκο χρήμα των ερευνητικών προγραμμάτων και δεν δίνουν δεκαράκι τσακιστό για τους σπουδαστές τους. Όταν βλέπεις ένα πανεπιστήμιο να σπαταλά 80.000 € σε καιρούς κρίσης για μια χέστρα και για P.R., σκέφτεσαι για ποιο λόγο διαμαρτύρονται εν τέλει οι καθηγητές. Το χειρότερο είναι ότι επειδή πάντοτε μαζί με τα ξέρα καίγονται και τα χλωρά, η μπάλα παίρνει και εκείνους τους λίγους πραγματικούς εκπαιδευτικούς που ενδιαφέρονται για τα παιδιά και θέλουν να τα διδάξουν κι άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας μέσα αυτό τον απόπατο υποκρισίας.

Και η κουκουβάγια πονάει. Τη μάδησαν πια. Και μαζί με αυτή μάδησαν μια ολόκληρη νεολαία, την έριξαν στην ημιμάθεια και την επιφανειακή παντογνωσία. Δεν της δίδαξαν Ιστορία για την κατάσταση της Ελλάδας στον 20ο αιώνα, για τη σφαγή στην Κύπρο, για τη Χούντα και τα πραγματικά γεγονότα του Πολυτεχνείου, ούτε καν για τον Εμφύλιο.

Στο τέλος, το σοφό πτηνό έρχεται αντιμέτωπο με το δημιουργό του: τη θεά Αθηνά, που μετατράπηκε σε νομοσχέδιο-λαίλαπα για την "ποιοτική αναβάθμιση της Παιδείας". Κάτω από τα τσουρομαδημένα φτερά της προβάλλει ένα περίστροφο. Ακούγεται ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Και μετά σιωπή. Είναι η ίδια σιωπή, με την οποίο φίμωναν τόσα χρόνια μια αξία, έναν θεσμό, μια ιδέα. Αλήθεια, αξίζει ακόμη να μένουν ατιμώρητοι;

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Η Δημοκρατία ως ιδιόμορφη «αισυμνητεία»*


*Αισυμνήτης: Πρόσωπο εμπιστοσύνης στην αρχαία Ελλάδα, που εκλεγόταν κατά τη διάρκεια αναταραχών για να διοικήσει προσωρινά την πολιτεία και να επιβάλει την τάξη. Οι αισυμνήτες ήταν πολιτικά ανεξάρτητοι, δηλ. ήταν συγχρόνως με το μέρος και του λαού και των ευγενών. Στον Όμηρο ( Οδύσσεια θ.255) η λέξη συναντάται με τη σημασία του "αγωνοδίκη", δηλ. αυτού που επιβλέπει τους αγώνες. Η περίοδος που είχε ο αισυμνήτης την εξουσία (απόλυτα) στα χέρια του ονομαζόταν "αισυμνητεία". Μόλις όμως τελείωνε η θητεία του, έπρεπε να λογοδοτήσει για τις πράξεις του. Ο Αριστοτέλης αναφέρει την αισυμνητεία ως μία κατάσταση μεταξύ βασιλείας και τυραννίας και την ονομάζει "αιρετή τυραννίδα". Την ίδια γνώμη έχει και ο Θεόφραστος. Γνωστοί αισυμνήτες υπήρξαν ο Πιττακός στη Λέσβο, ο Σόλωνας στην Αθήνα, ο Τυννώδας στην Εύβοια κ.ά. Πιττακός ο Μυτιληναίος περίπου 650-570 π.X.

Όταν ο Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης (384 - 322 π.Χ.) ανέλυε στα «Πολιτικά» του τους τύπους των πολιτευμάτων, σίγουρα δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί πώς αυτά θα διαμορφώνονταν και θα εξελίσσονταν ύστερα από χιλιάδες χρόνια. Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά τη Δημοκρατία, οι αλλοιώσεις και οι παθογένειες που προκλήθηκαν σε κυρίαρχα στοιχεία της ανά τους αιώνες, όπως η ισονομία και η ισοπολιτεία, δημιουργεί στο εξής την ανάγκη για την αναζήτηση νέων μοντέλων διακυβέρνησης.

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, η αντιπροσωπευτική (έμμεση) δημοκρατία ή όπως καλείται, βάσει του Συντάγματος, «Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία», εμφανίζει τις δικές της αδυναμίες. Τόσο οι μεταπολεμικές των δεκαετιών ’50 και ’60 όσο και οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις (1974 και εντεύθεν) εδράστηκαν στην καλλιέργεια ενός πελατειακού συστήματος νομής και διαχείρισης της εξουσίας, το οποίο, σε συνδυασμό με τη διόγκωση του δημοσίου τομέα και τη δημιουργία μιας ελίτ γραφειοκρατίας, είχε ως άμεση συνέπεια την καλλιέργεια φαινομένων άκρατης διαπλοκής και διαφθοράς.

Ανά τετραετία – ή και λιγότερο – ο κυρίαρχος λαός παρέδιδε τα «κλειδιά της εξουσίας» στο κόμμα που κέρδιζε μέσω εκλογών τις περισσότερες ψήφους, αλλά από εκεί και πέρα ουδείς από τους κυβερνώντες δεν λογοδοτούσε στο λαό για τις πράξεις του στο τέλος της θητείας του.

Έλεγχος για τα μάτια του κόσμου...


Εδώ, θα προλάβω κάποιους που θα σκεφτούν: «Και τα Ειδικά Δικαστήρια τι ήταν βρε Ερμοκράτη;». Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκαν οι διαδικασίες για τον καταλογισμό ευθυνών σε πολιτικά πρόσωπα που ενεπλάκησαν σε περιπτώσεις σκανδάλων, υπέκρυπτε πολιτικά πάθη και ίντριγκες, που μόνο κακό έκαναν σε τελευταία ανάλυση στους Έλληνες πολίτες. Ο Αριστοτέλης είναι σαφής: «Εκείνος που διατάσσει η σύνεση να είναι η υπέρτατη εξουσία, νομίζει πως κυβερνούν ο Θεός και οι νόμοι. Εκείνος όμως που δίνει την εξουσία στον άνθρωπο την παραδίνει σε θηρίο. Γιατί η εμπάθεια αυτών που ανεβαίνουν στην εξουσία φέρνει την καταστροφή και στην περίπτωση ακόμα που είναι οι καλύτεροι άνθρωποι. Γι' αυτό, ο νόμος είναι λογική χωρίς εμπάθεια.».

Στο σημείο αυτό, δεν θα χρειαστεί καν να αναφερθώ στα χιλιόμετρα χαρτιού που ξοδεύτηκαν, στα απαλλακτικά πορίσματα των Εξεταστικών Επιτροπών για πολιτικούς, που κυριάρχησαν σε υποθέσεις και συγκεκριμένα Μ.Μ.Ε. έφτασαν σε σημείο να τις παρουσιάζουν ως «μη σκάνδαλα»: χρηματιστήριο, υποκλοπές, Βατοπέδι, δομημένα ομόλογα, Siemens, υποβρύχια που γέρνουν. Οι σκιές και οι υποψίες έμπαιναν στο καλύτερο «υπερλευκαντικό», αυτό του διαβόητου πια «Νόμου περί ευθύνης Υπουργών», που δημιούργησε ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ευάγγελος Βενιζέλος.

Η ιστορική μνήμη και τα Μνημόνια


Η ιστορία είναι γνωστή και επαναλαμβάνεται, με μικρές παραλλαγές στα πρόσωπα και τις πολιτικές. Η εισδοχή της χώρας μας στην Ε.Ο.Κ. (και μετέπειτα στην Ε.Ε.) και την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) μετατόπισε τα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Τον Απρίλη του 2010, όταν ο τότε πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, ανακοίνωνε από το Καστελλόριζο, την είσοδο της Ελλάδας στο Μνημόνιο 1, δεν υπήρξε καμία απολύτως κύρωση για την περίφημη – πλέον – φράση του «λεφτά υπάρχουν». Τέλη του 2011 και τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρισκόταν ante portas στο Μνημόνιο 2, ο αρχηγός της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, έλεγε από το βήμα της Βουλής ότι θα το καταψήφιζε. Εν τέλει, έπραξε το ακριβώς αντίθετο: «Ναι σε όλα».

Το συμπέρασμα είναι απλό: η έννοια της λογοδοσίας, ήτοι η καταγραφή και ο έλεγχος της νομιμότητας των πεπραγμένων της εκάστοτε κυβέρνησης, παρουσιάζονται ως εξαιρετικά αδύναμοι, ιδιαίτερα εάν κρίνει κανείς τι αποφάνθηκε η δικαστική εξουσία αναφορικά με αυτή καθεαυτή τη συνταγματικότητα των Μνημονίων.

Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου αλλά και η τωρινή της Τριμερούς Συμμαχίας Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΔΗΜ.ΑΡ. δεν αποτελούν εξαίρεση αυτής της ιδιόμορφης αισυμνητείας: ένας τρικομματικός συνασπισμός, ο οποίος εξελέγη σε περίοδο εξαιρετικής δυσκολίας και ανάγκης αλλά που θεωρείται αβέβαιο το εάν ποτέ θα κριθεί για τις πράξεις του. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο κοινωνικό αλλά και βαθύτατα πολιτειακό.

Νομοθέτης, εξουσιαστής και δικαστής στη μέγγενη

Οι πολιτικές των Μνημονίων δεν έπληξαν μόνο την ελληνική κοινωνία και την οικονομία, αλλά επέφεραν σοβαρή ανισορροπία στην ίδια τη διάκριση των τριών εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική): Η Βουλή, ο κύριος θεματοφύλακας του πολιτεύματος, υποβαθμίστηκε σε ένα απλό επιμελητήριο επικύρωσης υπό τη μορφή νόμου ειλημμένων αποφάσεων από το εξωτερικό. Η εκάστοτε κυβέρνηση κατάντησε όργανο των ξένων εταίρων για την εκτέλεση των αποφάσεων αυτών, ενώ η δικαστική εξουσία κατέληξε να τις ντύνει με το μανδύα της νομιμότητας, άσχετα εάν το μέγεθος της κοινωνικής αδικίας είναι κάτι παραπάνω από εμφανές.

Συνεπώς τι είναι αυτό που λείπει; Η πραγματική λογοδοσία, ο ορθός καταλογισμός των ευθυνών, προκειμένου να λειτουργήσει σωστά το ίδιο το κράτος και όχι ένα ακόμη άθλιο «κυνήγι μαγισσών» με τη σύσταση νέων εξεταστικών επιτροπών, που μόνον κλαυσίγελω προκαλούν.


Σκεφτείτε το, είναι πολύ απλό: όταν ένας Παπακωνσταντίνου και ένας Παπανδρέου εμφανίζονται ακόμη και τώρα και ομιλούν για την κατάσταση της Ελλάδας, και ο καθένας τους ξεχωριστά έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης, όταν ένας Πάγκαλος ανερυθρίαστα προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα με ατάκες του τύπου «μαζί τα τρώμε» και δεν επεμβαίνει ουδείς να τον στείλει σηκωτό στην Ευελπίδων, για να δώσει εξηγήσεις, τότε οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος θα εξακολουθούν να αναδύονται στην ατμόσφαιρα ως μυρωδιά πτώματος σε αποσύνθεση.

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Μια βελόνα στη "φούσκα" του Θεόδωρου


"Το Μέσο είναι το Μήνυμα", έλεγε ο θεωρητικός της Μαζικής Επικοινωνίας, Marshall McLuhan. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος πέτυχε αυτό που ήθελε: σούσουρο, ψιθύρους -όχι κοιλιάς. Με λίγα λόγια, ντόρος να γίνεται.

Τις τελευταίες ημέρες έχω βαρεθεί να ακούω έναν ψίθυρο, εξίσου ανόητο και εκνευριστικό: "Τι άπλυτα θα βγάλει ο Πάγκαλος στην φόρα;". Προσωπικά, δεν περιμένω να μάθω τίποτε το καινούργιο ή το διαφορετικό για τα έργα και τις ημέρες των "πρασίνων" στελεχών επί εποχής Σημίτη και Παπανδρέου junior.

Ωστόσο, η έμμεση επιστροφή του πρώην υπουργού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στα πολιτικά πράγματα της χώρας ήδη κρίνεται άκρως αποτελεσματική: έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. μιλούν νυχθημερόν μόνο για εκείνον. Ωστόσο, καλό είναι να μην πέφτουμε σε τέτοιες παγίδες. Ας πάρουμε, λοιπόν, αυτή τη λογοτεχνική φούσκα και το "δημιουργό" της και ας τους αποδομήσουμε εις τα εξ ων συνετέθησαν.

Πρώτα απ' όλα ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Γιωργάκη είναι έξυπνος. Ποντάρει στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, που αρέσκεται στις ιστορίες της κλειδαρότρυπας και το κουτσομπολιό. Προξενεί, αρχικά, σάλο, με το ιστολόγιό του, το οποίο αναπαράγεται ως θέμα μέσα από τα διαδικτυακά Μ.Μ.Ε.. Το blog του πέφτει από την επισκεψιμότητα, όχι για λόγους λατρείας, αλλά από καθαρή περιέργεια! Δεν έχεις μάθει ακόμη, βρε Ερμοκράτη μου, αυτό που λέει ο πάνσοφος λαός μας, ότι η περιέργεια σκότωσε την γάτα; Την πάτησες και μάλιστα... χοντρά!

Στη συνέχεια, αρχίζουν οι στοχευμένες εμφανίσεις του Θεόδωρου σε συγκεκριμένα τηλεοπτικά κανάλια. Αποκορύφωμα η εμφάνισή του σήμερα το πρωί στον ΣΚΑΪ, όπου μετέτρεψε την αγαπημένη του φράση από το "Μαζί τα φάγαμε" σε "Μαζί τα τρώμε". Σώπα ρε μεγάλε, τιτανοτεραστιοτρισμέγιστε Πάγκαλε, που κάνεις ωσάν να ανακάλυψες την Αμερική! "Πολλοί που κλέβουν λίγο κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από λίγους που κλέβουν πολύ", είπε και ελάλησε.



"Το Μέσο είναι το Μήνυμα", έλεγε ο θεωρητικός της Μαζικής Επικοινωνίας, Marshall McLuhan. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος πέτυχε αυτό που ήθελε: σούσουρο, ψιθύρους -όχι κοιλιάς. Με λίγα λόγια, ντόρος να γίνεται.

Ο αντιπρόεδρος της αλήστου μνήμης κυβέρνησης Γιωργάκη και της υπόθεσης Οτσαλάν ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Ο σκοπός του δεν είναι να... επιμορφώσει το μέσο Έλληνα για τα σκάνδαλα της ρεμούλας και της διαφθοράς, αλλά για να τα κονομήσει. Κι όλα αυτά επειδή ακριβώς ποντάρει, κακόμοιρε Ερμοκράτη μου, στο γεγονός ότι σε θεωρεί ηλίθιο, ώστε θα πας να τον πληρώσεις, για να σου πει αυτά που ζεις σε καθημερινή βάση μέσα από ένα βιβλίο. Κι από πάνω θα του πεις και ένα μεγαλοπρεπές "ευχαριστώ".

Ύστερα, αναρωτιέσαι πού στα κομμάτια έχουν χαθεί όλοι εκείνοι οι εισαγγελείς που τον αφήνουν ακόμη και τώρα να κυκλοφορεί ελεύθερο και μη βιαστείς να μου αρχίσεις την επίθεση για τα περί δημοκρατίας, ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, γιατί θα βάλω τα γέλια: υπό τη δημοκρατία τους ζεις, αλλά ποτέ δεν θα βασιλέψεις, επειδή τους έμαθες ότι φοβάσαι, αντί να τους μάθεις ότι εκείνοι θα έπρεπε μάλλον να σε φοβούνται.

Ξύπνα, Ερμοκράτη! Ξύπνα, γιατί ήδη είναι πολύ αργά. Όσο δεν αρπάζεις την μπετόβεργα να τους μαυρίσεις που σου πηδάνε με χαμόγελο τη ζωή νυχθημερόν, όσο κάθεσαι και τους κοιτάζεις νωχελικά, περιμένοντας τον Γκοντό και ζώντας αυτό το άθλιο Θέατρο του Παραλόγου, τόσο πιο πολύ χαϊβάνι θα σε θεωρούν και θα σου πλασάρουν υπό μορφήν βιβλίου και απομνημονευμάτων το ανοσιούργημά τους. 

Και να θυμάσαι, Ερμοκράτη μου: "Την Αμαρτία πολλοί συγχώρησαν, τη Μαλακία, όμως, ουδείς!".

Καλημέρα Πατρίδα μου!

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί!

"Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να σε χορτάσει" (Γκράφιτι σε τοίχο)

Οι δηλώσεις του επιστημονικού διευθυντή του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, Σάββα Ρομπόλη, για εκτόξευση της ανεργίας στο επίπεδο του 29% αλλά και ύφεση κοντά στο 5,5% έως το 2013, δεν χωρούν καμία αμφισβήτηση.

Ειδικότερα, ο κ. Ρομπόλης εκτιμά ότι οι πόροι που χρειάζεται η οικονομία προκειμένου να χρηματοδοτηθεί είναι τεράστιοι - αγγίζουν τα 11,5 δισ. ευρώ - και δεν μπορούν να βρεθούν. Η υποκρισία και η παράνοια έχουν καταστεί μέγιστες δυνάμεις σε αυτό τον τόπο. Έπειτα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, η κυβερνητική πολιτική της Τριμερούς Συμμαχίας (Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΔΗΜ.ΑΡ.) δεν διαφέρει σε τίποτα από την αντίστοιχη της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Όλοι κάνουν λόγο για μέτρα αναζωογόνησης της οικονομίας και την ίδια στιγμή καταφεύγουν σε παρωχημένες και άνευ ουσίας πολιτικές, που ανάγονται χρονικά στην "αλήστου μνήμης" κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Με τούτα και με τ' άλλα, η Ελλάδα ξαναγυρίζει σε ρυθμούς περαίωσης και εργασιακής εφεδρείας, με τον πρωθυπουργό να σφυρίζει αδιάφορα και να ανακοινώνει ψαλιδισμένη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη εν όψει της Διεθνούς Έκθεσης, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει, μάταια, τη δικαιολογημένη οργή του κόσμου.

Το ερώτημα, όμως, παραμένει: πού και με ποιον τρόπο διοχετεύεται αυτή η οργή; Προσωπικά, φοβάμαι ότι σύντομα θα ξεσπάσει κάτι πολύ άγριο. Κάτι που δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με το κίνημα των "Αγανακτισμένων" και των "Αποφασισμένων". Θυμίζει σκηνικό λίγο πριν την έναρξη μιας σφοδρής καταιγίδας. Κι όσοι βιάζονται να δικαιολογηθούν ότι δεν θα γίνει τίποτα, "επειδή είναι όλοι διακοπές, στα μπάνια του λαού", πλανώνται πλάνην οικτράν.

Όταν ένας ολόκληρος λαός υπομένει εδώ και πάνω από δύο χρόνια σιωπηρά τις πλέον απίστευτες ταπεινώσεις, όταν η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση και ύπαρξη εξευτελίζεται για 300 με 350 ευρώ το μήνα και μαύρα, για να εργαστεί ένα πλήρως ελαστικό οκτάωρο, τότε δεν μπορεί κανείς να περιμένει παρά μόνον τα χειρότερα.

Σσσστ! Σιγά! Η Δημοσιογραφία κοιμάται!

Τα "μεγάλα" δελτία των 8 παρακολουθούν μουδιασμένα τις εξελίξεις. Όλο εκείνο το φιλομνημονιακό κρεσέντο των δημοσιογράφων υποβαθμίζεται σε απλές διαπιστώσεις και σχολιασμούς άνευ λόγου. Ο έλεγχος της εξουσίας και η προστασία του δημοσίου συμφέροντος είναι δυο έννοιες που έχουν πια ξεθωριάσει, όπως το ίδιο θολή είναι και η παρουσία των δημοσιογραφικών ενώσεων συντακτών.

Όταν κλείνει μια "Ελευθεροτυπία", χωρίς να ακουστούν παρά μόνον ελάχιστες φωνές, όταν ιστορικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, όπως η "Μακεδονία" και ο "Αγγελιοφόρος" κονταίνουν τους δημοσιογράφους με μέτρα, όπως η εφεδρεία και η εθελουσία έξοδος, τότε, ναι, υπάρχει πρόβλημα.

Θα μου πει κάποιος: "Τι ανάγκη έχουν ρε κατακαημένε Ερμοκράτη οι μεγαλοδημοσιογράφοι;". Μα δεν αναφέρομαι σε αυτούς, αλλά σε εκείνους τους συντάκτες, τα... δημοσιογραφάκια και τους "διαδικτυακούς αναπαραγωγούς-κομιστές ειδήσεων" όπως περιπαιχτικά τους αποκαλούν μεγαλοεκδότες-λαμόγια και golden boys-διευθυντές ειδήσεων. Αυτοί είναι τα κουπιά στις σύγχρονες ρωμαϊκές γαλέρες που στοιχειώνουν τα έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. Μπλοκάκηδες, μαύροι και άμισθοι: μια θλιβερή πραγματικότητα που δεν αλλάζει. Και δεν είναι το μοναδικό επάγγελμα που περνάει κρίση. 



Λίγο πριν το νήμα

Τελικά, τι είναι αυτό που θέλουμε ρε παιδιά; Μια τέτοια ζωή, χωρίς μέλλον, δίχως ίχνος ελπίδας; Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε κατάματα τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να αποφασίσουμε να βγούμε εκεί έξω και να φωνάξουμε για όλα εκείνα που μας πληγώνουν; Ή μήπως θα πρέπει να αφήσουμε αυτή την όμορφη χώρα να γερνάει, με τους νέους να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και να ντρέπονται κάθε φορά που αναφέρουν την εθνική τους ταυτότητα;

Μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε. Δεν είμαι εθνικιστής, αλλά εθνιστής. Αγαπώ την πατρίδα μου και ειλικρινά βαρέθηκα να τη βλέπω σε αυτό το κακό χάλι. Στην πείνα, τη μιζέρια και τη δυστυχία δεν υπάρχουν χρώματα: ούτε μπλε, ούτε πράσινα, ούτε πορτοκαλί, ούτε κόκκινα. Μόνον γκρι. Αυτή είναι η ζωή που θέλουμε; Ένα γκρίζο και μουντό τοπίο;

Είμαστε ακόμη ζωντανοί, διάολε! Ας μην τους αφήσουμε να μας καταντήσουν αυτό που ήθελαν πάντοτε: ζόμπι-πρόβατα. Μήπως ήρθε, τελικά, η ώρα να βροντοφωνάξουμε: "Άι σιχτίρ!";

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

O Nicolas φεύγει, ο François έρχεται


Οι προεκλογικές φανφάρες και τα τερτίπια του Sarkozy με τους δημοσιογράφους, χάριν πάντοτε εντυπωσιασμού, δεν έπεισαν τους πολίτες του Εξαγώνου και τούτο είναι πλέον κάτι παραπάνω από εμφανές.

Αλλαγή σελίδας στην πολιτική ζωή της Γαλλίας και μεταστροφή του κλίματος στις ισορροπίες ισχύος ανάμεσα σε Βερολίνο και Παρίσι σηματοδοτεί η καθαρή νίκη του σοσιαλιστή, François Hollande, έναντι του νυν προέδρου της χώρας, Nicolas Sarkozy.

Λίγο πριν τις 19:00 ώρα Ελλάδος, τα πρώτα αποτελέσματα έδιναν ποσοστό 51,9% του εκλογικού σώματος να τάσσεται υπέρ του κ. Hollande και περίπου το 48,1% να ψηφίζει τον ηγέτη του συντηρητικού κόμματος (UMP).

Σύμφωνα με πηγές από τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, ενδεικτική είναι η εικόνα στα λεγόμενα «υπερπόντια εδάφη», τις πρώην γαλλικές αποικίες (Domaines et Territoires dOutre MerDOM-TOM), τουλάχιστον το 60% των γαλλοφώνων ψήφισαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα, δείχνοντας επιδεικτικά την έξοδο στον Sarkozy από το μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων.

Εδώ, αποτυπώνεται καθαρά η δυσαρέσκεια των Γάλλων του εξωτερικού απέναντι στον Sarkozy, αναφορικά με κρίσιμα ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό, με τα οποία ο ίδιος επιχείρησε να προσεταιριστεί μερίδα των ψηφοφόρων του ακροδεξιού «Εθνικού Μετώπου» (Front NationalFN) της Marine Le Pen.

Πιο αναλυτικά:
Άγιος Βαρθολομαίος: Hollande: 51,6%, Sarkozy: 48,4%
Γαλλική Γουιάνα: Hollande: 62%, Sarkozy: 37,9%
Μαρτινίκη: Hollande: 68,4%, Sarkozy: 31,5%
Γουαδελούπη: Hollande: 71,9%, Sarkozy: 28%
Saint-Martin: Hollande: 51,6% , Sarkozy: 48,4%
Μόντρεαλ: Hollande 57,74 %, Sarkozy: 42,26%
Νέα Υόρκη: Hollande: 37,5%, Sarkozy: 62,5% 

Εξίσου σημαντικό είναι και το ποσοστό συμμετοχής των πολιτών, στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Le Monde», στις 20:00 ώρα Ελλάδος, σχεδόν οκτώ στους δέκα Γάλλους και γαλλόφωνους πολίτες (79,90% του εκλογικού σώματος) είχε προσέλθει στις κάλπες. Πρόκειται, όπως εκτιμούν πολιτικοί αναλυτές, για ένα ποσοστό πρωτόγνωρο στη νεότερη πολιτική Ιστορία της χώρας.

Ικανοποίηση στο στρατόπεδο Hollande, κατήφεια και προβληματισμός στο Elysée

Όπως είναι φυσικό, το εκλογικό αποτέλεσμα προκάλεσε πανηγυρισμούς στους σοσιαλιστές, οι οποίοι είδαν την εκλογική τους ισχύ να επανέρχεται, έπειτα από αρκετά χρόνια.  

Στον αντίποδα, η ήττα της Δεξιάς δημιούργησε ήδη τις πρώτες γκρίνιες. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προσήψαν στον Sarkozy το σφάλμα της κατά μέτωπον επίθεσης εναντίον των συνδικάτων κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών.

Οι προεκλογικές φανφάρες και τα τερτίπια του Sarkozy με τους δημοσιογράφους, χάριν πάντοτε εντυπωσιασμού, δεν έπεισαν τους πολίτες του Εξαγώνου και τούτο είναι πλέον κάτι παραπάνω από εμφανές.

Όμως, ας μη γελιέται κανείς. Εκείνο που μέτρησε κυρίως στην εκλογική απόφαση της 6ης Μαΐου έχει να κάνει με την ακολουθούμενη πολιτική της Δεξιάς κατά την πενταετή θητεία του αντισυμβατικού – ως προς τα πρωτόκολλα κυρίως – απερχόμενου προέδρου. Σκληρή λιτότητα, σφιχτή δημοσιονομική πολιτική, ανεργία και ένα στοιχείο που φαίνεται πως οι Γάλλοι δεν συγχώρησαν ουδέποτε στον Sarkozy: το σκληρό «φλερτ» του με τη Γερμανίδα καγκελάριο, Angela Merkel αλλά και η πολιτική κατευνασμού που ακολούθησαν τα Ηλύσια Πεδία απέναντι στις αποφάσεις του Βερολίνου, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους.

Η επόμενη ημέρα βρίσκει την Ευρώπη των 27 να περιστρέφεται γύρω από έναν γαλλογερμανικό άξονα σαφώς διαφοροποιημένο σε σχέση με πριν, αλλά με τη Γαλλία να διεκδικεί πίσω μέρος της χαμένης περηφάνιας της έναντι της κραταιάς Γερμανίας. Στο προσκήνιο επανέρχεται στο εξής ενεργά το δίπολο Βορρά (Merkel) – Νότου (Sarkozy). Ένα είναι το μόνο σίγουρο: Τα χρόνια της αθωότητας πέρασαν ανεπιστρεπτί, οι ασπασμοί και οι εναγκαλισμοί ανήκουν πλέον στο παρελθόν.

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Στην κόψη του ξυραφιού η Ελλάδα

Κρίσιμες χαρακτηρίζονται από τα διεθνή Μ.Μ.Ε. οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με την Τρόικα, αναφορικά με το δεύτερο πακέτο στήριξης συνολικού ύψους 130 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με το οικονομικό τηλεοπτικό δίκτυο Bloomberg, η συνολική διαχείριση του ελληνικού ζητήματος αποδεικνύεται αδύναμη. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση κορυφαίου στελέχους της Τράπεζας του Λονδίνου: «Το σχέδιο διάσωσης αποτυγχάνει. Η υπερβολική αυστηρότητα, η έλλειψη ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, ηανικανότητα των διοικητικών μηχανισμών αλλά και το πολιτικό αδιέξοδο έχουν οδηγήσει την οικονομία της χώρας στα Τάρταρα».

Όπως αναφέρει η ίδια πηγή, ο διευθυντής της Deutsche Bank, Josef Ackermann, αναμένεται στην Αθήνα μέσα στο σαββατοκύριακο, προκειμένου να συμμετάσχει σε συνομιλίες με το οικονομικό επιτελείο.

«Βαρέλι δίχως πάτο»

Την ίδια στιγμή, το Βερολίνο σφυροκοπά αδιάκοπα την Αθήνα, με το Γερμανό υπουργό Οικονομικών, Wolfgang Schäuble, να δηλώνει χθες ότι «δεν μπορούμε να βάζουμε λεφτά σε ένα βαρέλι δίχως πάτο. Η Ελλάδα χρειάζεται αναμφισβήτητα ένα νέο πρόγραμμα, ωστόσο η υλοποίησή του εξαρτάται από την ίδια».

Σημειώνεται ότι η γερμανική πρωτεύουσα φιλοξενεί σήμερα τους υπουργούς Οικονομικών των χωρών που διατηρούν το «ΑΑΑ» στο αξιόχρεό τους – Γερμανία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Φινλανδία – οι οποίοι θα συζητήσουν για τις κρίσιμες εξελίξεις στην ευρωζώνη.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Και το πλοίο φεύγει…


Δε με νοιάζει που φεύγω, δε με πειράζουν τα ταξίδια. Με πειράζει το «ΓΙΑΤΙ;». Γιατί ένας ευλογημένος τόπος, τούτη δω η χώρα, τείνει να μοιάζει πλέον με μια κουρελιασμένη, βρώμικη ζητιάνα, η οποία κουλουριάζεται σε χαρτόκουτα, παρακαλώντας κάθε βράδυ να ξεψυχήσει, μπας και τελειώσει το μαρτύριο της γύμνιας της;

Είναι πρωί, λίγο μετά τις 08:00, στη συμβολή των οδών Τσιμισκή και Παύλου Μελά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Το κρύο ξυρίζει σε μια πόλη που δεν θυμίζει σε τίποτα πια την πρότερή της αίγλη.

Ένα ζευγάρι νέων, πάνω-κάτω 28 ετών περπατά και συζητά δυνατά για την «κατάσταση». «Κοσμά, πρέπει να φύγουμε», του λέει εκείνη. «Πού θα πάει αυτή η ιστορία; Θα πατήσουμε τα 30 σε λίγο και δεν θα μπορούμε να κάνουμε πλέον τίποτα». «Ρε Ελένη, το ξέρω… Και εμένα δε μ’αρέσει να ‘κατσικώνομαι’ στους γονείς μου και να με θρέφουν. Θα δούμε τι μπορεί να γίνει».

Θα δούμε τι μπορεί να γίνει… Ο χρόνος παγώνει εδώ, όπως το ίδιο παγωμένη είναι και αυτή η τελευταία ημέρα του Γενάρη. Δεν έχουν περάσει παρά μονάχα πέντε ώρες, όταν ο πρωθυπουργός αυτής της δύστυχης χώρας, εμφανίστηκε από τις Βρυξέλλες συγκρατημένος για την πορεία των διαπραγματεύσεων με την Τρόικα. «Η ενημέρωση έγινε, αλλά υπάρχουν ακόμη σημαντικές δυσκολίες». Δίπλα στον κ. Παπαδήμο, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, βλοσυρός και αρκετά σκεφτικός, και παραπέρα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (και συνάδελφος), Παντελής Καψής. «Well...», αναφωνεί ο πρωθυπουργός, θαρρείς και όλα βαίνουν καλώς...


Το κλίμα ήταν όμως βαρύ. Μπορεί οι προτάσεις της fraü Merkel για την δημιουργία μιας ιδιότυπης «επιτροπείας» (κομισαριάτου) επί των δημοσιονομικών της χώρας να απορρίφθηκε, αλλά ο δεκασέλιδος «φετφάς» της Τρόικα παραμένει. Νέο «ψαλίδισμα» μισθών και συντάξεων, αθρόες απολύσεις, ελαστικές μορφές εργασίας, που ξεπερνούν ακόμη και αυτά τα όρια του ευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης.

Κάποτε ο ΓΑΠ – κατά κόσμον Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου – είχε πει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να γίνει η Δανία του Νότου. Μόνο που η βαλκάνια Δανιμαρκία έφτασε στο σημείο να θυμίζει ένα φτηνό προτεκτοράτο. Ο ίδιος, μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία, διαπίστωσε ότι οι νέοι εγκαταλείπουν την Ελλάδα και δήλωνε εμφατικά απέναντι στις τηλεοπτικές κάμερες ότι «θα πρέπει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να τους ξαναφέρουμε πίσω». Λόγια της πλώρης και gossip της κόρης…

Όμως η μνήμη μπορεί να συγχωρεί, μα ποτέ δεν ξεχνά: τα μεγαλόστομα λόγια της γενιάς του Πολυτεχνείου, που ίδρωσε – πράγματι – για να αποδιώξει τη Χούντα των συνταγματαρχών, αλλά που εν συνεχεία άρχισε να ιδρώνει τα οπίσθιά της πάνω σε αναπαυτικές καρέκλες, εκμεταλλευόμενη στο έπακρο και με περίσσειο θράσσος την αξία και τη γνώση νεότερων ανθρώπων, πλέον δεν έχουν κανένα νόημα. Γιατί;

Γιατί πολύ απλά το πλοίο φεύγει και θα φύγει στην ώρα του. Μόνο που επάνω του δεν θα σέρνει λουσάτους ταξιδιώτες, με πολυτελείς καμπίνες, και γυαλιστερά μαύρα SUV τζιπ παρκαρισμένα στην κοιλιά του. Οι επιβάτες του θα είναι νέοι, πολύ νέοι μα την αλήθεια, οι οποίοι μαζεύουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, και φεύγουν μακριά. Μακριά από αυτή τη χώρα που ξέρει να στρίβει μέσα τους αργά το μαχαίρι και τους έμαθε να λένε και ευχαριστώ από πάνω…

Δεν τα βγάζω από το μυαλό μου, τα ζω κάθε μέρα. «Μας έχουν γέρασει πριν την ώρα μας ρε καρντάσι», μου έλεγε τις προάλλες ένας συνομίλικός μου, όταν τον συνάντησα κάπου έξω από την αγορά στη Μοδιάνο.

Παντού γύρω μου νέοι, γερασμένοι στο ηθικό, με πρόσωπα σκυθρωπά, με την ίδια πάντοτε φράση στο στόμα: «Θα δούμε ρε Χρήστο, έχει ο Θεός!».

Το πλοίο σφυράει στο λιμάνι. Δε με νοιάζει που φεύγω, δε με πειράζουν τα ταξίδια. Με πειράζει το «ΓΙΑΤΙ;». Γιατί ένας ευλογημένος τόπος, τούτη δω η χώρα, τείνει να μοιάζει πλέον με μια κουρελιασμένη, βρώμικη ζητιάνα, η οποία κουλουριάζεται σε χαρτόκουτα, παρακαλώντας κάθε βράδυ να ξεψυχήσει, μπας και τελειώσει το μαρτύριο της γύμνιας της;

Δεύτερο σφύριγμα, και το λιμάνι σείεται. Άνδρες, γυναίκες, νέοι άνθρωποι ανεβαίνουν στο γκριζωπό σκαρί. Κάποιοι κοιτούν πίσω για στιγμές και μετά προχωρούν. Ο καμαρώτος γκρινιάζει γιατί ο καπετάνιος θέλει να βιράρει άγκυρες, το κρύο περονιάζει.

Στο τρίτο μακρόσυρτο βουητό, το πλοίο φεύγει και μαζί του αναχωρεί καθετί δημιουργικό. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι το λιμάνι που φεύγει, έχοντας απωλέσει τη μνήμη του και τη θέση του. Η Ελλάδα φεύγει από την Ελλάδα, για να διασφαλίσει το ύπαρξή της, το μέλλον της…

Καλή αντάμωση!

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Στα πλοκάμια της βλακείας...

"Ξεδίπλωσε το στράτσο, τράβηξε δυο χταποδάκια που ήταν μέσα, τα καμάρωσε κι εδήλωσε πως έχει κάθε δικαίωμα να τα μαγειρέψει και να τα φάει ποτίζοντάς τα με μπόλικον κράσο, ένεκα που το χταπόδι χωρίς ένα πρώτο κρασί δε μαγειρεύεται, και δίχως ένα δεύτερο δε χωνεύεται...(Μ. Καραγάτσης - "Τα χταποδάκια")"

Η σύλληψη των 53 ατόμων, που φέρονται ως εμπλεκόμενα στο μεγάλο σκάνδαλο τοκογλυφίας και ξεπλύματος μαύρου χρήματος κυριάρχησε στα σημερινά πρωτοσέλιδα του έντυπου και διαδικτυακού Τύπου.

Οι καταγγελίες και τα πραγματικά περιστατικά αυτής της απίστευτης ιστορίας έρχονται σταδιακά στο φως της δημοσιότητας, αποκαλύπτοντας για ακόμη μία φορά την ένδεια των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους. Γιατί, κακά τα ψέματα, είναι σωστό και δίκαιο ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, να συγχαίρει τις αστυνομικές δυνάμεις που έκαναν το καθήκον τους, αλλά είναι απίστευτα κακόγουστη και υποκριτική η στάση του υπουργού Οικονομικών, Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος, από το βήμα της Βουλής, έσπευσε – διαρρηγνύοντας σχεδόν τα ιμάτιά του – να ρίξει το ανάθεμα στους φερόμενους ως ενόχους.
Δηλαδή, τόσα χρόνια που όλοι γνώριζαν – πολιτικοί και δημοσιογράφοι – τα έργα και τις ημέρες συγκεκριμένων ανθρώπων, όλα ήταν "όμορφα και αγγελικώς πλασμένα";

Προσέξτε την χρονική συγκυρία: η αποκάλυψη του τοκογλυφικού «χταποδιού», το οποίο φιγουράριζε στο σημερινό πρωτοσέλιδο των «Νέων», έτοιμο να καταβροχθίσει τον Λευκό Πύργο, ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα με την απαίτηση τω ν δικαστικών αρχών για την προφυλάκιση του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης, Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, που φέρεται ως εμπλεκόμενος με το σκάνδαλο των «μαύρων» ταμείων του Δήμου.

Όχι, τα δύο περιστατικά δεν συνδέονται μεταξύ τους. Ωστόσο, θα αναρωτηθεί κάποιος, οι συμπτώσεις είναι κάτι παραπάνω από διαβολικές. Πάνω σε αυτές τις συμπτώσεις, αρκετές από τις εφημερίδες έσπευσαν να παρομοιάσουν τη Θεσσαλονίκη ως άντρο του υποκόσμου. Και το χταπόδι άρχισε να απλώνει τις βεντούζες του πάνω από την πόλη. Αυτή η τάση ισοπέδωσης των πάντων αποτελεί ιστορία παλαιά και δεν κρίνω σκόπιμο να την αναλύσω περαιτέρω.

Και πριν βιαστούν κάποιοι να πουν ότι ο Ερμοκράτης προσπαθεί να πλασαριστεί τοπικιστικά ως κριτής των πάντων, καλό θα είναι να σκεφτούν ότι η υπόθεση αυτή δεν αφορά ΜΟΝΟΝ τη Θεσσαλονίκη. Οι αυτοκτονίες επιχειρηματιών, οι οποίοι έγιναν έρμαια βρώμικων κυκλωμάτων, δεν αποτελεί άγνωστη υπόθεση για κανέναν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια και σε τελευταία ανάλυση μας αφορά όλους.

Εκείνο, όμως, που προκαλεί οργή είναι η λογική του συμψηφισμού που επιχειρούν πολιτικοί και δημοσιογράφοι, προκειμένου να χαρακτηρίσουν μια ολόκληρη περιοχή. Έτσι, επανέρχεται στο προσκήνιο η «κακιά» Θεσσαλονίκη, η «ρομαντική πόλη» κατά τη γνωστή περιπαικτική Κωστοπούλειο Θεωρία. Οι λογικές διαχωρισμού Βορρά-Νότου έχουν αρχίσει να κουράζουν απίστευτα και αυτό το βιολί πρέπει κάποτε να σταματήσει.

Όσο για το κλασικό πλέον δημοσιογραφικό κλισέ «ήταν πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας», εδώ είναι να βάζει κανείς τα γέλια. Σκεφτείτε μόνον αυτό: εκείνοι που σήμερα σπεύδουν να καρφώσουν με το ψαροντούφεκο και τη δελφινιέρα τους το «μαύρο χταπόδι του Βορρά», είναι όλοι εκείνοι που επί 15 και πλέον χρόνια το συντηρούσαν και το «τάιζαν» φανερά ή κρυφά.

Ετικέτες

Ευάγγελος Βενιζέλος (7) δημοσιογραφία (6) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (5) δημοσιογράφοι (5) Γιώργος Παπανδρέου (4) Πολιτική (4) Τρόικα (4) Merkel (3) Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (3) Γερμανία (3) Ελλάδα (3) Κυβέρνηση (3) Λουκάς Παπαδήμος (3) Οικονομία (3) Παιδεία (3) ανεργία (3) Sarkozy (2) Αντώνης Σαμαράς (2) Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (2) Δημοκρατία (2) Ευρωπαϊκή Ένωση (2) Θεσσαλονίκη (2) Μ.Μ.Ε. (2) ΠΑ.ΣΟ.Κ. (2) ΣΚΑΪ (2) Σύνταγμα (2) διαπλοκή (2) διαφθορά (2) επιχειρηματικότητα (2) καινοτομία (2) 28η Οκτωβρίου (1) Banque d' Orient (1) Deutsche Bank (1) Fitch (1) GResidence (1) Herman Van Rompuy (1) Hollande (1) Limbo Free Press (1) M.M.E. (1) Moody's (1) Open Coffee (1) Paul Graham (1) Sarpidonistas (1) Standard Poor's (1) Storie Umane (1) TEDx (1) ermocratis.blogspot.gr (1) real estate (1) startup (1) Όλι Ρεν (1) Αδαμάντιος Κοραής (1) Αριστοτέλης (1) Βουλή (1) ΓΣΕΕ (1) Γαλλία (1) Δήμος Θεσσαλονίκης (1) Διαφωτισμός (1) ΕΣΠΑ (1) Ελευθεροτυπία (1) Ελεύθερος Τύπος (1) Ερμοκράτης (1) Η Στήλη του Ερμοκράτη (1) Ηλίας Μόσιαλος (1) Ηράκλειο (1) Θεόδωρος Πάγκαλος (1) Κρήτη (1) ΜΑΤ (1) Μάλια (1) Μάνος Χατζιδάκις (1) Μισθολόγιο (1) Μνημόνιο (1) Μουσική (1) Παναγιώτης Ψωμιάδης (1) Παρέλαση (1) Πολιτεία (1) Προμηθέας (1) Στήλη του Ερμοκράτη (1) Υπουργείο Οικονομικών (1) Υπουργείο Παιδείας (1) Χρήστος Παπουτσής (1) απασχόληση (1) απεργία (1) αστυνομική βία (1) δάσκαλοι (1) εκλογές (1) εκπαίδευση (1) ελεγχόμενη χρεοκοπία (1) επιλεκτική χρεοκοπία (1) επιχειρήσεις (1) ευρωζώνη (1) ιστολόγιο (1) καθηγητές (1) κοινωνία (1) λογοκρισία. ημιμάθεια (1) νέοι (1) νεοφυείς επιχειρήσεις (1) παραλογισμός (1) τοκογλυφία (1) υποκρισία (1) χρεοκοπία (1)

Google+ Followers

Η λίστα ιστολογίων μου

  • Syrigos trashes Kofitsa again -
    Πριν από 4 χρόνια
  • SUPERHOT - SUPERHOT http://superhotgame.com/ Genre:FPS Price:Αναμένεται Οι ανεξάρτητοι δημιουργοί παιχνιδιών τα τελευταία 6 χρόνια έχουν μπεί δυναμικά στον χώρο της β...
    Πριν από 2 χρόνια
  • Καλώς ήρθατε - Welcome - Σας καλωσορίζω όλους στο mtglibrary.blogspot.gr, ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στο Magic: The Gathering όπου θα μαθαίνετε νέα σχετικά με το παιχνίδι. Ελπίζουμε ...
    Πριν από 4 χρόνια
  • EΥΧΕΣ 2014 - Μπαμπά... τί θα μου πάρεις την Πρωτοχρονιά; -Τα λεφτά που θα βγάλεις απο τα κάλαντα *ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ * *ΠΟΛΛΑ 73* *Distanti e pur vicino* *fuoco di un camin...
    Πριν από 3 χρόνια