Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Ο Ερμοκράτης αλλάζει...




Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε που η διαδικτυακή καρδιά της Στήλης του Ερμοκράτη άρχισε να χτυπά για πρώτη φορα στο Διαδίκτυο.

Με τις μικρές του δυνάμεις, το ιστολόγιο αυτό έζησε και μοιράστηκε μαζί σας προβληματισμούς, χαρές και λύπες. Μα τώρα πια σκοπεύει να αλλάξει μορφή. Να περάσει σε κάτι πιο επίσημο, με ανανεωμένο και πλήρες περιεχόμενο.

Δεν θα σας πω περισσότερα, προς το παρόν, αλλά σίγουρα δεν σας λέω αντίο.

Εις το επανειδείν, λοιπόν (και μάλιστα πολύ πιο σύντομα από όσο φαντάζεστε)...

Με εκτίμηση προς όλους εσάς,
Ερμοκράτης (κατά κόσμον Χρήστος Θ. Παναγόπουλος)

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Η ελληνική έμπνευση έχει άλλη πατρίδα


“Διότι εμείς λέμε... η νεολαία σήμερα ...;
Ποια νεολαία σήμερα; 
Η νεολαία είναι θαυμάσια, εμείς δεν είμαστε άξιοι της νεολαίας.”
(Απόσπασμα από το έργο «Ζητείται Ελπίς» του Αντώνη Σαμαράκη) 

Νέος. Μια λέξη τόσο ζωντανή και ζωηρή, όπως ακριβώς την είχε οραματιστεί ο «αιώνιος έφηβος», Αντώνης Σαμαράκης. Τον θυμάμαι σαν τώρα να λέει και να ξαναλέει ότι «εάν θέλεις να στερήσεις από μια χώρα το μέλλον της, τότε διώξε τους νέους μακριά». Δεν ήταν σύμπτωση, αλλά μια απλή και λογική πρόβλεψη.

Όταν μια χώρα φτάνει στο σημείο να επιδοτεί με τεράστια ποσά την ανεργία, αντί την απασχόληση, όταν στερεί καθετί ζωτικό από τα παιδιά της, το μέλλον της, κόβοντάς τους τα φτερά, τότε είναι που λειτουργεί το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Εκεί ακριβώς, καρδιά και νους σε μια μοναδική συνέργεια, παράγουν ένα όπλο ενάντια σε οτιδήποτε θα μπορούσε να επισκιάσει τη δημιουργικότητα αλλά και την καινοτομία.

Οι νεοφυείς (startup) επιχειρήσεις αποτελούν το αποτέλεσμα μιας τέτοιας συνεργασίας. Ο Βρετανός προγραμματιστής, Paul Graham, ιδρυτής μιας από τις κορυφαίες νεοφυείς επιχειρήσεις του κόσμου, της Y Combinator και συνιδρυτής του Yahoo! Store, ορίζει ως νεοφυή επιχείρηση «την εταιρεία που έχει σχεδιαστεί ώστε να αυξηθεί ταχύτατα. Το να είναι μια επιχείρηση νεοσύστατη δεν σημαίνει ότι εντάσσεται στα πλαίσια της νεοφυούς. Το μόνο σημαντικό πράγμα για μια νεοφυή επιχείρηση είναι ο ρυθμός ανάπτυξης».

Αυτή τη στιγμή, με μία και μόνον πρόχειρη αναζήτηση στο Διαδίκτυο, μπορεί κανείς να εντοπίσει χιλιάδες τέτοιες επιχειρηματικές προσπάθειες. Με μία προσεκτικότερη, ωστόσο, ματιά, θα μπορούσε να αντιληφθεί ότι οι Έλληνες που δραστηριοποιούνται σε αυτό τον τύπο επιχειρηματικότητας είναι πάρα πολλοί. Το παρόν κείμενο της Στήλης του Ερμοκράτη είναι αφιερωμένο σε μια από αυτές τις startup προσπάθειες. Ίσως γιατί τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει το ανθρώπινο μυαλό και κυρίως το ελληνικό δαιμόνιο, από το να παράγει πρωτότυπες και δημιουργικές ιδέες, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι το δαιμόνιο αυτό θα καινοτομήσει εκτός του ελλαδικού χώρου.

GResidence.nl: Μια ελληνική ιδέαmade in the Netherlands


 Το GResidence (ή Γκρέζιντενς όπως προφέρεται) αποτελεί το πνευματικό και διαδικτυακό «παιδί» τεσσάρων φίλων και συνεργατών που ζουν και εργάζονται στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Η Έφη Αραμπατζή, ο Φαίδων Ταγαράκης, ο Κωνσταντίνος Κομνηνός και ο Θεοφάνης Βασιλειάδης αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να αποδείξουν ότι το μυαλό και η δημιουργική σκέψη μπορούν να υπερνικήσουν τα εμπόδια που επιβάλλει η πρακτική της οικονομικής κρίσης.

Μιλήσαμε με την Έφη και το Φαίδωνα μέσω Skype και μας φανέρωσαν τα σχέδιά τους για το μέλλον.

- Τι είναι το GResidence και πώς ξεκίνησε η ιδέα για τη δημιουργία του;

Φαίδων Ταγαράκης: Το GResidence είναι ένας ιστότοπος, ο οποίος απευθύνεται τόσο σε Έλληνες ομογενείς όσο και σε ξένους προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές που σκοπεύουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους ή ακόμη και να αναζητήσουν εργασία στο Ρότερνταμ και τους βοηθά να βρουν στέγη.

Το όλο εγχείρημα ξεκίνησε μεταξύ σοβαρού και αστείου το Φεβρουάριο του 2013, αλλά πήρε σάρκα και οστά επίσημα στις 8 Ιουνίου. Έχοντας βιώσει, πρωτίστως, εμείς οι ίδιοι ως σπουδαστές τη δυσκολία ως προς την εύρεση στέγης αλλά και κατανοώντας τα προβλήματα προσαρμογής των ξένων στα δεδομένα της Ολλανδίας, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας. Μια υπηρεσία web real estate, η οποία έχει μεν ελληνική ταυτότητα αλλά απευθύνεται σε όλους όσους ενδιαφέρονται να έρθουν μόνιμα στην χώρα.


Ερμοκράτης: Με μια πρώτη ματιά, όμως, βλέποντας κάποιος το GResidence δεν θα μπορούσε να σας χαρακτηρίσει ως απλούς web μεσίτες;

Έφη Αραμπατζή: Σαφώς και όχι. Το GResidence δημιουργήθηκε όχι μόνον για να καλύψει τις ανάγκες στον τομέα του web real estate, αλλά προχωρά και ένα βήμα πιο πέρα: βοηθά όλους εκείνους που σκέφτονται μια μόνιμη διαμονή στην Ολλανδία, όχι μόνο να αποκτήσουν στέγη σε αρκετά προσιτές τιμές, αλλά ταυτόχρονα και να μάθουν όλα εκείνα τα στοιχεία που θα τους βοηθήσουν να ενταχθούν όσο το δυνατόν πιο ομαλά στις νέες κοινωνικές συνθήκες που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν. Βοηθάμε τον κόσμο να μάθει τι πληρώνει, τι αγοράζει, κάτι που οι εδώ web υπηρεσίες real estate δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να το κάνουν.

Ε: Τι επισκεψιμότητα παρουσιάζει το GResidence και ποιες είναι οι δυσκολίες που παρουσιάζονται σε μια τέτοιου είδους startup επιχείρηση;

Φ.Τ.: Προσωπικά νιώθω αρκετά ευχαριστημένος, καθώς το site στο διάστημα 8 Ιουνίου – 4 Αυγούστου 2013 έφτασε να έχει τουλάχιστον 5.000 επισκέψεις, ενώ σε επίπεδο μοναδικών επισκεπτών (unique visitors) έφτασε περίπου τους 3.000. Για ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα, οπότε και βγήκαμε στο Διαδίκτυο, εκτιμώ πως είναι αρκετά ενθαρρυντικά τα νούμερα και μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε παρακάτω. Τώρα σε ό,τι αφορά τις δυσκολίες, είναι μια δουλειά που απαιτεί πολύ τρέξιμο…

Ε.Α.: … και κυνήγι! (γέλια)

Φ.Τ.: (γέλια)… και κυνήγι σίγουρα, έχει δίκιο η Έφη! Πολλές φορές, ενώ υπάρχει κάποιος ενδιαφερόμενος για ένα σπίτι και μάλιστα είναι έτοιμος να υπογράψει και συμβόλαιο και να το «κλείσει», ερχόμαστε αντιμέτωποι με ιδιοκτήτες που ο καθένας έχει τα δικά του ωράρια, αλλά και τις δικές του ιδιοτροπίες και πρέπει κάθε φορά να βρίσκεται μια χρυσή τομή. Οι ρυθμοί εδώ στην Ολλανδία είναι πολύ διαφορετικοί απ’ ό,τι στην Ελλάδα.


Ε: Έρχομαι, λοιπόν, εγώ και αναζητώ μια κατοικία στο Ρότερνταμ. Γιατί να επιλέξω το GResidence και όχι κάποια άλλη υπηρεσία web real estate;

Ε.Α.: Εμείς δεν κοιτάμε απλά το κέρδος, όπως κάνουν τα περισσότερα μεσιτικά γραφεία. Μπορείς, για παράδειγμα να μπεις μέσα σε ένα άλλο site, να εντοπίσεις μια κατοικία και εν τέλει το σπίτι της φωτογραφίας να μην έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα ή ακόμα και να δηλώνεται μια ψεύτικη τιμή. Αυτά τα έχουμε δει να συμβαίνουν πολλές φορές στο παρελθόν εδώ. Για εμάς το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να έχουμε όσο το δυνατόν πιο ικανοποιημένους πελάτες και να τους καθοδηγούμε, βάσει των αναγκών τους αλλά και των οικονομικών τους δυνατοτήτων στην εύρεση των καλύτερων για αυτούς επιλογών. Ταυτόχρονα, τους βοηθούμε να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν οι δημόσιες υπηρεσίες στην Ολλανδία, τι χαρτιά και τι δικαιολογητικά ζητούν κλπ.

Φ.Τ.: Ουσιαστικά το GResidence δημιουργεί μια πολύ πιο προσωπική και στενή σχέση με τον πελάτη, ακριβώς επειδή δεν αρκείται στο να του «πασάρει» απλά ένα σπίτι και στη συνέχεια να τον αφήσει, αλλά να τον βοηθήσει να μάθει την χώρα, τους ανθρώπους και τις συνήθειες και να προσαρμοστεί σε αυτά.


Ε: Μιας και μιλάμε για συνήθειες, πώς θα χαρακτηρίζατε τη ζωή για ένα Έλληνα που ζει και εργάζεται σε μια χώρα του εξωτερικού, όπως η Ολλανδία;

Ε.Α.: Οι συνήθειες είναι τελείως διαφορετικές εδώ στην Ολλανδία, απ’ ό,τι είχαμε πίσω στην Ελλάδα. Θέλεις το φαγητό, θέλεις η νοοτροπία…

Φ.Τ.: … ακόμα και η ίδια η κουλτούρα των Ολλανδών είναι διαφορετική. Είναι περισσότερο ατομιστές και ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο απ’ό,τι εμείς για το τι γίνεται γύρω τους, επειδή ακριβώς το επίκεντρο για εκείνους είναι η δουλειά. Νομίζω ότι υπάρχουν πολύ καλές ευκαιρίες εδώ για εργασία, ωστόσο, εκτιμώ πως όποιος Έλληνας αποφασίζει τελικά να ζήσει εδώ, συμβιβάζεται με τα νέα δεδομένα, καθώς αποκτά τελείως διαφορετικούς ρυθμούς.

Ε.Α.: Επιπλέον, είναι σίγουρα βασικό προαπαιτούμενο το να μάθει κανείς τη γλώσσα, αλλά και με τα αγγλικά νομίζω ότι μπορεί να τα βγάλει εύκολα πέρα.

Ε: Ποια είναι τα επόμενα σχέδια για το GResidence και ποιο είναι το μήνυμα που θα θέλατε να περάσετε μέσα από την προσπάθειά σας;

Φ.Τ.: Και οι τέσσερις έχουμε ως στόχο το 2014 να μπούμε πιο δυνατά και να μεγαλώσουμε το community του GResidence. Ήδη σκεπτόμαστε να δημιουργήσουμε μια διαδραστική λίστα με σπίτια, ώστε ο επισκέπτης να ενημερώνεται γρήγορα και αναλυτικά για την κατοικία που τον ενδιαφέρει…

Ε.Α.: … Παράλληλα, θέλουμε να ετοιμάσουμε μια σειρά από οδηγούς (guides), οι οποίοι θα ενημερώνουν τους επισκέπτες του GResidence για ό,τι χρειάζεται κανείς να γνωρίζει σχετικά με την Ολλανδία, την εργασία, τις σπουδές αλλά και τη ζωή στην χώρα αυτή. Επίσης, έχουμε κατά νου να έρθουμε σε επαφή και με πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ελλάδας, προκειμένου να κάνουμε ενημερώσεις σχετικά με τις υπηρεσίες του GResidence.

Φ.Τ.: Νομίζω πως το μήνυμα που για εμάς έχει μεγαλύτερη σημασία είναι αυτό: «Λύσεις υπάρχουν. Μην ακούς κανέναν. Κάνε αυτό που επιθυμείς, μπορείς να το προχωρήσεις, αρκεί πραγματικά να το θέλεις.».

Χρήσιμοι υπερσύνδεσμοι (hyperlinks):



Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Μάλια: ένας τόπος, δύο διαφορετικές όψεις


Όταν ένας δημοσιογράφος σκέπτεται να γράψει ένα κείμενο για τα Μάλια, το πρώτο πράγμα που συνήθως του έρχεται στο μυαλό είναι οι «εικόνες φρίκης και ντροπής» που παρουσιάζει σε καθημερινή βάση το όμορφο αυτό χωριουδάκι, που βρίσκεται σε απόσταση μόλις 20 λεπτών με το αυτοκίνητο δυτικά της πόλης του Ηρακλείου. Το αιματηρό περιστατικό της περασμένης Τρίτης, με τα μαχαιρώματα μεταξύ νεαρών Βρετανών τουριστών ήρθε να κηλιδώσει για ακόμη μία φορά την εικόνα αυτού του τόπου.
 Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Είναι τα Μάλια, απλώς και μόνον, ένας χώρος νεολαιΐστικης τουριστικής ακολασίας, "όπου τα πάντα επιτρέπονται"; Έχουν γραφτεί ήδη πολλά και έχουν ειπωθεί ακόμη περισσότερα, στα οποία δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να σταθούμε. Ας γυρίσουμε τον χρόνο λίγο προς τα πίσω.
Λίγες ημέρες προτού σημειωθεί αυτό το θλιβερό περιστατικό, το Free Press "Limbo", που κυκλοφορεί στην Κρήτη, δημοσίευσε στο τεύχος Ιουλίου ένα άρθρο μου σχετικά με το όμορφο Παλιό Χωριό των Μαλίων, το Χωριό των Χρωμάτων. Σας το παραθέτω παρακάτω, για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Ανακαλύπτοντας το Χωριό των Χρωμάτων
(αναδημοσίευση από το τεύχος Ιουλίου της Limbo Free Press)

του Χρήστου Θ. Παναγόπουλου
Φωτογραφίες: Μαριάννα Μηλάκη


«Αντί να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο, γίνε εσύ ο ίδιος η αλλαγή που θέλεις για τον κόσμο» (Μαχάτμα Γκάντι) 

Στα Μάλια, ένα μικρό χωριό 34 χλμ. ανατολικά του Ηρακλείου στην Κρήτη, η δύναμη της θέλησης βρήκε την τελειότερη έκφρασή της μέσα από μια ζωντανή και ιδιαίτερα ζωηρή συλλογικότητα. Μια εθελοντική ομάδα ανθρώπων, μικρή στο δέμας, αλλά με μεγάλη ψυχή αποφάσισε να αναμορφώσει μια ολόκληρη περιοχή, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την παραδοσιακή της οικιστική αλλά και ταυτόχρονα να περισώσει μια μοναδική αρχιτεκτονική εικόνα, η οποία μετρά ήδη περισσότερο από έναν αιώνα. 

Με μοναδικά τους όπλα το μεράκι και τη θέληση, οι “Sarpidonistas”* (σ.σ. οι απόγονοι του μυθικού βασιλιά της Λυκίας και αδελφού του Μίνωα, Σαρπηδόνα) μετέτρεψαν το πείσμα τους σε έργο και αποφάσισαν να αναπαλαιώσουν το Παλιό Χωριό των Μαλίων. Παρέκαμψαν τη βραδύτητα του κρατικού μηχανισμού, έκλεισαν τα αφτιά τους στις σύγχρονες «τηλεοπτικές Σειρήνες» που έδιναν διαρκώς μια αρνητική εικόνα για τον τόπο τους και προχώρησαν ένα βήμα παρακάτω: σπίτια και παλιά οικήματα, κτήρια που ήταν έτοιμα να σβήσουν μέσα στη λήθη του χρόνου, απέκτησαν εκ νέου ζωή. 

Στο Παλιό Χωριό έρχεσαι αντιμέτωπος με μια πρωτόγνωρη εικόνα, σχεδόν μαγική. Από τη μια πλευρά, μικρά σπίτια, γραφικά μαγαζάκια, εκκλησούλες, άλλα εγκαταλελειμμένα και άλλα όχι, με όμορφες χρωματιστές προσόψεις και μαστορεμένα πλακόστρωτα, δίνουν ένα διαφορετικό τόνο, μια άλλη οπτική του οικιστικού χώρου. Από την άλλη, άνθρωποι χαρούμενοι, ευπροσήγοροι, έτοιμοι να σε καλημερίσουν και να σε καλοδεχτούν με μια ρακή και ένα ζεστό χαμόγελο.   

Περπατώντας μέσα από τα στενά σοκάκια, με τα λουλούδια και τα όμορφα χρώματα, δεν ακούς παρά μονάχα τα βήματά σου. Νιώθεις κάτι δροσερό ήρεμο αλλά και συνάμα οικείο να σε αγκαλιάζει. Θα κάτσεις εκεί, στο καφενείο του κυρ-Γιάννη, να απολαύσεις την μπύρα σου και να ακούσεις τη μαλιώτικη «Εκκλησία του Δήμου» να μιλάει για τον τόπο και τις ομορφιές του. Θα περιδιαβείς τα σοκάκια με τις ολάνθιστες γλάστρες και τα φρεσκοβαμμένα πήλινα πιθάρια, όπου η ησυχία βασιλεύει και σε καλεί να τη γευτείς. Θα σταθείς μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, όπου το ανθρώπινο συναντά το θείο, το υπερβατικό, θυμίζοντάς σου πως είσαι, πάνω από όλα, Άνθρωπος (άνω θρώσκων = αυτός που βλέπει ψηλά). 

Εάν τύχει, λοιπόν, και ταξιδέψεις σε αυτά τα μέρη, μην αφήσεις το βλέμμα σου να αφομοιωθεί σε πράγματα κοινότυπα. Εκεί κάπου, στο Παλιό Χωριό, θα βρεις τους απόγονους του Σαρπηδόνα, σε ένα καλντερίμι, μια ρούγα, μια γειτονιά, ήσυχη και γεμάτη με εικόνες που βρίθουν οπτικών ερεθισμάτων. Η ανθρωπιά είναι κάπου εκεί έξω. Πάντοτε ήταν. 


Χρήσιμοι υπερσύνδεσμοι (hyperlinks): 
Email: sarpidonistas@gmail.com 

Websites: http://sarpidonistas.wordpress.com
http://www.twitter.com/sarpidonistas
http://www.flickr.com/sarpidonistas


Ομάδα Δράσης από ευαισθητοποιημένους ανθρώπους που αγαπούν τα Μάλια! Χωρίς αρχηγούς συνδρομές και περιορισμούς, καθαρίζουν δρόμους, παραλίες,  αναπλάθουν γειτονιές. Χωρίς πολύωρες συναντήσεις και ομιλίες, αλλά με φρεσκάδα, με θέληση και προπάντων με αισιοδοξία, καλούν σε ευαισθητοποίηση.

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Πρωτότυπη επιχειρηματική δράση για έναν κόσμο-πρότυπο



"Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ούτε ξόρκια που θα αποδιώξουν τον Μαμωνά της απραξίας. Απαιτείται αλλαγή συμπεριφοράς, τακτικής και αντιμετώπισης των δυσκολιών. Ο ατομικισμός να δώσει τη θέση του στην ομαδικότητα, στη δημιουργία πραγματικών επιχειρηματικών κοινοτήτων, όπου η καινοτομία θα διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο".

Η σύλληψη μιας πρωτότυπης ιδέας είναι, τις περισσότερες φορές, μια αυθόρμητη αλλά εξίσου επώδυνη διαδικασία. Αυτό δεν αφορά μόνο στην υλοποίησή της, αλλά και στον τρόπο παρουσίασης και μετάδοσής της στο ευρύ κοινό. 

Η στείρα μνημονιακή νοοτροπία που εισήγαγαν με περίσσεια θρασύτητα οι δανειστές μας έγινε τροχοπέδη στη διαδικασία αυτή. Ύφεση, οικονομική και δημοσιονομική κρίση, κρατική αναλγησία και κούφιες υποσχέσεις για «fast track επιχειρείν» εντείνουν καθημερινά ολοένα και περισσότερο την κατήφεια, παγώνουν κάθε όνειρο για ένα σαφώς οριοθετημένο πρόγραμμα επιχειρηματικής δραστηριότητας. 

Στον αντίποδα αυτής της παράλογης λογικής υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι δίαυλοι έκφρασης και επικοινωνίας, κάποια κανάλια που μπορούν να δώσουν βήμα στην καινοτομία. Ο Ερμοκράτης ταξίδεψε στην Κρήτη και έλαβε μέρος στο 4ο Open Coffee που διοργάνωσε η Ομάδα Προγραμματιστών Χανίων (chaniadevs.wordpress.com) στον πολυχώρο του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου (Νεώριο Μόρο). 

Εκείνο που μπορεί να διαπιστώσει κανείς, παρακολουθώντας τις εργασίες ενός Open Coffee είναι ότι ο Έλληνας έχει μέσα στο αίμα του αυτό που, αφοριστικά ίσως, θα μπορούσε να ονομαστεί «επιχειρηματικό δαιμόνιο». Το έχει. Εν μέσω κρίσης, εν μέσω κελευσμάτων ότι «οι καιροί είναι χαλεποί», υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν τρόπους να δημιουργήσουν, να ανακαλύψουν ή ακόμα και να εφεύρουν νέες οπτικές υγιούς επιχειρηματικότητας. 

Μια δυναμική βάση δεδομένων που θα βοηθήσει ασθενείς και γιατρούς ενός πολυϊατρείου, μια πρωτοπόρα εφαρμογή για smartphone που δίνει ουσιαστικό νόημα στην ψηφιακή αφήγηση (Qrator), ένας υπέροχα διαδραστικός ιστότοπος, για να κλείσει κανείς τραπέζι σε ένα εστιατόριο (Bookeat!), ακόμα και ένα site που προάγει τον «γαμήλιο τουρισμό» στα Χανιά, είναι ως παραδείγματα ικανά να καταδείξουν ότι ο Έλληνας δεν κάθεται φρόνιμα, όπως επιτάσσουν οι εμπνευστές της ύφεσης – και καλά κάνει. 


Κοινότητα, ο μεγάλος απών…
 


Αυτή είναι μια θετική εικόνα. Είναι όμως αρκετή; Η απάντηση εδώ είναι σαφώς αρνητική. Παρακολουθώντας φιλόδοξα events όπως τα Open Coffee και τα TEDx, εκτιμάται πως πολλές φορές η παρουσίαση τέτοιων καινοτόμων ιδεών περιορίζεται δραματικά σε ένα επίπεδο, όπου ο αντίκτυπος τους, αν και δυναμικός, παραμένει στιγμιαίος. Είναι σαν να βλέπει κανείς ένα όμορφο ενυδρείο με εξωτικά ψάρια, μαγεύεται προσωρινά, αλλά μέχρι εκεί. 

Κάτι συμβαίνει. Κάτι φταίει. Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2013, τα «όμορφα μυαλά» αντιμετωπίζουν δύο εξίσου βλαβερές παραμέτρους: την αδιαφορία και τη μοναξιά. Η πρώτη μεταφράζεται σε αυτό που επιτάσσει η μνημονιακή πολιτική και δεν χρήζει περαιτέρω ανάλυσης. Η δεύτερη, όμως, δείχνει, με τον χειρότερο τρόπο, μια εσφαλμένη νοοτροπία: όποτε σε τούτη την όμορφη χώρα κάποιος είχε μια καλή ιδέα, πάντοτε του την έπεφταν ένα σωρό άλλοι, είτε απλά για να τον πικάρουν, είτε για να του βγάλουν το μάτι και να τον υποσκελίσουν, 

Με απλά λόγια, έλειπε και εξακολουθεί να απουσιάζει αυτό που στις Η.Π.Α. ονομάζεται κοινότητα (community). Εκεί που θα ήθελε κάποιος να μοιραστεί κάτι σημαντικό με μια ομάδα ανθρώπων και να το διασπείρει σε ένα ευρύτερο κοινό, με κοινά ενδιαφέροντα, σε εκείνο το σημείο η μοναξιά γινόταν κάθε φορά ο μοναδικός του σύντροφος. Ο φόβος για την κλοπή της πνευματικής ιδιοκτησίας, τα συμφέροντα των εταιρειών-κολοσσών και τα παιχνίδια διαφθοράς και διαπλοκής τους με την εκάστοτε κρατική εξουσία, εξουδετέρωναν κάθε κύτταρο και κάθε ψύγμα υγιούς επιχειρηματικής σκέψης. 

Η αδιαφορία και η μοναξιά δημιουργούν φόβο και αυτός με τη σειρά του οδηγεί στη φυγή προς το εξωτερικό. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: μόνον κατά την περίοδο 2009-2012 τουλάχιστον 300.000 νέοι εγκατέλειψαν την Ελλάδα, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη σε μια άλλη χώρα. 



Αλλαγή νοοτροπίας: επιβάλλεται, δεν αναβάλλεται… 

Εντούτοις, ακόμη και μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσμενές οικονομικό περιβάλλον, υπάρχουν δυνατότητες να ξεπεραστεί αυτό το νοητό τείχος που έχει ορθωθεί μπροστά στα μάτια των όμορφων μυαλών και των ανήσυχων πνευμάτων. Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ούτε ξόρκια που θα αποδιώξουν τον Μαμωνά της απραξίας. Απαιτείται αλλαγή συμπεριφοράς, τακτικής και αντιμετώπισης των δυσκολιών. Ο ατομικισμός να δώσει τη θέση του στην ομαδικότητα, στη δημιουργία πραγματικών επιχειρηματικών κοινοτήτων, όπου η καινοτομία θα διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο. 

Δεν γίνεται να ρίχνουμε διαρκώς το ανάθεμα – και μόνο – στο κράτος, γιατί αποτελούμε κι εμείς αναπόσπαστο κομμάτι του. Ζούμε και ενεργούμε μέσα σε αυτό και δεν αποτελεί δικαιολογία ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε σε μόνιμη βάση ώτα κωφεύοντα. Είναι αδήριτη ανάγκη τέτοιες πρωτοβουλίες, όπως τα Open Coffee και τα TEDx, να γίνουν πιο εξωστρεφή, ασκώντας υγιή πίεση και ζητώντας περισσότερα για μια καινοτόμο επιχειρηματικότητα. 

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να σταματήσει και αυτή η λανθασμένη νοοτροπία ότι «ο Έλληνας δεν καταλαβαίνει, άρα γιατί να ασχοληθούμε με αυτόν, ας μας αναγνωρίσει πρώτα ο ξένος». Δεν είναι θέμα εθνικισμού αλλά ούτε και υπέρμετρου πατριωτισμού. Το κοινό εκπαιδεύεται. Εάν αφεθεί, τότε μόνο γίνεται έρμαιο κοντόφθαλμων ανθρώπων, άγεται και φέρεται από τα κούφια λόγια, ασκώντας απλά στείρα κριτική σε ό,τι καινούργιο εμφανίζεται στον ορίζοντα. 

Τα ψέμματα τελείωσαν. Ούτε ο ουρανός θα βρέξει ευρώ, ούτε ο κρατικός κορβανάς θα ξεχειλίσει από πεντακοσάρικα, αλλά ούτε κι ο Άγιος θα βοηθήσει, εάν κι εμείς οι ίδιοι δεν κουνήσουμε τα χεράκια μας. Όσο θα προτάσσουμε δικαιολογίες, όσο θα κρυβόμαστε πίσω από αυτές, τόσο περισσότερο τα απανταχού αρπακτικά, εντός και εκτός συνόρων, θα τρίβουν χαιρέκακα τα χέρια τους, δημιουργώντας τεχνητά στεγανά, πέρα και πάνω από τα οποία κανείς δεν θα έχει δικαίωμα να ζήσει. 

Βρίσκουμε προοπτικές και δίνουμε κίνητρα για μια καλύτερη ζωή, όχι απλά για να επιβιώσουμε σήμερα, αλλά με σκοπό να δημιουγήσουμε τα εχέγγυα για ένα καλύτερο αύριο. Σε τελευταία ανάλυση, ο μεγαλύτερος εχθρός μας παραμένει ένας και μοναδικός: ο ίδιος μας, ο κακός μας εαυτός. 

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:  

Bookeat!

Qrator

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Όταν η ημιμάθεια φίμωσε τον Μάνο…




“Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δε συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό, τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ…”

Είναι πολύ εύκολο να ρίξει κανείς το ανάθεμα στη διευθύντρια του δημοτικού σχολείου, για την απόφασή της να απαγορέψει σε δασκάλα να διδάξει στο μάθημα της Μουσικής το αριστούργημα των Νίκου Γκάτσου και Μάνου Χατζιδάκι, «Κεμάλ». Θα ήταν εξίσου βολικό να βάλουμε στο στόχαστρο έναν θεσμό, την Παιδεία, η οποία διαρκώς υποβαθμίζεται από πρακτικές και δηλώσεις αοράτων πολιτικών προσώπων με «σκοτεινά και δόλια συμφέροντα».

Η κρίση ενός θεσμού τόσο σημαντικού για την κοινωνικοποίηση του ανθρώπου δεν είναι κάτι αυτοφυές, ούτε μια κατάσταση που θα μπορούσε να προσιδιάζει στον τρόπο εκδήλωσης ενός αυτοάνοσου κοινωνικού νοσήματος. Ο Έλληνας το βιώνει χρόνια τώρα στο πετσί του, στην πλάτη του, εν τέλει στο ίδιο του το μυαλό και τη σκέψη του: οι πολιτικοί πειραματισμοί και οι κάθε είδους «νεωτερισμοί» σε έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα, όπως αυτός της Παιδείας, ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι για την απαξίωσή του.

Η Παιδεία, στην πλέον ιδεάτη της μορφή, έχει τη δύναμη να παράγει υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, αντιβαίνει στην πρακτική της αγελαίας αντίδρασης, όπου η λογική μετατρέπεται σε παραλογισμό και η κριτική σκέψη σε ένα θορυβώδες ουρλιαχτό που θυμίζει φωνές μέσα στον όχλο. Αυτό που η αριστερή πολιτική σκέψη αποκαλεί μονολεκτικά «σύστημα», τροφοδοτεί μια σειρά από πράξεις, που εδώ και αρκετά χρόνια συμβάλλουν στην απορρύθμιση του εκπαιδευτικού μηχανισμού και εν τέλει καταργούν κάθε έκφραση ορθής κοινωνικής συμπεριφοράς.


Στην πυρά του πολιτικώς ορθού… 

Η αποσάρθρωση της ελληνικής παιδείας έγινε με αργό και μεθοδικό τρόπο: απαξιώθηκαν σύμβολα και εικόνες, στο όνομα της προστασίας του ατόμου από φαινόμενα μισαλλοδοξίας και κοινωνικοθρησκευτικού ρατσισμού. Οι όροι «έθνος» και «εθνικός» έγιναν ενοχλητικοί όσο και ένας θόρυβος. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, εθνικισμός και εθνισμός ανακατεύθηκαν περίτεχνα μέσα στη μαρμίτα της πολιτικής ορθότητας, σε σημείο όπου η εθνική ταυτότητα ισοδυναμούσε πλέον με όρο ταμπού. Ο πατριώτης-εθνιστής έγινε συνώνυμο του εθνικιστή-φασίστα-ρατσιστή.

Προφανώς, κάτι τέτοιο βόλευε αυτό το διαβόητο «σύστημα», το οποίο, αν και ισχυριζόταν σε κάθε ευκαιρία ότι προήγε τη μετριοπάθεια, αντιθέτως ενίσχυε ολοένα και περισσότερα τη λογική της πόλωσης και των άκρων.

«Ημιμάθεια Α.Ε.»

Το κακό, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Τα σχολεία μετατράπηκαν σε μια ατέρμονη ταινία βιομηχανικής παραγωγής ημιμαθών ανθρώπων, που ήξεραν λίγα πράγματα αλλά ποτέ μα ποτέ δεν προχώρησαν στη βαθύτερη ουσία της γνώσης: έβλεπαν την επιφάνεια, μα ποτέ το βάθος. Ο επικίνδυνα ημιμαθής μαθητής μεγάλωσε, απέκτησε το Cayenne του, έζησε μια δανεική ζωή, αλλά ποτέ του δεν έμαθε τι ήταν αυτό που πραγματικά του έλειπε. Η θεσούλα στο Δημόσιο, το βόλεμα και το «δεν βαριέσαι» έγιναν ένα με το DNA του.

Η γνώση, που πάντα την αντιμετώπιζε ως ένα αναγκαίο κακό, έγινε ο πρωταρχικός του εχθρός και στόχος. Στο δημοτικό σχολείο δεν του έμαθαν να διαβάζει για εκείνον, αλλά για τον καλό βαθμό και τη σημαία σε μια εθνική γιορτή. Στο γυμνάσιο δεν τον άφησαν να διαβάσει την Ιστορία παρά μόνον αποσπασματικά, βάζοντάς του όρους επονείδιστους όπως «συνωστισμός» και «εθνικός μύθος». Στο λύκειο τον έβαζαν να αποστηθίζει εκατοντάδες επί εκατοντάδων σελίδες με όρους, θεωρίες και μαθηματικά αξιώματα, δίχως ποτέ να το εξηγούν γιατί πρέπει να τα ξέρει όλα αυτά.

Η Παιδεία κατάντησε ένα μόρφωμα που δεν παρείχε κανένα κίνητρο, μια ξερακιανή και στείρα γυναίκα που αντί να μεγαλώνει, δηλητηρίαζε μεθοδικά γενιές ολόκληρες ανθρώπων. Ένα άτομο με γνώσεις ήταν και παραμένει για το «σύστημα» επικίνδυνο και τούτο είναι απόλυτα λογικό: η λογική των άκρων και του παραλόγου μπορεί να αφομοιωθεί πολύ καλύτερα από κάποιον ημιμαθή, γιατί εκείνος είναι που μπορεί να γίνει εύκολος στόχος μέσα από ένα παιχνίδι λέξεων και εντυπώσεων πολιτικής ορθότητας που του σερβίρεται καθημερινά μέσα από τα δελτία των οκτώ.

Η κρίση στην Παιδεία είχε ως αναπόφευκτο επακόλουθο την ίδια την κρίση των αξιών. Ο «Κεμάλ» του Μάνου την πλήρωσε από τη θλιβερή ημιμάθεια ενός γονέα, που είδε μέσα από του στίχους του Γκάτσου μια «εθνική προδοσία», αλλά και από την εγκληματική στάση ενός εκπαιδευτικού, ο οποίος μεγάλωσε με αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα και αντί να προσπαθήσει να το αλλάξει, προτίμησε να στρογγυλοκαθίσει στην καρέκλα του και να ασκήσει λογοκρισία σε μια δασκάλα και τους μαθητές της, έτσι απλά, για να «κλείσουν γρήγορα τα στόματα και να μη δημιουργηθούν άσχημες εντυπώσεις για το σχολείο».

Το περιστατικό αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μεμονωμένο, εάν ζούσαμε σε μια διαφορετική εποχή υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες. Το είδωλο, ωστόσο, που φαίνεται μέσα από τον καθρέφτη αντικατοπτρίζει την πραγματική εικόνα της ελληνικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας δίχως κίνητρα, που αρέσκεται στην αποθέωση του κιτς και αναλίσκεται σε διαφημίσεις με μπούτια και πετσούλες, σε ξυλοδαρμούς και φαινόμενα μισαλλοδοξίας, σε ύβρεις και απαξιώσεις κάθε μορφής. Και όλα αυτά, επειδή οι πολιτικοί ιθύνοντες πιστεύουν ότι αυτή είναι η θέση που αρμόζει στους πολίτες αυτής της χώρας.

Όμως τα λόγια του Μάνου αντηχούν ακόμη και τώρα, μέσα σε αυτό τον απύθμενα κακό θόρυβο της πολιτικής ορθότητας, που κατακλύζει τα πάντα: «Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια. Δεν είναι το τραγούδι μου μονόφωνη αρτηρία ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ’ απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες…».

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Lex est omnis*…



 

 *Ο Νόμος είναι για όλους (λατινικό ρητό)

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο δικαστής έχει ήδη αποφανθεί σχετικά με την ενοχή του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης, Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, στην πολύκροτη υπόθεση της υπεξαίρεσης των 54 εκατ. ευρώ από το δημοτικό κορβανά.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων δεν αναγνώρισε κανένα απολύτως ελαφρυντικό τόσο στον ίδιο τον κ. Παπαγεωργόπουλο όσο και στον πρώην γ.γ. του Δήμου, Μιχάλη Λεμούσια,  εκτιμώντας ότι είχαν ξεκινήσει τις παράνομες πράξεις τους και πριν από το 1999, όταν δηλαδή ξεκίνησε το σκάνδαλο της υπεξαίρεσης, από άλλες θέσεις που κατείχαν.

Η καταδίκη του κ. Παπαγεωργόπουλου και των συν αυτώ, σε συνδυασμό με την προ ολίγων μηνών οριστική παύση του Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, Παναγιώτη Ψωμιάδη, για την ανάμιξή του στην υπόθεση με τη μείωση προστίμου σε πρατηριούχο υγρών καυσίμων, σπάει ένα πυώδες απόστημα διαφθοράς και διαπλοκής που επί 10 και πλέον χρόνια ταλάνιζε τη Βόρεια Ελλάδα, αναγάγοντας το φαγοπότι σε άθλημα και την ατιμωρησία σε καθημερινή πρακτική. 

Δεν είναι λίγοι εκείνοι, μάλιστα, οι οποίοι επί σειρά ετών, επισήμαιναν σε κάθε ευκαιρία, ότι στην Κεντρική Μακεδονία είχε δημιουργηθεί ένα ιδιόμορφο καθεστώς πριμοδότησης "των δικών μας παιδιών", αλλά κυρίως εξυπηρέτησης ιδίων κερδών, με γνώμονα πάντοτε "τα καλά και συμφέροντα ταις τσέπαις αυτών".

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σας καταθέσω μια προσωπική εμπειρία. Θυμάμαι, πριν από χρόνια, φοιτητής ακόμη της Δημοσιογραφίας, είχε τύχει να δω από κοντά τον κ. Παπαγεωργόπουλο σε μια πολιτιστική εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Μιλώντας, τότε, σε μια παρέα πολιτικών και δημοσιογράφων, στο φουαγιέ του Μεγάρου, στο διάλειμμα της εκδήλωσης, σε μια αποστροφή του λόγου του είχε πει χαμογελώντας ότι "στην πολιτική επιτρέπονται όλα, αρκεί να είναι νόμιμα και να προστατεύουν τον πολίτη". Ο "φτερωτός γιατρός" ήταν, άλλωστε, δεινός ρήτορας και αυτό του το αναγνώριζαν πάντοτε τόσο οι φίλοι όσο και οι εχθροί. 

Το ανθρώπινο μυαλό αποθηκεύει πληροφορίες σαν σφουγγάρι. Λέξεις και προτάσεις που εντυπώνονται και πολλές φορές ξεθωριάζουν υπό το βάρος της λήθης. Ωστόσο, η φράση αυτή μου είχε κάνει εντύπωση τότε και σήμερα, στο άκουσμα της είδησης για την καταδίκη του, επανήλθε αυτόματα στη μνήμη μου. Τελικά, τι είναι νόμιμο και τι ηθικό; Τι είναι εκείνο που επιτρέπεται στην πολιτική ή απαγορεύεται και πώς προστατεύεται ο πολίτης;

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τις προσπάθειες της τότε Τοπικής Αυτοδιοίκησης να περάσει μια νύχτα του Αυγούστου, μεσούσης της καλοκαιρινής ραστώνης, τα σχέδια για τη διαβόητη πλέον "υποθαλάσσια αρτηρία" ή μήπως το σχέδιο για το ξήλωμα του όποιου πρασίνου στην ιστορική πλατεία Αριστοτέλους; Ή μήπως μπορεί να ξεχάσει κανείς - πόσω δε μάλλον ο γράφων που το έχει αμανάτι δίπλα του, στη γειτονιά του - το τσιμεντένιο κτήριο-έκτρωμα που έστησε η τότε Δημοτική Αρχή και αποκάλεσε "Νέο Δημαρχείο", το οποίο έκοψε οριστικά από το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού την ωραιότερη θέα προς τον Θερμαϊκό Κόλπο; Κι ενώ η Θεσσαλονίκη υπέφερε από λειψυδρία σε δεδομένη χρονική περίοδο, τα "καταρρακτάκια" του δημαρχιακού μεγάρου έτρεχαν γάργαρο νερό; Ή μήπως, τέλος, να ξεχάσω τα πάρκα της Νέας Παραλίας, που τα άφησε ως μαύρη διαθήκη στη νέα Δημοτική Αρχή και έχουν παραμείνει μέχρι και σήμερα ένα απέραντο καραγιαπί, στερώντας από τους Θεσσαλονικείς ζωτικό χώρο; 


Όλα αυτά δεν είναι, όχι η κορυφή, αλλά ούτε καν η μύτη του παγόβουνου. Όπως, άλλωστε, δείχνουν τα πράγματα, φαίνεται πως κάποιοι τοπικοί κοτζαμπάσηδες και προεστοί που συνήπταν επί σειρά ετών αμαρτωλές συμβάσεις με μεγαλοεργολάβους για έργα που είτε έγιναν με υπερτιμολογήσεις και αλόγιστες σπατάλες, είτε έγιναν μόνο στα χαρτιά, θα πέσουν πολύ σύντομα στην τσιμπίδα της. 

Ωστόσο, οφείλουμε και πρέπει να είμαστε ακριβοδίκαιοι και όχι ισοπεδωτικοί. Η διαπλοκή στη Βόρειο Ελλάδα δεν είχε μόνον γαλάζιο χρώμα. Υπήρξαν και υπάρχουν πολλά "φυντάνια" της πολιτικής, ακόμη και άτομα που είχαν κατηγορήσει στο παρελθόν τον κ. Παπαγεωργόπουλο για τα έργα και τις ημέρες του και που ακόμη και σήμερα βρίσκονται σε νευραλγικές θέσεις του Δημοσίου, απομυζώντας κρατικό χρήμα.

Θα μου πείτε, πού ήταν τόσα χρόνια η Δικαιοσύνη; Γιατί τους άφηνε να αλωνίζουν; Ο πάνσοφος λαός επιμένει να λέει πως "κάλλιο αργά παρά ποτέ". Πράγματι, τα αντανακλαστικά της δικαστικής εξουσίας ήταν παλαιότερα πολύ ασθενικά απέναντι σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Όμως, έρχεται κάποια στιγμή, που κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τις κραυγαλέες περιπτώσεις σκανδάλων.

Μένει πλέον να δούμε, εάν οι δικαστικές αρχές θα συνεχίσουν το ψάξιμο. Εάν, δηλαδή, θα προβούν σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων από τους εμπλεκόμενους σε αυτή την πολύκροτη υπόθεση. Η απόφαση για την καταδίκη Παπαγεωργόπουλου έχει κάνει ήδη πολλούς να χάσουν τον ύπνο τους. Το χαλί της διαφθοράς σηκώθηκε και από κάτω του φάνηκε όλη η βρωμερή καμαρίλα και η αποφορά ενός συστήματος που διασπάθιζε επί σειρά ετών τα χρήματα των πολιτών. Το ζήτημα είναι τι θα γίνει, μόλις καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός.

Ένα είναι σίγουρο: πολλοί και πολύ σύντομα δεν θα κοιμούνται πια αλλά και δεν θα αισθάνονται μόνοι τους στις φυλακές. Ευσεβείς πόθοι; Κανείς δεν ξέρει. Ο καιρός θα δείξει.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Μισό γραμμάριο πολιτικής ορθότητας για ένα κιλό πορτοκάλια


"Πως είναι δυνατόν να δείχνουν τέτοιες φωτογραφίες που παρουσιάζουν μια αλλοιωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Φταίνε οι φωτορεπόρτερ και οι δημοσιογράφοι που ψάχνουν να βρουν μόνο εικόνες που δυσφημούν τη χώρα..." 

Με αυτά τα λόγια ο δημοσιογράφος, Μπάμπης Παπαδημητρίου, σε μια έκρηξη θυμού από το παράθυρο της εκπομπής του Νίκου Ευαγγελάτου τα έβαλε με τους... κακούς και βδελυρούς συναδέλφους του, οι οποίοι έδωσαν τροφή στη βρετανική εφημερίδα "Guardian", με τη φωτογραφία των εκατοντάδων ανθρώπων να ανυψώνουν τα χέρια προς το φορτηγό, αναμένοντας μια σακούλα πορτοκάλια.

Όλος αυτός ο κόσμος, που στήθηκε στην καρδιά της Αθήνας, σχηματίζοντας ουρές και περιμένοντας ένα κιλό βιταμίνης C δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα καραβάνι κομπάρσων, που έπαιζαν σε μια καλοστημένη καμπάνια σπίλωσης του ελληνικού ιδεώδους. Αυτά υποστήριξε ο κ. Παπαδημητρίου.



Φαίνεται πως εκεί στο Νέο Φάληρο το "πολιτικώς ορθόν" έχει αποτινάξει κάθε ίχνος φαιάς ουσίας από ορισμένους συναδέλφους. Βλέπετε, τα λεφτά είναι πολλά και το σύστημα πρέπει να παραμείνει ζωντανό, πάση θυσία και πάση δυνάμει. Έστω κι αν αυτό συνεπάγεται ότι ο Έλληνας θα πρέπει σε καθημερινή βάση να δηλητηριάζεται με την ακατάσχετη μπουρδολογία, η οποία ξεπερνά και αυτά τα όρια της τρομολαγνείας.

Παράλληλα, αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο κ. Παπαδημητρίου και η παρέα του δεν έχουν περπατήσει τελευταίως στους δρόμους της πρωτεύουσας, για να δουν τα καραβάνια των εξαθλιωμένων, που είτε ψάχνουν μέσα στα σκουπίδια για αποφάγια, είτε περιμένουν να τελειώσει η λαϊκή αγορά, για να μαζέψουν τα απομεινάρια λαχανικών που πέφτουν από τους πάγκους.

Η δημοσιογραφική πώρωση έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Και ας μη βιαστούν κάποιοι να μου χιμήξουν, λέγοντας ότι είναι "αντιδεοντολογικό" να επικρίνεις τα λεγόμενα του κ. Παπαδημητρίου χάριν... συναδελφικότητας. "Έργο του δημοσιογράφου", σύμφωνα με τη Διακήρυξη της Διεθνούς Ένωσης των Δημοσιογράφων στο Bordeaux (25-28 Απριλίου 1954), "είναι η άσκηση ελέγχου της εξουσίας, καθώς και το δικαίωμα για δίκαιο σχόλιο και κριτική, με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον". Πόσο δε μάλλον, όταν ορισμένοι συνάδελφοι βλέπουν τους εαυτούς τους ως εκφραστές μιας εξουσίας, η οποία, αν και δεν τους ανήκει, τη χρησιμοποιούν κατά το δοκούν προκειμένου να διαμορφώσουν άποψη.

Βεβαίως, θα αρχίσουν πάλι οι γνωστές ατάκες περί δημοκρατίας και ελευθερίας της έκφρασης. Το Σύνταγμά μας αναφέρεται σε αυτό το δικαίωμα στο άρθρο 5, ωστόσο δεν αναφέρει πουθενά ότι κάποιος που απολαμβάνει της ελευθερίας αυτής, έχει το δικαίωμα να είναι ασύδοτος. Και επειδή η λέξη "λογοκρισία", στο άκουσμα της οποίας πολλοί συνάδελφοι βγάζουν σπυριά, δεν υφίσταται, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις φιλομνημονιακές φωνές, πρέπει να λέγονται όλα, έστω κι αν ενδύονται το μανδύα του "πολιτικώς ορθού". Έστω κι αν, στο όνομα της τηλεοπτικής δημοκρατίας, ο φανφαρονισμός θα καλυφθεί με ψήγματα σοβαρής πολιτικοοικονομικής ανάλυσης.

Θα κλείσω με αυτό που είχε πει κάποτε ο σπουδαίος συγγραφέας, Jean-Paul Sartre, αναφερόμενος στο επάγγελμα: "Καλύτερα ένας καλός δημοσιογράφος, παρά ένας κακός και αξιοθρήνητος δολοφόνος".

Ετικέτες

Ευάγγελος Βενιζέλος (7) δημοσιογραφία (6) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (5) δημοσιογράφοι (5) Γιώργος Παπανδρέου (4) Πολιτική (4) Τρόικα (4) Merkel (3) Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (3) Γερμανία (3) Ελλάδα (3) Κυβέρνηση (3) Λουκάς Παπαδήμος (3) Οικονομία (3) Παιδεία (3) ανεργία (3) Sarkozy (2) Αντώνης Σαμαράς (2) Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (2) Δημοκρατία (2) Ευρωπαϊκή Ένωση (2) Θεσσαλονίκη (2) Μ.Μ.Ε. (2) ΠΑ.ΣΟ.Κ. (2) ΣΚΑΪ (2) Σύνταγμα (2) διαπλοκή (2) διαφθορά (2) επιχειρηματικότητα (2) καινοτομία (2) 28η Οκτωβρίου (1) Banque d' Orient (1) Deutsche Bank (1) Fitch (1) GResidence (1) Herman Van Rompuy (1) Hollande (1) Limbo Free Press (1) M.M.E. (1) Moody's (1) Open Coffee (1) Paul Graham (1) Sarpidonistas (1) Standard Poor's (1) Storie Umane (1) TEDx (1) ermocratis.blogspot.gr (1) real estate (1) startup (1) Όλι Ρεν (1) Αδαμάντιος Κοραής (1) Αριστοτέλης (1) Βουλή (1) ΓΣΕΕ (1) Γαλλία (1) Δήμος Θεσσαλονίκης (1) Διαφωτισμός (1) ΕΣΠΑ (1) Ελευθεροτυπία (1) Ελεύθερος Τύπος (1) Ερμοκράτης (1) Η Στήλη του Ερμοκράτη (1) Ηλίας Μόσιαλος (1) Ηράκλειο (1) Θεόδωρος Πάγκαλος (1) Κρήτη (1) ΜΑΤ (1) Μάλια (1) Μάνος Χατζιδάκις (1) Μισθολόγιο (1) Μνημόνιο (1) Μουσική (1) Παναγιώτης Ψωμιάδης (1) Παρέλαση (1) Πολιτεία (1) Προμηθέας (1) Στήλη του Ερμοκράτη (1) Υπουργείο Οικονομικών (1) Υπουργείο Παιδείας (1) Χρήστος Παπουτσής (1) απασχόληση (1) απεργία (1) αστυνομική βία (1) δάσκαλοι (1) εκλογές (1) εκπαίδευση (1) ελεγχόμενη χρεοκοπία (1) επιλεκτική χρεοκοπία (1) επιχειρήσεις (1) ευρωζώνη (1) ιστολόγιο (1) καθηγητές (1) κοινωνία (1) λογοκρισία. ημιμάθεια (1) νέοι (1) νεοφυείς επιχειρήσεις (1) παραλογισμός (1) τοκογλυφία (1) υποκρισία (1) χρεοκοπία (1)

Google+ Followers

Η λίστα ιστολογίων μου

  • Syrigos trashes Kofitsa again -
    Πριν από 4 χρόνια
  • SUPERHOT - SUPERHOT http://superhotgame.com/ Genre:FPS Price:Αναμένεται Οι ανεξάρτητοι δημιουργοί παιχνιδιών τα τελευταία 6 χρόνια έχουν μπεί δυναμικά στον χώρο της β...
    Πριν από 2 χρόνια
  • Καλώς ήρθατε - Welcome - Σας καλωσορίζω όλους στο mtglibrary.blogspot.gr, ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στο Magic: The Gathering όπου θα μαθαίνετε νέα σχετικά με το παιχνίδι. Ελπίζουμε ...
    Πριν από 5 χρόνια
  • EΥΧΕΣ 2014 - Μπαμπά... τί θα μου πάρεις την Πρωτοχρονιά; -Τα λεφτά που θα βγάλεις απο τα κάλαντα *ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ * *ΠΟΛΛΑ 73* *Distanti e pur vicino* *fuoco di un camin...
    Πριν από 3 χρόνια