Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Παιδεία: μια κουκουβάγια δίχως φτερά



«Πολιτεία που δεν έχει ως βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο.» Αδαμάντιος Κοραής 

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια κουκουβάγια πολύ έξυπνη και πολύ σοφή. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα παιδιά και προσπαθούσε να τα μορφώσει. Άκουγε συχνά τις γιαγιάδες να λένε στα πιτσιρίκια "μάθε, παιδί μου, γράμματα" και γελούσε, γιατί ήξερε ότι η αγραμματοσύνη ήταν άσχημο πράγμα.

Όταν ήταν νέα ακόμη, η θεά Αθηνά την είχε στείλει να εκπαιδευτεί δίπλα σε μεγάλους φιλοσόφους: Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Πλούταρχος ήταν μερικοί μόνον από τους εκατοντάδες δασκάλους της. Δεινοπάθησε αρκετά να κρατήσει τον κόσμο στα γράμματα, ιδιαίτερα στα βυζαντινά χρόνια αλλά και αργότερα στα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Τότε, έστω και κρυφά, γνωρίστηκε με τους μεγάλους Έλληνες και Ευρωπαίους Διαφωτιστές: από τον Κοραή, τον Κωνσταντά, τον Ρήγα και το Μοισιόδακα πέρασε στον Ντιντερό, το Βολταίρο, το Μοντεσκιέ και τον Ρουσσώ.

Μέσα στον 20ο αιώνα τα εκπαιδευτικά συστήματα άλλαζαν διαρκώς, άλλοτε την πλήγωναν, άλλοτε την εξύψωναν, όμως η κουκουβάγια μας συνέχιζε απτόητη το έργο της. Από τις αρχές της δεκαετίας του '80, οπότε ήρθε και το "τρένο της Αλλαγής", τα πράγματα άλλαξαν. Ήρθαν οι δέσμες και μαζί τα δεσμά της παιδείας. Τέσσερα μαθήματα, "έκθεση κούφιων ιδεών" που δεν μπορούσε κανείς να εκφράσει διαφορετική άποψη επί του εξεταζόμενου θέματος, θετικά και θεωρητικά μαθήματα που απορροφούνταν από τους μαθητές μηχανικά. Η κουκουβάγια μας είχε πάθει μετάλλαξη: άρχισε να... παπαγαλίζει και μάλιστα σε επικίνδυνο βαθμό.

Γύρω στα μέσα του '90 της είπε ένας μυστακοφόρος υπουργός - πολύ πριν εκστομίσει το περιβόητο πια "λεφτά υπάρχουν" - ότι θα βάλει "εθνικόν απολυτήριον". Διπλάσια ύλη, διπλή παπαγαλία. Η κουκουβάγια άρχισε να νιώθει τσιράκι του Τζακ Σπάροου. Ήταν και η εποχή περίεργη: "θέλω το παιδί μου επιστήμονα", φώναζαν οι γονείς, θαρρείς και το να γινόταν κάποιος τεχνίτης ή θερμοϋδραυλικός ήταν κατάρα. Πέρασαν Γεράσιμοι - που ποτέ δεν έκατσαν καλά - αλλά και Σουφλιάδες, Διαμαντοπουλορεπούσηδες και άλλοι "ειδήμονες" της Παιδείας, ο καθένας με το δικό του σχέδιο για την επιμόρφωση των ελληνοπαίδων...


Η κουκουβάγια χουχούτιζε, μόνο που είχε πλέον κουραστεί. Τα φτερά της είχαν λαβωθεί. Έβλεπε δημοτικό και την έπιανε αηδία: συνωστισμός στη Σμύρνη, ελληνική επανάσταση δίχως κρυφό σχολειό. Πετούσε στο γυμνάσιο και το λύκειο και έβλεπε καθηγητές να τρέμουν την αξιολόγηση, να βαριούνται - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - να κάνουν μάθημα. "Έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι;", της έλεγαν οι ερίφηδες της εκπαίδευσης. "Θα τα μάθουν από το φροντιστήριο". Βιβλία κακογραμμένα, κανένα ενδιαφέρον για τα παιδιά, που κάθε τέλος σχολικής χρονιάς τα έσκιζαν και τα έκαιγαν. Κακή αντίδραση, αλλά απολύτως δικαιολογημένη για έναν ανύπαρκτο κόσμο γραμμάτων.

Και η κακομοίρα η κουκουβάγια προσπαθούσε να πετάξει ψηλά, για να μη βλέπει το αίσχος. Η χαριστική βολή ερχόταν στο Πανεπιστήμιο: ιδρύματα χωρίς φοιτητές, κομματικές παρατάξεις που έγλειφαν τις αναπαυτικές καρέκλες των μεγαλοκαθηγητάδων και ρεμούλα μέχρις εκεί που δεν παίρνει. Παραπονιούνταν οι φοιτητές στην κουκουβάγια: "Δεν αναγνωρίζονται τα πτυχία μας στον ΑΣΕΠ". Τι θα μπορούσε, όμως, να τους πει και αυτή; Το ήξερε καλά. Οι φοιτητικές συνελεύσεις γίνονται μόνο για τα πάρτι και για τις εκδρομές στη Μύκονο, οχλαγωγία και πολύ κακό για το τίποτα, τραπεζάκια με σημειώσεις "γιατί από εμάς είναι οι καλύτερες", ένα παζάρι ανίερο και ένα αλισβερίσι εξίσου απαράδεκτο.


Όσο για τους τριτοβάθμιους φωστήρες, εκεί τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Οι περισσότεροι καθηγητές κλείνουν πονηρά το μάτι στο φρέσκο χρήμα των ερευνητικών προγραμμάτων και δεν δίνουν δεκαράκι τσακιστό για τους σπουδαστές τους. Όταν βλέπεις ένα πανεπιστήμιο να σπαταλά 80.000 € σε καιρούς κρίσης για μια χέστρα και για P.R., σκέφτεσαι για ποιο λόγο διαμαρτύρονται εν τέλει οι καθηγητές. Το χειρότερο είναι ότι επειδή πάντοτε μαζί με τα ξέρα καίγονται και τα χλωρά, η μπάλα παίρνει και εκείνους τους λίγους πραγματικούς εκπαιδευτικούς που ενδιαφέρονται για τα παιδιά και θέλουν να τα διδάξουν κι άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας μέσα αυτό τον απόπατο υποκρισίας.

Και η κουκουβάγια πονάει. Τη μάδησαν πια. Και μαζί με αυτή μάδησαν μια ολόκληρη νεολαία, την έριξαν στην ημιμάθεια και την επιφανειακή παντογνωσία. Δεν της δίδαξαν Ιστορία για την κατάσταση της Ελλάδας στον 20ο αιώνα, για τη σφαγή στην Κύπρο, για τη Χούντα και τα πραγματικά γεγονότα του Πολυτεχνείου, ούτε καν για τον Εμφύλιο.

Στο τέλος, το σοφό πτηνό έρχεται αντιμέτωπο με το δημιουργό του: τη θεά Αθηνά, που μετατράπηκε σε νομοσχέδιο-λαίλαπα για την "ποιοτική αναβάθμιση της Παιδείας". Κάτω από τα τσουρομαδημένα φτερά της προβάλλει ένα περίστροφο. Ακούγεται ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Και μετά σιωπή. Είναι η ίδια σιωπή, με την οποίο φίμωναν τόσα χρόνια μια αξία, έναν θεσμό, μια ιδέα. Αλήθεια, αξίζει ακόμη να μένουν ατιμώρητοι;

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Η Δημοκρατία ως ιδιόμορφη «αισυμνητεία»*


*Αισυμνήτης: Πρόσωπο εμπιστοσύνης στην αρχαία Ελλάδα, που εκλεγόταν κατά τη διάρκεια αναταραχών για να διοικήσει προσωρινά την πολιτεία και να επιβάλει την τάξη. Οι αισυμνήτες ήταν πολιτικά ανεξάρτητοι, δηλ. ήταν συγχρόνως με το μέρος και του λαού και των ευγενών. Στον Όμηρο ( Οδύσσεια θ.255) η λέξη συναντάται με τη σημασία του "αγωνοδίκη", δηλ. αυτού που επιβλέπει τους αγώνες. Η περίοδος που είχε ο αισυμνήτης την εξουσία (απόλυτα) στα χέρια του ονομαζόταν "αισυμνητεία". Μόλις όμως τελείωνε η θητεία του, έπρεπε να λογοδοτήσει για τις πράξεις του. Ο Αριστοτέλης αναφέρει την αισυμνητεία ως μία κατάσταση μεταξύ βασιλείας και τυραννίας και την ονομάζει "αιρετή τυραννίδα". Την ίδια γνώμη έχει και ο Θεόφραστος. Γνωστοί αισυμνήτες υπήρξαν ο Πιττακός στη Λέσβο, ο Σόλωνας στην Αθήνα, ο Τυννώδας στην Εύβοια κ.ά. Πιττακός ο Μυτιληναίος περίπου 650-570 π.X.

Όταν ο Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης (384 - 322 π.Χ.) ανέλυε στα «Πολιτικά» του τους τύπους των πολιτευμάτων, σίγουρα δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί πώς αυτά θα διαμορφώνονταν και θα εξελίσσονταν ύστερα από χιλιάδες χρόνια. Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά τη Δημοκρατία, οι αλλοιώσεις και οι παθογένειες που προκλήθηκαν σε κυρίαρχα στοιχεία της ανά τους αιώνες, όπως η ισονομία και η ισοπολιτεία, δημιουργεί στο εξής την ανάγκη για την αναζήτηση νέων μοντέλων διακυβέρνησης.

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, η αντιπροσωπευτική (έμμεση) δημοκρατία ή όπως καλείται, βάσει του Συντάγματος, «Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία», εμφανίζει τις δικές της αδυναμίες. Τόσο οι μεταπολεμικές των δεκαετιών ’50 και ’60 όσο και οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις (1974 και εντεύθεν) εδράστηκαν στην καλλιέργεια ενός πελατειακού συστήματος νομής και διαχείρισης της εξουσίας, το οποίο, σε συνδυασμό με τη διόγκωση του δημοσίου τομέα και τη δημιουργία μιας ελίτ γραφειοκρατίας, είχε ως άμεση συνέπεια την καλλιέργεια φαινομένων άκρατης διαπλοκής και διαφθοράς.

Ανά τετραετία – ή και λιγότερο – ο κυρίαρχος λαός παρέδιδε τα «κλειδιά της εξουσίας» στο κόμμα που κέρδιζε μέσω εκλογών τις περισσότερες ψήφους, αλλά από εκεί και πέρα ουδείς από τους κυβερνώντες δεν λογοδοτούσε στο λαό για τις πράξεις του στο τέλος της θητείας του.

Έλεγχος για τα μάτια του κόσμου...


Εδώ, θα προλάβω κάποιους που θα σκεφτούν: «Και τα Ειδικά Δικαστήρια τι ήταν βρε Ερμοκράτη;». Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκαν οι διαδικασίες για τον καταλογισμό ευθυνών σε πολιτικά πρόσωπα που ενεπλάκησαν σε περιπτώσεις σκανδάλων, υπέκρυπτε πολιτικά πάθη και ίντριγκες, που μόνο κακό έκαναν σε τελευταία ανάλυση στους Έλληνες πολίτες. Ο Αριστοτέλης είναι σαφής: «Εκείνος που διατάσσει η σύνεση να είναι η υπέρτατη εξουσία, νομίζει πως κυβερνούν ο Θεός και οι νόμοι. Εκείνος όμως που δίνει την εξουσία στον άνθρωπο την παραδίνει σε θηρίο. Γιατί η εμπάθεια αυτών που ανεβαίνουν στην εξουσία φέρνει την καταστροφή και στην περίπτωση ακόμα που είναι οι καλύτεροι άνθρωποι. Γι' αυτό, ο νόμος είναι λογική χωρίς εμπάθεια.».

Στο σημείο αυτό, δεν θα χρειαστεί καν να αναφερθώ στα χιλιόμετρα χαρτιού που ξοδεύτηκαν, στα απαλλακτικά πορίσματα των Εξεταστικών Επιτροπών για πολιτικούς, που κυριάρχησαν σε υποθέσεις και συγκεκριμένα Μ.Μ.Ε. έφτασαν σε σημείο να τις παρουσιάζουν ως «μη σκάνδαλα»: χρηματιστήριο, υποκλοπές, Βατοπέδι, δομημένα ομόλογα, Siemens, υποβρύχια που γέρνουν. Οι σκιές και οι υποψίες έμπαιναν στο καλύτερο «υπερλευκαντικό», αυτό του διαβόητου πια «Νόμου περί ευθύνης Υπουργών», που δημιούργησε ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ευάγγελος Βενιζέλος.

Η ιστορική μνήμη και τα Μνημόνια


Η ιστορία είναι γνωστή και επαναλαμβάνεται, με μικρές παραλλαγές στα πρόσωπα και τις πολιτικές. Η εισδοχή της χώρας μας στην Ε.Ο.Κ. (και μετέπειτα στην Ε.Ε.) και την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) μετατόπισε τα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Τον Απρίλη του 2010, όταν ο τότε πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, ανακοίνωνε από το Καστελλόριζο, την είσοδο της Ελλάδας στο Μνημόνιο 1, δεν υπήρξε καμία απολύτως κύρωση για την περίφημη – πλέον – φράση του «λεφτά υπάρχουν». Τέλη του 2011 και τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρισκόταν ante portas στο Μνημόνιο 2, ο αρχηγός της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, έλεγε από το βήμα της Βουλής ότι θα το καταψήφιζε. Εν τέλει, έπραξε το ακριβώς αντίθετο: «Ναι σε όλα».

Το συμπέρασμα είναι απλό: η έννοια της λογοδοσίας, ήτοι η καταγραφή και ο έλεγχος της νομιμότητας των πεπραγμένων της εκάστοτε κυβέρνησης, παρουσιάζονται ως εξαιρετικά αδύναμοι, ιδιαίτερα εάν κρίνει κανείς τι αποφάνθηκε η δικαστική εξουσία αναφορικά με αυτή καθεαυτή τη συνταγματικότητα των Μνημονίων.

Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου αλλά και η τωρινή της Τριμερούς Συμμαχίας Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΔΗΜ.ΑΡ. δεν αποτελούν εξαίρεση αυτής της ιδιόμορφης αισυμνητείας: ένας τρικομματικός συνασπισμός, ο οποίος εξελέγη σε περίοδο εξαιρετικής δυσκολίας και ανάγκης αλλά που θεωρείται αβέβαιο το εάν ποτέ θα κριθεί για τις πράξεις του. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο κοινωνικό αλλά και βαθύτατα πολιτειακό.

Νομοθέτης, εξουσιαστής και δικαστής στη μέγγενη

Οι πολιτικές των Μνημονίων δεν έπληξαν μόνο την ελληνική κοινωνία και την οικονομία, αλλά επέφεραν σοβαρή ανισορροπία στην ίδια τη διάκριση των τριών εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική): Η Βουλή, ο κύριος θεματοφύλακας του πολιτεύματος, υποβαθμίστηκε σε ένα απλό επιμελητήριο επικύρωσης υπό τη μορφή νόμου ειλημμένων αποφάσεων από το εξωτερικό. Η εκάστοτε κυβέρνηση κατάντησε όργανο των ξένων εταίρων για την εκτέλεση των αποφάσεων αυτών, ενώ η δικαστική εξουσία κατέληξε να τις ντύνει με το μανδύα της νομιμότητας, άσχετα εάν το μέγεθος της κοινωνικής αδικίας είναι κάτι παραπάνω από εμφανές.

Συνεπώς τι είναι αυτό που λείπει; Η πραγματική λογοδοσία, ο ορθός καταλογισμός των ευθυνών, προκειμένου να λειτουργήσει σωστά το ίδιο το κράτος και όχι ένα ακόμη άθλιο «κυνήγι μαγισσών» με τη σύσταση νέων εξεταστικών επιτροπών, που μόνον κλαυσίγελω προκαλούν.


Σκεφτείτε το, είναι πολύ απλό: όταν ένας Παπακωνσταντίνου και ένας Παπανδρέου εμφανίζονται ακόμη και τώρα και ομιλούν για την κατάσταση της Ελλάδας, και ο καθένας τους ξεχωριστά έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης, όταν ένας Πάγκαλος ανερυθρίαστα προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα με ατάκες του τύπου «μαζί τα τρώμε» και δεν επεμβαίνει ουδείς να τον στείλει σηκωτό στην Ευελπίδων, για να δώσει εξηγήσεις, τότε οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος θα εξακολουθούν να αναδύονται στην ατμόσφαιρα ως μυρωδιά πτώματος σε αποσύνθεση.

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Μια βελόνα στη "φούσκα" του Θεόδωρου


"Το Μέσο είναι το Μήνυμα", έλεγε ο θεωρητικός της Μαζικής Επικοινωνίας, Marshall McLuhan. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος πέτυχε αυτό που ήθελε: σούσουρο, ψιθύρους -όχι κοιλιάς. Με λίγα λόγια, ντόρος να γίνεται.

Τις τελευταίες ημέρες έχω βαρεθεί να ακούω έναν ψίθυρο, εξίσου ανόητο και εκνευριστικό: "Τι άπλυτα θα βγάλει ο Πάγκαλος στην φόρα;". Προσωπικά, δεν περιμένω να μάθω τίποτε το καινούργιο ή το διαφορετικό για τα έργα και τις ημέρες των "πρασίνων" στελεχών επί εποχής Σημίτη και Παπανδρέου junior.

Ωστόσο, η έμμεση επιστροφή του πρώην υπουργού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στα πολιτικά πράγματα της χώρας ήδη κρίνεται άκρως αποτελεσματική: έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. μιλούν νυχθημερόν μόνο για εκείνον. Ωστόσο, καλό είναι να μην πέφτουμε σε τέτοιες παγίδες. Ας πάρουμε, λοιπόν, αυτή τη λογοτεχνική φούσκα και το "δημιουργό" της και ας τους αποδομήσουμε εις τα εξ ων συνετέθησαν.

Πρώτα απ' όλα ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Γιωργάκη είναι έξυπνος. Ποντάρει στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, που αρέσκεται στις ιστορίες της κλειδαρότρυπας και το κουτσομπολιό. Προξενεί, αρχικά, σάλο, με το ιστολόγιό του, το οποίο αναπαράγεται ως θέμα μέσα από τα διαδικτυακά Μ.Μ.Ε.. Το blog του πέφτει από την επισκεψιμότητα, όχι για λόγους λατρείας, αλλά από καθαρή περιέργεια! Δεν έχεις μάθει ακόμη, βρε Ερμοκράτη μου, αυτό που λέει ο πάνσοφος λαός μας, ότι η περιέργεια σκότωσε την γάτα; Την πάτησες και μάλιστα... χοντρά!

Στη συνέχεια, αρχίζουν οι στοχευμένες εμφανίσεις του Θεόδωρου σε συγκεκριμένα τηλεοπτικά κανάλια. Αποκορύφωμα η εμφάνισή του σήμερα το πρωί στον ΣΚΑΪ, όπου μετέτρεψε την αγαπημένη του φράση από το "Μαζί τα φάγαμε" σε "Μαζί τα τρώμε". Σώπα ρε μεγάλε, τιτανοτεραστιοτρισμέγιστε Πάγκαλε, που κάνεις ωσάν να ανακάλυψες την Αμερική! "Πολλοί που κλέβουν λίγο κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από λίγους που κλέβουν πολύ", είπε και ελάλησε.



"Το Μέσο είναι το Μήνυμα", έλεγε ο θεωρητικός της Μαζικής Επικοινωνίας, Marshall McLuhan. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος πέτυχε αυτό που ήθελε: σούσουρο, ψιθύρους -όχι κοιλιάς. Με λίγα λόγια, ντόρος να γίνεται.

Ο αντιπρόεδρος της αλήστου μνήμης κυβέρνησης Γιωργάκη και της υπόθεσης Οτσαλάν ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Ο σκοπός του δεν είναι να... επιμορφώσει το μέσο Έλληνα για τα σκάνδαλα της ρεμούλας και της διαφθοράς, αλλά για να τα κονομήσει. Κι όλα αυτά επειδή ακριβώς ποντάρει, κακόμοιρε Ερμοκράτη μου, στο γεγονός ότι σε θεωρεί ηλίθιο, ώστε θα πας να τον πληρώσεις, για να σου πει αυτά που ζεις σε καθημερινή βάση μέσα από ένα βιβλίο. Κι από πάνω θα του πεις και ένα μεγαλοπρεπές "ευχαριστώ".

Ύστερα, αναρωτιέσαι πού στα κομμάτια έχουν χαθεί όλοι εκείνοι οι εισαγγελείς που τον αφήνουν ακόμη και τώρα να κυκλοφορεί ελεύθερο και μη βιαστείς να μου αρχίσεις την επίθεση για τα περί δημοκρατίας, ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, γιατί θα βάλω τα γέλια: υπό τη δημοκρατία τους ζεις, αλλά ποτέ δεν θα βασιλέψεις, επειδή τους έμαθες ότι φοβάσαι, αντί να τους μάθεις ότι εκείνοι θα έπρεπε μάλλον να σε φοβούνται.

Ξύπνα, Ερμοκράτη! Ξύπνα, γιατί ήδη είναι πολύ αργά. Όσο δεν αρπάζεις την μπετόβεργα να τους μαυρίσεις που σου πηδάνε με χαμόγελο τη ζωή νυχθημερόν, όσο κάθεσαι και τους κοιτάζεις νωχελικά, περιμένοντας τον Γκοντό και ζώντας αυτό το άθλιο Θέατρο του Παραλόγου, τόσο πιο πολύ χαϊβάνι θα σε θεωρούν και θα σου πλασάρουν υπό μορφήν βιβλίου και απομνημονευμάτων το ανοσιούργημά τους. 

Και να θυμάσαι, Ερμοκράτη μου: "Την Αμαρτία πολλοί συγχώρησαν, τη Μαλακία, όμως, ουδείς!".

Καλημέρα Πατρίδα μου!

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί!

"Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να σε χορτάσει" (Γκράφιτι σε τοίχο)

Οι δηλώσεις του επιστημονικού διευθυντή του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, Σάββα Ρομπόλη, για εκτόξευση της ανεργίας στο επίπεδο του 29% αλλά και ύφεση κοντά στο 5,5% έως το 2013, δεν χωρούν καμία αμφισβήτηση.

Ειδικότερα, ο κ. Ρομπόλης εκτιμά ότι οι πόροι που χρειάζεται η οικονομία προκειμένου να χρηματοδοτηθεί είναι τεράστιοι - αγγίζουν τα 11,5 δισ. ευρώ - και δεν μπορούν να βρεθούν. Η υποκρισία και η παράνοια έχουν καταστεί μέγιστες δυνάμεις σε αυτό τον τόπο. Έπειτα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, η κυβερνητική πολιτική της Τριμερούς Συμμαχίας (Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΔΗΜ.ΑΡ.) δεν διαφέρει σε τίποτα από την αντίστοιχη της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Όλοι κάνουν λόγο για μέτρα αναζωογόνησης της οικονομίας και την ίδια στιγμή καταφεύγουν σε παρωχημένες και άνευ ουσίας πολιτικές, που ανάγονται χρονικά στην "αλήστου μνήμης" κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Με τούτα και με τ' άλλα, η Ελλάδα ξαναγυρίζει σε ρυθμούς περαίωσης και εργασιακής εφεδρείας, με τον πρωθυπουργό να σφυρίζει αδιάφορα και να ανακοινώνει ψαλιδισμένη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη εν όψει της Διεθνούς Έκθεσης, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει, μάταια, τη δικαιολογημένη οργή του κόσμου.

Το ερώτημα, όμως, παραμένει: πού και με ποιον τρόπο διοχετεύεται αυτή η οργή; Προσωπικά, φοβάμαι ότι σύντομα θα ξεσπάσει κάτι πολύ άγριο. Κάτι που δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με το κίνημα των "Αγανακτισμένων" και των "Αποφασισμένων". Θυμίζει σκηνικό λίγο πριν την έναρξη μιας σφοδρής καταιγίδας. Κι όσοι βιάζονται να δικαιολογηθούν ότι δεν θα γίνει τίποτα, "επειδή είναι όλοι διακοπές, στα μπάνια του λαού", πλανώνται πλάνην οικτράν.

Όταν ένας ολόκληρος λαός υπομένει εδώ και πάνω από δύο χρόνια σιωπηρά τις πλέον απίστευτες ταπεινώσεις, όταν η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση και ύπαρξη εξευτελίζεται για 300 με 350 ευρώ το μήνα και μαύρα, για να εργαστεί ένα πλήρως ελαστικό οκτάωρο, τότε δεν μπορεί κανείς να περιμένει παρά μόνον τα χειρότερα.

Σσσστ! Σιγά! Η Δημοσιογραφία κοιμάται!

Τα "μεγάλα" δελτία των 8 παρακολουθούν μουδιασμένα τις εξελίξεις. Όλο εκείνο το φιλομνημονιακό κρεσέντο των δημοσιογράφων υποβαθμίζεται σε απλές διαπιστώσεις και σχολιασμούς άνευ λόγου. Ο έλεγχος της εξουσίας και η προστασία του δημοσίου συμφέροντος είναι δυο έννοιες που έχουν πια ξεθωριάσει, όπως το ίδιο θολή είναι και η παρουσία των δημοσιογραφικών ενώσεων συντακτών.

Όταν κλείνει μια "Ελευθεροτυπία", χωρίς να ακουστούν παρά μόνον ελάχιστες φωνές, όταν ιστορικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, όπως η "Μακεδονία" και ο "Αγγελιοφόρος" κονταίνουν τους δημοσιογράφους με μέτρα, όπως η εφεδρεία και η εθελουσία έξοδος, τότε, ναι, υπάρχει πρόβλημα.

Θα μου πει κάποιος: "Τι ανάγκη έχουν ρε κατακαημένε Ερμοκράτη οι μεγαλοδημοσιογράφοι;". Μα δεν αναφέρομαι σε αυτούς, αλλά σε εκείνους τους συντάκτες, τα... δημοσιογραφάκια και τους "διαδικτυακούς αναπαραγωγούς-κομιστές ειδήσεων" όπως περιπαιχτικά τους αποκαλούν μεγαλοεκδότες-λαμόγια και golden boys-διευθυντές ειδήσεων. Αυτοί είναι τα κουπιά στις σύγχρονες ρωμαϊκές γαλέρες που στοιχειώνουν τα έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. Μπλοκάκηδες, μαύροι και άμισθοι: μια θλιβερή πραγματικότητα που δεν αλλάζει. Και δεν είναι το μοναδικό επάγγελμα που περνάει κρίση. 



Λίγο πριν το νήμα

Τελικά, τι είναι αυτό που θέλουμε ρε παιδιά; Μια τέτοια ζωή, χωρίς μέλλον, δίχως ίχνος ελπίδας; Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε κατάματα τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να αποφασίσουμε να βγούμε εκεί έξω και να φωνάξουμε για όλα εκείνα που μας πληγώνουν; Ή μήπως θα πρέπει να αφήσουμε αυτή την όμορφη χώρα να γερνάει, με τους νέους να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και να ντρέπονται κάθε φορά που αναφέρουν την εθνική τους ταυτότητα;

Μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε. Δεν είμαι εθνικιστής, αλλά εθνιστής. Αγαπώ την πατρίδα μου και ειλικρινά βαρέθηκα να τη βλέπω σε αυτό το κακό χάλι. Στην πείνα, τη μιζέρια και τη δυστυχία δεν υπάρχουν χρώματα: ούτε μπλε, ούτε πράσινα, ούτε πορτοκαλί, ούτε κόκκινα. Μόνον γκρι. Αυτή είναι η ζωή που θέλουμε; Ένα γκρίζο και μουντό τοπίο;

Είμαστε ακόμη ζωντανοί, διάολε! Ας μην τους αφήσουμε να μας καταντήσουν αυτό που ήθελαν πάντοτε: ζόμπι-πρόβατα. Μήπως ήρθε, τελικά, η ώρα να βροντοφωνάξουμε: "Άι σιχτίρ!";

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

Ετικέτες

Ευάγγελος Βενιζέλος (7) δημοσιογραφία (6) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (5) δημοσιογράφοι (5) Γιώργος Παπανδρέου (4) Πολιτική (4) Τρόικα (4) Merkel (3) Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (3) Γερμανία (3) Ελλάδα (3) Κυβέρνηση (3) Λουκάς Παπαδήμος (3) Οικονομία (3) Παιδεία (3) ανεργία (3) Sarkozy (2) Αντώνης Σαμαράς (2) Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (2) Δημοκρατία (2) Ευρωπαϊκή Ένωση (2) Θεσσαλονίκη (2) Μ.Μ.Ε. (2) ΠΑ.ΣΟ.Κ. (2) ΣΚΑΪ (2) Σύνταγμα (2) διαπλοκή (2) διαφθορά (2) επιχειρηματικότητα (2) καινοτομία (2) 28η Οκτωβρίου (1) Banque d' Orient (1) Deutsche Bank (1) Fitch (1) GResidence (1) Herman Van Rompuy (1) Hollande (1) Limbo Free Press (1) M.M.E. (1) Moody's (1) Open Coffee (1) Paul Graham (1) Sarpidonistas (1) Standard Poor's (1) Storie Umane (1) TEDx (1) ermocratis.blogspot.gr (1) real estate (1) startup (1) Όλι Ρεν (1) Αδαμάντιος Κοραής (1) Αριστοτέλης (1) Βουλή (1) ΓΣΕΕ (1) Γαλλία (1) Δήμος Θεσσαλονίκης (1) Διαφωτισμός (1) ΕΣΠΑ (1) Ελευθεροτυπία (1) Ελεύθερος Τύπος (1) Ερμοκράτης (1) Η Στήλη του Ερμοκράτη (1) Ηλίας Μόσιαλος (1) Ηράκλειο (1) Θεόδωρος Πάγκαλος (1) Κρήτη (1) ΜΑΤ (1) Μάλια (1) Μάνος Χατζιδάκις (1) Μισθολόγιο (1) Μνημόνιο (1) Μουσική (1) Παναγιώτης Ψωμιάδης (1) Παρέλαση (1) Πολιτεία (1) Προμηθέας (1) Στήλη του Ερμοκράτη (1) Υπουργείο Οικονομικών (1) Υπουργείο Παιδείας (1) Χρήστος Παπουτσής (1) απασχόληση (1) απεργία (1) αστυνομική βία (1) δάσκαλοι (1) εκλογές (1) εκπαίδευση (1) ελεγχόμενη χρεοκοπία (1) επιλεκτική χρεοκοπία (1) επιχειρήσεις (1) ευρωζώνη (1) ιστολόγιο (1) καθηγητές (1) κοινωνία (1) λογοκρισία. ημιμάθεια (1) νέοι (1) νεοφυείς επιχειρήσεις (1) παραλογισμός (1) τοκογλυφία (1) υποκρισία (1) χρεοκοπία (1)

Google+ Followers

Η λίστα ιστολογίων μου

  • Syrigos trashes Kofitsa again -
    Πριν από 4 χρόνια
  • SUPERHOT - SUPERHOT http://superhotgame.com/ Genre:FPS Price:Αναμένεται Οι ανεξάρτητοι δημιουργοί παιχνιδιών τα τελευταία 6 χρόνια έχουν μπεί δυναμικά στον χώρο της β...
    Πριν από 2 χρόνια
  • Καλώς ήρθατε - Welcome - Σας καλωσορίζω όλους στο mtglibrary.blogspot.gr, ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στο Magic: The Gathering όπου θα μαθαίνετε νέα σχετικά με το παιχνίδι. Ελπίζουμε ...
    Πριν από 5 χρόνια
  • EΥΧΕΣ 2014 - Μπαμπά... τί θα μου πάρεις την Πρωτοχρονιά; -Τα λεφτά που θα βγάλεις απο τα κάλαντα *ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ * *ΠΟΛΛΑ 73* *Distanti e pur vicino* *fuoco di un camin...
    Πριν από 3 χρόνια